17Νοέμβρη.. μέρα μνήμης και πάλι η Σύρος "πρωτοπορεί".!

Σ το Διομήδη Κομνηνό (Δημήτρης Ραβάνης,Ρεντής)

"Μεταξύ των φονευθέντων είναι ο Διομήδης Κομνηνός,ετών 17,με βεβαρυμένον παρελθόν "
Εφημερίδες -από επίσημη ανακοίνωση.
Βεβαίως είχε βεβαρυμένο παρελθόν ο Διομήδης.Πέντε χρονών στους όμους του πατέρα του φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο,δέκα χρονών,ξυπόλυτος με μια φέτα ψωμί στην τζέπη,βάδιζε στην πορεία της ειρήνης,στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία.Στα δεκαεπτά μ'ενα πλακάτ στο χέρι ψωμί-παιδεία-ελευθερία.

17Νοέμβρη,ημέρα μνήμης και όχι μνημοσύνου,και η Σύρος για μια ακόμη φορά "πρωτοπορεί".
Πηγαίνοντας κόντρα στην "εξαιρετικά επείγουσα" εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας με την οποία ενημερώνει ότι:
 "Οι σχολικές εορταστικές εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου.
Την ημέρα αυτή δεν θα γίνουν μαθήματα σε όλα τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης"
Το γενικό Λύκειο έκρινε σωστό και αποφάσισε,πριν την πραγματοποίηση της γιορτής ,να "χρησιμοποιήσει" αυτή τη μέρα για να αναπληρώσει ορισμένες (4) από τις χαμένες -λόγω καταλήψεων-διδακτικές ώρες.
Η "πρωτοβουλία" αυτή αρχικά μου προκάλεσε θυμό,στην πορεία όμως ο θυμός μετουσιώθηκε σε λύπη.


Λυπάμαι που αυτή τη μέρα,σύμβολο για μια ολόκληρη γενιά,που πρέπει να σηματοδοτεί και να νοηματοδοτεί τους αγώνες του σήμερα και να φλογίζει την καρδιά και το μυαλό της νεολαίας μας,υποτάχθηκε ψυχρά σε γραφειοκρατικού τύπου διεκπεραίωση σχολικών αναγκών.


Λυπάμαι γιατί κατά την ταπεινή μου γνώμη,  ουσία του σχολείου,της εκπαίδευσης,της παιδείας δεν είναι "να βγει η ύλη" .


Στόχος του σχολείου και των δασκάλων, των κατ'εξοχήν μορφωμένων ανθρώπων, είναι ν'αποτελούν πάντα τη φωτεινή μειοψηφία,να πρωτοπορούν, να δίνουν παράδειγμα.
Δεν είναι να διδάσκουν ιστορία,είναι να κρατούν ζωντανές τις μνήμες.να τις μοιράζονται με τα παιδιά,να τους δίνουν το υλικό για να μπορέσουν να χτίσουν τη δική τους "ιστορία" το δικό τους "Πολυτεχνείο", αν και όποτε χρειαστεί.


Το σχολείο δεν είναι φροντιστήριο να ετοιμάζει απλούς μαθητές για πανελλαδικές. να αναλώνεται στην εργαλειακή ένταξη των  μαθητών στην κοινωνία.
Δεν είναι "αποστειρωμένο" εργαστήριο είναι ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας και,ως τέτοιο πρέπει να αφουγκράζεται τους κραδασμούς της, και -θα'πρεπε- να μάχεται με νύχια και με δόντια να παραμείνει έτσι,μια ελεύθερη και ανεξάρτητη νησίδα-μέσα στην πολυ-μιντιακή πλημμυρίδα- που να μπορεί να εμπνεύσει να γεννήσει οράματα,να δημιουργήσει πολίτες,με ελεύθερο πνεύμα,ελεύθερη σκέψη,που θα ξέρουν γιατί και πως ν'αγωνίζονται,και που θα ξέρουν να αντιστέκονται.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν είναι μουσείο να πηγαίνουμε απλώς μια εκπαιδευτική επίσκεψη.
Τα όνειρα και οι αγώνες της γενιάς του μπορεί να εξαργυρώθηκαν από λογής-λογής πολιτικούς  και λοιπούς αντιστασιακούς,που σήμερα πολλοί απ'αυτούς κατέχουν θέσεις εξουσίας,παραμένουν όμως ζωντανά και θρύβουν υλικού για μαθήματα δημοκρατίας,αξιοπρέπειας,πολιτισμού,αγώνα για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία,αιτήματα επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε μεταπολιτευτικά.
Τελειώνοντας ,θέλω να ελπίζω πως το σχολείο δεν διακατέχεται από την παρακάτω ρήση του Γερμανού φιλόσοφου κοινωνιολόγου Herbert Marcouse(1898-1979):
"Η θύμηση  του παρελθόντος μπορεί να είναι απαρχή επικίνδυνων διαισθητικών γνώσεων και η παγιωμένη κοινωνία δείχνει να φοβάται τα ανατρεπτικά περιεχόμενα της μνήμης."

Ερμούπολη 17 Νοεμβρίου 2011

Μαρία Μακρή

Φορτηγό στα βράχια του Μέγα - Γιαλού..!

Σ ε βράχια προσάραξε, από άγνωστη αιτία, ένα φορτηγό πλοίο που μετέφερε κοντέινερ, στη διάρκεια  νύχτας της περασμένης εβδομάδας,νοτιανατολικά της Σύρου στην περιοχή Μέγας Γιαλός, χωρίς να έχει αναφερθεί εισροή υδάτων ή τραυματισμός.


Οι κάτοικοι του Μ.Γιαλού τη νύχτα της 8ης Νοεμβρίου πετάχτηκαν στην κυριολεξία απ'τα κρεβάτια τους όταν άκουσαν έναν εκκωφαντικό θόρυβο που έκανε το Cafer Dede καθώς προσάραξε στα βράχια.
Πρόκειται για το M/Y Cafer Dede,σημαίας νήσων Marshall,που είχε αποπλεύσει έμφορτο από την Τουρκία,με προορισμό λιμάνι της Ιταλίας.
Και τα 19μέλη του πληρώματος του φορτηγού πλοίου(18Τούρκοι και ένας Ρώσος υπήκοος)είναι όλοι καλά στην υγεία τους,ενώ ιδιαίτερη ανακούφιση προκαλεί η πληροφορία ότι τουλάχιστον μέχρι στιγμής από την προσάραξη δεν έχει προκληθεί ρύπανση στην περιοχή.
Στο μεταξύ έχουν ξεκινήσει εργασίες απάντλησης των καυσίμων του πλοίου από πλωτό μέσο της Sekavin. Ενώ σκαπτικό μηχάνημα έσπευσε στην παράκτια ζώνη ν'ανοίξει δρόμο μέσα στα χωράφια προκειμένου να καταστεί εφικτή η προσέγγιση βυτιοφόρου οχήματος για ν'αντληθούν τα βοθρολύματα του πλοίου.
Τα 791 κοντέινερς του πλοίου θα εκφορτωθούν τις επόμενες ημέρες απ'τον πλωτό γερανό "Ιγνάτιος III" που ήδη βρίσκεται εκεί προκειμένου το Cafer Dete να αποκολληθεί με ασφάλεια από τα αβαθή.
Τα επόμενα 24ωρα αναμένεται και η άφιξη του φορτηγού πλοίου KNIDOS,στο οποίο θα μεταφορτωθεί το φορτίο του Cafer Dete συνολικού βάρους 4.500 τόνων σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες.

Τις εργασίες της ναυαγιαίρεσης του τουρκικού πλοίου έχει αναλάβει εταιρεία καθότι η ναυπιγοεπισκευαστική μονάδα "Νεώριο" του νησιού δεν διαθέτει ειδική άδεια.

Καλαμάρια ....στο μαγευτικό ηλιοβασίλεμα!!

Ο καιρός αυτές τις μέρες, μας έδωσε  άλλη μια ευκαιρία για ψάρεμα καλαμαριών και φυσικά δεν την αφήσαμε ανεκμετάλλευτη εν'οψει χειμώνα και κυρίως λόγω οικονομικής κρίσης!

Ευτυχώς από βενζίνες και λάδια είναι εντάξει το βαρκί οπότε φεύγουμε χωρίς καθυστέρηση για τα γνωστά μας σημεία.
Ο καιρός έχει ήδη ψυχράνει και ο ήλιος αν και νωρίς είναι ευχάριστος χωρίς να γίνεται ενοχλητικός.

Στην παραλία 1-2 τολμηροί παίρνουν ακόμα τα χάδια του και τα δροσερά αγκαλιάσματα της θάλασσας.

Παρατηρώ τα νερά της που έχουν κατέβει, παρ'ολες τις βροχές που είχαμε τις προηγούμενες μέρες δεν βοήθησαν να ανέβει η στάθμη της.
Το σημάδι στα βράχια είναι αρκετά εμφανές.
Σταματάμε και ρίχνουμε,ξαφνικά νοιώθω το γνωστό τράβηγμα του καλαμαριού.
-Πιάσε τη μηχανή του λέω και ανεβάζω προσεχτικά μη μου φύγει.
Όμως προς το τέλος της τρίχας νοιώθω μόνο το μολύβι και γυρίζω απογοητευμένη!
-Μου'φυγε!.
Το ίδιο σκηνικό γίνεται 3φορές συνεχόμενες.
-Θέλεις και φωτογραφία γιαυτό σου φεύγουν με αποπαίρνει.

Μετά από αρκετή ώρα ξανά το γνωστό τσίμπημα και το βάρος αρκετό.
Δεν μιλώ ανεβάζω στα μουλοχτά σιγά σιγά ώσπου το φέρνω επάνω και του λέω.
-Πιασ'τα @..σου!
Γουρλώνει τα μάτια!
-Πρόσεχε μη σου φύγει είναι μεγάλο!
-Τώρα που το'φερα δεν φεύγει,φέρε να το πάρω εγώ φωτό!

Ο ήλος αρχίζει να δύει και ένα ροδακινί έχει χρωματίσει όλη την ατμόσφαιρα.

Συνεχίζουμε το ψάρεμα όταν ξαφνικά βλέπουμε ψάρια να χορεύουν στην θάλασσα δίπλα μας!
Να βγαίνουν έξω απ'την επιφάνεια και να γυρίζουν γύρω γύρω σ'ενα τρελό ρυθμό.
Αναρωτιόμαστε τι να'ναι αλλά μάταια προσπαθούμε να διακρίνουμε.

Ο χορός κρατά λίγα λεπτά, στο μεταξύ ο ήλιος εκείνη τη στιγμή  βασιλεύει.Έχει βάλει το άλικο του πανωφόρι και με καλεί σε κόσμους μαγευτικούς.
Φεύγω και'γω μαζί του ακολουθώντας τον πύρινο δρόμο του.

Κλείνω τα μάτια και αφήνω όλες τις αισθήσεις μου μεθυσμένες απ'το αρωματικό κρασί που μου προσφέρει απλόχερα και διαπερνά κάθε μου κύτταρο.

Πως να κρατήσω αυτή το άλικο φως για πάντα στο είναι μου να μου δίνει τη σπίθα και δύναμη να ζωντανεύει τα δικά μου σκοτάδια?

Μου κλείνει το μάτι δίνοντάς μου υπόσχεση ότι κάθε μέρα θα'ναι εκεί φτάνει να θέλω να τον δω.

Στο χέρι μου είναι να μη βλέπω τα σκοτάδια αλλά το δειλινό με τα υπέροχα χρώματα που μου χαρίζει.
Η θάλασσα τα σύννεφα ντύνονται μ'ένα γλυκό ευχάριστο φως.

Ο Γιώργος τράβηξε υπέροχες φωτό που απεικονίζουν όλη τη μαγεία που δεν μπορώ με ποιητικά λόγια να περιγράψω.
Εγώ δεν έπιασα άλλο καλαμάρι,άλλα 2μικρά που έπιασε εκείνος ήταν ο απολογισμός της ημέρας.

Όμως για μένα ήταν αρκετά και οι εικόνες που κράτησα ανεκτίμητες.
Ελπίζω σύντομα να βρεθώ να πάρω την δόση μου για να'χω αποθέματα ψυχής !


Η ανάρτηση χαρισμένη στον tzonako για να εμπλουτίζει τους πίνακές του με θάλασσα χωρίς καλαμάρια!

Εδώ η δραχμή, εκεί η δραχμή ...!

Το χρονογράφημα δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα "Θάρρος" στις 25/9/1955
αναφέρεται στην ταβέρνα του Ξανθομάλλη  ξυπνώντας μνήμες εκείνης της εποχής που δυστυχώς θ'αναβιώσουμε, γιαυτό και το αναδημοσιεύω.


Οι 1729 κάτοικοι της Επάνω Χώρα της παλιάς πολιτείας της Σύρου τότε οι περισσότεροι φτωχοί επαγγελματίες και χειροτέχνες εξειδικευμένοι φραγκοραφτάδες, παντελονάδες ,απαράμιλλοι τσαγκαράδες, τυπογράφοι ιερωμένοι και γεωργοκτήμονες με μικρά εισοδήματα εργατικοί ζούσαν με στερήσεις με οικονομία και πολύ κέφι.

Το Σάββατο το βράδυ όπου πληρώνονται και εισπράτουν και λογαριασμούς,συγκεντρώνονται στα οινοπωλεία της Ερμουπόλεως και πίνουν κρασί με αποδοτικούς σε γεύση και φθηνούς σε τιμή μεζέδες ,συζυτούν, τραγουδούν, γελούν και το σούρουπο ξεκινούν κατά παρέες τον ανήφορο και τα σκαλάκια για την 'Άνω Σύρο.
Ετσι ένα Σάββατο συνευρέθηκαν στην ταβέρνα ο Μάρκος ο Σεβαστιανός και ο Ιωσήφ ήπιαν μερικές μισές, έφαγαν ρέγγα με φασόλες, εκάπνισαν τσιγάρα πακετάκια της δραχμής και όταν ήρθε η ώρα της αναχώρησης,πλήρωσαν τον λογαριασμό ο οποίος ανήρχετο σε τριάντα δραχμές. Αναλογούσε ένα δεκάρικο στον καθένα.Συζητώντας μεγαλοφώνως ξεκίνησαν για το λόφο της Επάνω Σύρας.

Λάθος ο λογαριασμός
Ενώ βάδιζαν αργά,τους πρόλαβε το παραγιουδάκι της ταβέρνας και τους είπε:
-Μπάρμπα κάναμε λάθος τον λογαριασμό,είναι 25δρχ και σας πήραμε 30.Πάρτε το τάληρο,τα ρέστα σας.
Πήρανε το τάληρο και ξανακάνανε νέα διανομή μεταξύ τους.
Μία εσύ,μία εσύ, μία εγώ και περισσεύουν δύο δρχ.Πάρε εσύ μικρέ τα ρέστα το δίφραγκο.
Στο δρόμο, με την συζήτηση έκαναν αναθεώρηση του λογαριασμού/
-Ητανε ο λογαρισμός 30.Δώσαμε από 10δρχ ο καθένας μας,μας εγύρισε από 1δρχ την αφαιρούμε μένουν 9δρχ ο καθένας
Οι τρεις μαζί 9*3=27,δώσαμε και στο παιδί 2 κάνει 29.Τι έγινε η δραχμή που λοίβεται?
Εκαναν όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά τον λογαριασμό και βρήκανε το ίδιο έλλειμμα,-με την ίδια απορία- τι έγινε η δραχμή?

Επιστροφή στην ταβέρνα 
Και αντί να συνεχίσουν τον δρόμο τους επέστρεψαν στην ταβέρνα,παράγγειλαν μια μισήν και κάλεσαν τον ταβερνιάρη να τους ξεκαθαρίσει την απορία,τι έγινε η δραχμή που λείπει.
Ο ταβερνιάρης πήρε ένα τεμπεσίρι και έγραφε στο τραπέζι τα κονδύλια του λογαριασμού.
-Ο λογαριασμός σας ήταν 25,σας έδωσε ο μικρός ρέστα 3δρχ. κάνει 28,δώσατε και στο μικρό 2δρχ.κάνει 30,εβάλατε καθένας σας από 10δρχ.,3επί δέκα 30.
Σαστισμένοι κοιτάχτηκαν οι Συριανοί και για να μη τους πιάσει κορόιδο ζήτησαν την κιμωλία και καθ'υπαγόρευση  των τριών,έγραφε με τη σειρά του ο Μάρκος:
-Εβάλαμε οι τρείς από 10δρχ κάνουν 30,πήραμε ρέστα από 1δρχ και μένουν από 9δρχ ο καθένας
γράφε 3*9=27.Εδώκαμε στο παιδί 2δρχ.κάνουν 29,έως το 30που βάλαμε λείπει 1δρχ.
Τι έγινε η δραχμή?
Ακολούθησαν και άλλες μισές χωρίς μεζέ με συζητήσεις και  ως τα μεσάνυχτα, ώσπου έκλεισε η ταβέρνα και αναχώρησαν οι τρείς φίλοι για την Επάνω Σύρα δεν κατόρθωσαν να βρουν τη λύση του προβλήματος ...

Αλήθεια εδώ η δραχμή, εκεί η δραχμή,τι έγινε η δραχμή?

Στην ταβέρνα του ...Ξανθομάλλη..!!

Στην Απάνω Χώρα την παλιά πολιτεία της Σύρου θα μεταφερθούμε σήμερα με το κάστρο, τους ναούς των καθολικών, την ιστορική μητρόπολή του Σαν-Τζωρτζ ,τα μικρά καφενεδάκια τους, στενούς δρόμους με θόλους και  τα σκαλάκια,τους λιγοστούς κατοίκους της  τώρα πια, που στολίζει τον λόφο της Σύρου με τα κατάλευκα σπιτάκια και αποτελεί αξιοθέατο για τους ντόπιους και τους επισκέπτες,

Εκεί απέναντι απ'την ξακουστή ταβέρνα του Λιλή βρίσκεται μια εξ'ισου παλιά φημισμένη ταβέρνα του Ξανθομάλλη!

Σ'αυτή την ταβέρνα λοιπόν βρέθηκα πρόσφατα με φιλική μου παρέα.
Πρίν χρόνια πολλά, είχα επισκεφτεί αυτή την ταβέρνα όταν την λειτουργούσε ο ιδιοκτήτης της και κρατούσε τα σκήπτρα της "παραδοσιακής" εκείνης της εποχής.

Και όμως όταν μπήκα μέσα νόμιζα ότι γύρισα πίσω και 60χρόνια ο χαμηλός φωτισμός το "τζουκ μποξ" στην είσοδό της αναφορά μια "ωραίας" εποχής τα "γιοματάρια" με το κρασί και τις "ντραμιτζάνες" να κοσμούν το ανοικτό πατάρι της.

Οι ασπρόμαυρες πλάκες στο δάπεδο μου ξύπνησαν μνήμες απ'τα παιδικά μου χρόνια.
Οι δαντέλες τα οικιακά σκεύη που συνθέτουν τον χώρο επιμελώς.
Κάθε αντικείμενο εκεί κουβαλάει μια ιστορία χρόνων, μάρτυρας μιας παλιάς εποχής σε γυρίζει σε χρόνια δύσκολα αλλά χαρούμενα ξέγνοιαστα.

Οι μεζέδες που σου προσφέρουν τα παιδιά απλοί λίγοι και καλοί
φάβα, γίγαντες, πατατοσαλάτα, μπεκρή μεζέ, τυρί, σαλάτα χοντροκομμένη "λούζα" (κυκλαδίτικο παστό)και άφθονο κρασί που σερβίρεσαι μόνος απ'την κάνουλα που υπάρχει στο τραπέζι σου απ'ευθείας απ'το βαρέλι.

Ολα προσεγμένα με κέφι και μεράκι βαλμένα με τάξη.
Ένα πινακάκι και ένα τεμπεσίρι
(κιμωλία)  σε κάθε τραπέζι δίπλα στην κάνουλα να σημειώνεις τις μισές που γεμίζεις.

Πίνεις,γεύεσαι τους λιγοστούς μεζέδες αφουγκράζεσαι τ'αρχοντορεμπέτικα
που παίζουν ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού με 2όργανα ζωντανά χωρίς μικρόφωνα.

Γίνεσαι μια παρέα με τους μουσικούς και τους πελάτες σιγοντάρεις μαζί τα γνωστά ρεμπέτικα και όποιος έχει τόλμη και φωνή ενώνεται με τους μουσικούς και κάνουν κομπανία βραδιάς.

Περνάς θεσπέσια ανάλογα με το κέφι σου, γιατί το κέφι δεν λείπει απ'του Ξανθομάλλη εσύ να'χεις όρεξη και γίνεσαι μαλλιά κουβάρια.

Η ταβέρνα επαναλειτούργησε πριν 4χρόνια περίπου μ'ενα ιδιαίτερο τρόπο από τους ίδιους επαγγελματίες που την έχουν και σήμερα.

Ο ένας εκ των δύο είχε άλλη ταβέρνα όπου του'τρωγε πολύ χρόνο απ'την ιδιωτική του ζωή.
Λάτρης του μπουζουκιού και της καλής παρέας νοίκιασε την ταβέρνα του Ξανθομάλλη τότε σαν τόπο διασκέδασης με τους φίλους του,έβαλε και ένα βαρέλι κρασί και μαζεύονταν εκεί κάθε Τρίτη.

Ο καθένας έφερνε το μεζέ του εκείνος έβαζε μόνο το κρασί και τα σερβίτσια και κάθονταν τα πίνανε έπαιζαν τραγούδαγαν και πέρναγαν μπέικα.

Η παρέα όμως μεγάλωνε κάθε εβδομάδα ο φίλος καλούσε το φίλο με τους μεζέδες του και γέμιζε το μαγαζί ,τότε σκέφτηκαν να βάλουν ένα ποσό συμβολικό για το νοίκι της ταβέρνας και το ρεύμα.
Κάθε ένας άφηνε στην έξοδο ότι ήθελε σαν "ευχαριστώ" για τις ώρες που πέρασε.
Η "φάση" διαδόθηκε γρήγορα ο ένας στον άλλο οι φοιτητές δεν έχαναν ευκαιρία σε τέτοια διασκέδαση με λιγοστά χρήματα.

Κάθε Τρίτη γινόταν το αδιαχώρητο και το κέφι φούντωνε κάθε φορά περισσότερο τότε αναγκάστηκαν να μαζεύονται και Πέμπτη για να ευχαριστηθούν όλο και πιο πολλοί.
Ο Ξανθομάλλης τότε ακούγονταν σ'ολα τα νεανικά στέκια και τα κουλτουριάρικα μαγαζιά ο καθένας ήθελε να απολαύσει μια αυθεντική βραδιά διασκέδασης.

Μια απ'αυτές τις μέρες που ήταν ανοικτό το μαγαζί πέρασε ο ταβερνιάρης ιδιοκτήτης του και είδε τον κόσμο μέσα.
-Ολοι αυτοί δεν πληρώνουν? ρώτησε τον νοικάρη του
-Οχι μπάρμπα φίλοι μου είναι ό,τι θέλει ο καθένας θα'αφήσει.
-Τι λες ρε Νίκο! τόσα κεφάλια χάνεις λεφτά!κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό ο μπάρμπας!

Έλα όμως που σαν Έλληνες που'μαστε όταν δούμε την κατσίκα του γείτονα να δίνει περισσότερο γάλα απ'την δική μας παρακαλάμε να του ψοφήσει.

Έτσι λοιπόν "έσκασαν" απ'το κακό τους οι γείτονες 2-3χειμώνες δούλεψε η ταβέρνα μ'αυτόν τον τρόπο βάλθηκαν να τον εξαφανίσουν  έπεσαν μηνύσεις,εισαγγελείς δικαστές και 'γω δεν ξέρω τι άλλο και το'κλεισαν τα παιδιά.

Τώρα λειτουργεί κανονικά αλλά πάλι κρατά τα ηνία σαν "αρχοντορεμπέτισσα" με άψογους διαχειριστές της και προπάντων γλεντζέδες.

Αξίζει να την επισκεφτείτε να ζωντανέψετε τις παλιές καλές εποχές που οι άνθρωποι διασκέδαζαν με τη ψυχή τους!



Το πόστ χαρισμένο στον Ασκαρδαμυκτί τον εργδημεργ στον VAD  στην kariatida62 και σε όσους λατρεύουν την παλιά ταβέρνα με τα ρεμπέτικα!