Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Α....ρε Μάννα !!

Σκεφτόμουν πόσο άδικος είναι ο χρόνος.!
Τόσο γενναιόδωρος στα  μωρά,  μπουσουλάνε στην αρχή ,αγκουίζουν μετά  στέκονται βγάζουν άναρθρες κραυγές,μετά  λέξεις,βαδίζουν και τρέχουν αντιλαμβάνοντας τα πάντα γύρω τους ενός χρονού.
Και πόσο φειδωλός  με  τους μεγάλους ανθρώπους.Βλέπω τη  μάνα μου σ'ενα χρόνο την εγκατέλειψαν οι δυνάμεις της δύο -τρια βήματα με το ζόρι, έχασε την ακοή της μόνο με τ'ακουστικό  μπορεί να επικοινωνήσει.και το χειρότερο η μνήμη της παίζει τόσο άσχημα παιχνίδια.
Πρόσωπα και εικόνες από τα μικρά της τα χρόνια έρχονται ζωντανές στη μνήμη της και ξεχνά τα πρόσφατα γεγονότα ακόμα και τα εγγόνια της.Οι μέρες έρχονται και φεύγουν αφήνοντας πάνω της και ένα σημάδι φθοράς.
Γεράματα που κανείς δεν μπορεί ν'αποφύγει και "το φθηνότερο πράγμα στον άνθρωπο" σύμφωνα με τη ρήση μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας.
Δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα τελικά τα γεράματα.
Η μητέρα μου ποτέ δεν αγάπησε το κρεβάτι "γύριζε  σαν του αλόγου την ουρά "όπως συνήθιζε να λέει ,το φοβόταν και  το έτρεμε για το τέλος  και δυστυχώς δεν το απόφυγε.
Δυνατή και υπερήφανη μέχρι τα 88της χρόνια δεν είχε την ανάγκη κανενός.Μόνη με νύχια και με δόντια τα'φερνε βόλτα.Τια τις προσωπικές της ανάγκες δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια  από κανένα της παιδί.
Ένα πιάτο φαγητό όταν της πήγαινα το'κρυβε να το φιλέψει αλλού που εκείνη πίστευε ότι θα έπιανε τόπο και έτρωγε ότι πρόχειρο έβρισκε.Τη λιγοστή σύνταξη που κατάφερε να βγάλει με κόπους και βάσανα. την  "αβγάτιζε" πάντα.Φασούλι το φασούλι γέμιζε σακούλια αμέτρητα τόσα χρόνια και βοηθούσε σύμφωνα με την κρίση της τα παιδιά της που είχαν ανάγκη στερώντας πάντα τον εαυτό της.Δεν είχε ποτέ ανάγκες ούτε καν έξοδα.Αλλά το πορτοφόλι της ήταν πάντα γεμάτο να δίνει.
Τα ροζιασμένα χεράκια της αμέτρητα  πλεκτά έφτιαξαν μια ζωή, να στολίσουν και δέκα σπίτια.
Αυτά είναι η μόνη της περιουσία σήμερα.Πολλές φορές αντικρίζοντάς τα μονολογεί
- τι κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια!!
Α..ρε Μάννα,πόσο άδικη ήταν η ζωή μαζί σου!
Σ'εστυψε σαν λεμονόκουπα, κυριολεκτικά και δε σου χάρισε τίποτα.Μια ζωή πάλεψες για τα πάντα και δεν χάρηκες ούτε αυτά που κατάφερες να κάνεις με τόσες στερήσεις!
Μια γυναίκα τόσο δυνατή και δημιουργική να εγκλωβίζεται σ'ενα κρεβάτι ανήμπορη,να εξαρτιέται από άλλους για τα πάντα.
-Να προσέχετε τον εαυτό σας ακούτε, μην την πάθετε όπως εγώ ποτέ δεν  σεβάστηκα  τον εαυτό μου και τώρα αυτό πληρώνω λέει και ξαναλέει συνέχεια όταν την επισκέπτομαι.
Η μοναξιά πρίν 1χρόνο ήταν φίλη της η τηλεόραση η συντροφιά της.Τώρα μόνο φόβο της προκαλεί και τίποτα δεν μπορεί να κερδίσει τον ενδιαφέρον της.
-Να με πάρει ο Θεός να ησυχάσω να μην ταλαιπωρώ τα παιδιά μου. λέει και το πιστεύει.
Προσπαθώ να της δώσω κουράγιο λέγοντάς της ότι δεν είναι άρρωστη,υπάρχουν και χειρότερα.Κουνάει το κεφάλι και σιωπά.
Αυτή η σιωπή ξέρω ότι κρύβει την θλίψη  για την κατάντια της
Έμαθα να διαβάζω τα μάτια της.Αυτά τα κουρασμένα μάτια της γεμάτα πόνο πολλές φορές ατενίζουν το μέλλον που φοβάται και τρέμει.Διακρίνω την χαρά και την αγαλιαση την σ'αυτά τις λίγες ώρες που με βλέπει.
 Αυτή την χρονική περίοδο που είναι τόσο σημαντική η συντροφιά μου για κείνη οι συγκυρίες της  ζωής δεν μου αφήνουν τον ελεύθερο χρόνο  που θέλω να αφιερώσω σε'κείνη.
Ευτυχώς είμαι γεμάτη από πολλές χαρούμενες στιγμές που έζησα μαζί της και τις έχω φυλαγμένες στην καρδιά μου.
Όταν μένει μόνη βλέπω στα μάτια της το φόβο και την απόγνωση,εκλιπαρεί την συντροφιά το χάδι την κουβέντα. Αυτή η κουβέντα κάθε μήνας που περνάει βλέπω ότι   περιορίζεται στα ίδια πράγματα αλλα της δίνει ζωντάνια να ρωτά ξανά και ξανά για τα εγγόνια της και τους γνωστούς της.
-Α..ναι σε ξαναρώτησα μου λέει .
Σαν το μικρό παιδί αναζητά την προσοχή μας πολλές φορές επινοώντας διάφορα τεχνάσματα.
Παιδί που λατρεύει τα γλυκά τις λιχουδιες απολαμβάνει τη συντροφιά φοβάται τη μοναξιά  το ακοτάδι έχει την ανάγκη μας,εξαρτάται από τους άλλους όπως ακριβώς το μωρό.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Χριστούγεννα ήρθαν..πάλι...!!


Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός,κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει  παρά μόνο όταν μεγαλώνει παιδιά και κυρίως, μικρά παιδιά. Ξαφνικά από μωρό γίνεται 1ετους 2, 3 και περνάν τα χρόνια σα νεράκι.
Έτσι κυλά ο χρόνος, από καλοκαίρι να'τα Χριστούγεννα εντελώς χειμωνιάτικα.
Θες ο χρόνος που βαραίνει κάθε φορά την ράχη μας αλλά πιστεύω ,κυρίως  τα προβλήματα που μας φορτώνουν κάθε χρόνο οι πολιτικοί,  κόβοντας συντάξεις και μισθούς και ανεβάζοντας φόρους μας κόβουν την όρεξη για ξεφάντωμα τις γιορτές.
 Όσα περισσότερα πολύχρωμα λαμπιόνια και να φωτίζουν τις πόλεις δεν μπορούν να φωτίσουν και να ζεστάνουν τις καρδιές των περισσότερων κατοίκων τους. Οι υποσχέσεις έλιωσαν σαν τα χιόνια με το πρώτον χάραμα του ήλιου και'μεινε το κρύο ακόμα πιο τσουχτερό να παγώνει τους συνταξιούχους και άνεργους οικογενειάρχες με τις αμέτρητες υποχρεώσεις.
Κάθε χρόνο και χειρότερα αλλά πάντα υπάκουοι στις παραδόσεις μας φέτος το δέντρο έμεινε στο πατάρι τυλιγμένο όπως τα όνειρα του καθενός μας για το μέλλον της ζωής του.

Ένα καραβάκι ταξιδιάρικο στολίστηκε με φωτάκια να θυμίζει τις φουρτούνες που μας περιμένουν.
Και ένα ξερό κλαδί φορτώθηκε με στολίδια όπως ακριβώς κατάντησαν τις γιορτές μας,χωρίς δώρα με ένα στεγνό λειψό μισθό.
Το χειρότερο αυτή η κατήφεια που ζωγραφίζεται στα πρόσωπα όλων μας αυτές τις γιορτινές μέρες που τις έχουν καταντήσει καθημερινές για τους πολλούς και χαρούμενες μόνο για τους έχοντες.
Δεν θα τους κάνουμε όμως το χατίρι θα σφίξουμε τα δόντια θα σκάσουμε χαμόγελα θα γεμίσουμε τις καρδιές μας χαρά προσφέροντας στους γύρω μας που έχουν ανάγκη και θα γιορτάσουμε για τα παιδιά μας γιατί πρέπει να'χουν τις καλύτερες αναμνήσεις απ'τις γιορτές.
Φίλοι μου εύχομαι σε όλους σας:

Το άστρο των Χριστουγέννων ας φωτίζει τη ζωή σας με υγεία αγάπη και ψυχική γαλήνη.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Βόλτα στο Δερβένι,Ζαχολη -Παναγία Κρησφύγετων.-

Ταξίδια στη ζωή μου έκανα ελάχιστα, κυρίως όταν ήμουν νεότερη.
Πως τα φερε η ζωή και τα τελευταία χρόνια είμαι με μια βαλίτσα στο χέρι, μόνο εκείνη ξέρει.
Με αποτέλεσμα να μετράω αυτό το χρόνο περισσότερα ταξίδια εκτός νησιού από ψαρέματα με το βαρκί.

Κάπως έτσι βρέθηκα μέσα φθινοπώρου σε εκπληκτικά μέρη της Πελοποννήσου.
Σε υπέροχα καταπράσινα χωριοδάκια με θέα τη θάλασσα.
Πανέμορφα σπιτάκια με κεραμοσκεπές ανάμεσα σε Μουσμουλιές,πορτοκαλιές,λεμονιές και λοτόδεντρα.Να χορταίνει το μάτι σου πράσινο και ν'απολαμβάνεις φυσικές ομορφιές.
Μια βόλτα πιο βόρεια στη Ζάχωλη μας εντυπωσίασε ακόμα περισσότερο η φυσική
ομορφιά του χωριού.


Περπατήσαμε ανάμεσα στα πανύψηλα πλατάνια σ'ενα υπέροχο φαράγγι με τρεχούμενα νερά που η ομορφιά του μας έκοψε την ανάσα.

 Τυχεροί οι κάτοικοι που έχουν τη δυνατότητα ν'απολαμβάνουν τη φύση σ'ολο της το μεγαλείο.
Μαγεύτηκα με τέτοιες εικόνες, σπάνιες για τα δικά μου μάτια.
Επισκεφτήκαμε το ξωκλήσι της  Παναγίας των Καταφυγίων 


Λαξευμένο μέσα στους βράχους της Ζάχολης (Ευρωστίνης) στέκεται αγέρωχο στο χρόνο από το 1772 που λειτούργησε ως καταφύγιο στον κατατρεγμό των Ελλήνων από τους Τούρκους.


Κατεβήκαμε τα αμέτρητα σκαλάκια μπήκαμε μέσα στα αθέατα καταφύγια.


Εδώ  νιώσαμε τον τρόμο αλλά και την υπερηφάνεια εκείνων των ανθρώπων που έζησαν εδώ τα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς.
 Αρκετά μεγάλοι χώροι που έχουν διαμορφωθεί και απεικονίζουν τις χρήσεις των προγόνων μας.
Λέγεται ότι βρέθηκαν πολλά καβούκια χελώνων σ'αυτούς τους χώρους.Είπαν ότι γεράκια και αετοί τα έφεραν ως λεία τους.Εγώ πιστεύω οι κατατρεγμένοι ντόπιοι που ζούσαν εδώ τρέφονταν απ'αυτα μη έχοντας τίποτα άλλο.
Άλλωστε τα πουλιά για να φάνε τις χελώνες τις πετούν από πολύ ψηλά για να σπάσει το καβούκι τους.
Η φύση σμίλεψε αυτούς τους βράχους. Ο άνθρωπος τους αξιοποίησε για τις ανάγκες του εκείνα τα χρόνια και ένας κάτοικος Ευρωστίνης ονόματι κ. Γεώργιος Ρούσος ανακαίνισε και διατήρησε στην μορφή που τα βλέπουμε αυτά τα κρησφύγετα.


Ανατριχίλα και δέος αισθάνεται κανείς βλέποντας το χάος που υπάρχει κάτω και το ύψος που βρίσκονται αυτά τα διαμορφωμένα καταφύγια.


Κάτω χαμηλά βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγιάς καλά κρυμμένο μέσα στα κοιλώματα των βράχων.

Φροντισμένο με πολύ αγάπη να δέχεται τους πιστούς.



Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου και δέχεται πάνω από 1000 προσκυνητές αυτή τη μέρα.
Αξίζει να επισκεφτείτε αυτό το ιστορικό βυζαντινό μνημείο της χώρας μας.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Μουσταλευριά και μουστουκούλουρα ..!!

Στην αυλή μου έχω 2 κλίματα που μας χαρίζουν δροσιά τους καλοκαιρινούς μήνες και κυρίως, τα υπέροχα τσαμπιά τους.
Φέτος οι αρκετές βροχές το χειμώνα, έδεσαν τα κλίματα και φόρτωσαν σμαραγδένιους καρπούς!
Τα γεύτηκαν όλοι οι συγγενείς και φίλοι μέχρι την Κρήτη έφτασε η χάρη τους και όμως ήταν τόσα πολλά που δεν τέλειωναν με τίποτα.
Και κάθε χρόνο το μεγάλο μου πρόβλημα να τα στύψω να πάρω το μούστο να μην πάει χαμένος τόσος καρπός.
Ανασκουμπώθηκα και πάλι τα'κοψα όλα καθώς είχαν ωριμάσει τόσο που έσταζε ο χυμός τους μέχρι τα εσώρουχα κόντεψα να γίνω μουστόγρια:))
Και άρχισα την διαδικασία του πατήματος να χορεύω σε ρυθμούς χιπ-χοπ!
Έρχεται ο γιος με βλέπει μέσα στη λεκάνη τι κάνεις εκεί Μάνα??
-Πατάω τα σταφύλια?
-Και τι, θα φάμε μετά απ'τα βρομοπόδαρά σου?
-Έτσι βρε τα πατάνε χρόνια τώρα!
-Δεν ξέρω τι κάνουν εγώ πάντως δεν θα φάω τίποτα!
Έμεινα με την απορία!
Που ζει αυτό το παιδί,εξωγήινος είναι?
Μπορεί να μη ζούμε σε χωριό να'χουμε εκσυγχρονιστεί αλλά η παράδοση δεν χάνεται μεταφέρεται από βιβλία από αφηγήσεις!
Δεν άκουσε, δεν είδε καμιά φορά τρύγο?
Φαντάζομαι τα νεότερα παιδιά πόσο άσχετα θα'ναι με τις εργασίες της υπαίθρου!
Έστυψα τα σταφύλια που μου έδωσαν αρκετό μούστο για 2 ντραμιτζάνες κρασάκι για μουσταλευριά και μουστουκούλουρα!
Η μουσταλευριά έγινε στο τσάκ-μπάμ !
Αφού έβρασε με στάχτη ο μούστος σουρώθηκε καλά για να καθαρίσει πρόσθεσα κορν-φλάουρ.
Σέρβιρα και την έκανε ναααα...ο γιός!
Στα μουστοκούλουρα ακολούθησα παλιά δοκιμασμένη συνταγή που βρίσκεται στα κιτάπια μου χρόνια τώρα.
Κλίκ στην εικόνα να πάρετε τα υλικά!
Ανακατεύουμε όλα τα στεγνά υλικά σ'ενα μπόλ!
Τα υγρά με τα μυρωδικά σε άλλο, τα παντρεύουμε και έχουμε μια ζύμη μαλακιά!
Πλάθουμε κουλουράκια ομοιόμορφα ώστε να ψηθούν στον ίδιο χρόνο!
Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για 15-20λεπτά!
Και έχουμε υπέροχα μυρωδάτα μουστοκούλουρα για τον καφέ μας!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
back to top