Περιμένοντας ξανα τον πελαργό !!

Ο Πελαργός ξαναχτυπά για μας. Μετά από 9μήνες αγωνίας,εξετάσεων και αναμονής, σε 2-3μέρες  ένα νέο μέλος ετοιμάζεται να προστεθεί στην οικογένειά .
Απ'τον πρωτότοκο αυτή την φορά..Την απέραντη αγωνία θα αντικαταστήσει η ωραιότερη μυρωδιά και ο καλύτερος ήχος, το κλάμα του πρόκειται να πλημμυρίσει χαρά το σπίτι μας.Τώρα πια η ζωή μας θα είναι γεμάτη από αγάπη, στοργή, χαμόγελα, δάκρυα, κλάματα, πάνες, γάλατα, φορμάκια, καλτσάκια, κρεμούλες!Οι καλύτερες στιγμές μιας οικογένειας.!!

Σαν έμπειρη πια παραδοσιακή γιαγιά ετοίμασα την προίκα του νεογέννητου.
Αποφάσισα να κεντήσω στο νεοφερμένο μια καλοκαιρινή κουβερτούλα εφ'οσον έρχεται αρχές της άνοιξης. Βρήκα ένα χαρούμενο σχέδιο που να ταιριάζει με την περίσταση και μέτρημα στο μέτρημα βελονιά -βελονιά με πολύ υπομονή και αρκετή δουλειά βγήκε αυτό το αποτέλεσμα.Ένα αυτοκινητάκι γεμάτο χαρούμενα ζωάκια να κάνουν παρέα στο νέο μέλος και να θυμίζουν τον μπαμπά με τη Σχολή Οδηγών.

Κάθε βελονιά και μια ευχή για να είναι γερό χαρούμενο τυχερό μωρό και να χαρίζει χαρά σε όλους,

Τα ίδια ζωάκι στόλισαν και το σεντονάκι που θα το σκεπάζουν και θα το συντροφεύουν,

Η πεταλουδίτσα και το σαλιγκαράκι στόλισαν το μαξιλαράκι.

Ένα παπάκι με κουταλοπίρουνα για μία σαλιάρα.

Ένα αρκουδάκι στη σαλιάρα με τ'ονομά του.

Και παπάκι σε άλλη με πιπίλα.

Ψαράκι με πιπίλα.Τελικά ήταν να μην αρχίσω.Το ένα μου άρεσε καλύτερα απ'το άλλο και τελικά τα κέντησα όλα.

Και άλλα ψαράκια με μπιμπερό αυτή τη φορά.

Δεν γινόταν να μην κάνω και μία χειμωνιάτικη κουβερτούλα. Άνοιξη είναι αυτή,το νεογέννητο σίγουρα θα χρειαστεί ώσπου να ζεστάνει ο καιρός.Εδώ έραψα και ματάκια πάνω στους φιόγκους για το μάτι.

Α....ρε Μάννα !!

Σκεφτόμουν πόσο άδικος είναι ο χρόνος.!
Τόσο γενναιόδωρος στα  μωρά,  μπουσουλάνε στην αρχή ,αγκουίζουν μετά  στέκονται βγάζουν άναρθρες κραυγές,μετά  λέξεις,βαδίζουν και τρέχουν αντιλαμβάνοντας τα πάντα γύρω τους ενός χρονού.
Και πόσο φειδωλός  με  τους μεγάλους ανθρώπους.Βλέπω τη  μάνα μου σ'ενα χρόνο την εγκατέλειψαν οι δυνάμεις της δύο -τρια βήματα με το ζόρι, έχασε την ακοή της μόνο με τ'ακουστικό  μπορεί να επικοινωνήσει.και το χειρότερο η μνήμη της παίζει τόσο άσχημα παιχνίδια.
Πρόσωπα και εικόνες από τα μικρά της τα χρόνια έρχονται ζωντανές στη μνήμη της και ξεχνά τα πρόσφατα γεγονότα ακόμα και τα εγγόνια της.Οι μέρες έρχονται και φεύγουν αφήνοντας πάνω της και ένα σημάδι φθοράς.
Γεράματα που κανείς δεν μπορεί ν'αποφύγει και "το φθηνότερο πράγμα στον άνθρωπο" σύμφωνα με τη ρήση μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας.
Δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα τελικά τα γεράματα.
Η μητέρα μου ποτέ δεν αγάπησε το κρεβάτι "γύριζε  σαν του αλόγου την ουρά "όπως συνήθιζε να λέει ,το φοβόταν και  το έτρεμε για το τέλος  και δυστυχώς δεν το απόφυγε.
Δυνατή και υπερήφανη μέχρι τα 88της χρόνια δεν είχε την ανάγκη κανενός.Μόνη με νύχια και με δόντια τα'φερνε βόλτα.Τια τις προσωπικές της ανάγκες δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια  από κανένα της παιδί.
Ένα πιάτο φαγητό όταν της πήγαινα το'κρυβε να το φιλέψει αλλού που εκείνη πίστευε ότι θα έπιανε τόπο και έτρωγε ότι πρόχειρο έβρισκε.Τη λιγοστή σύνταξη που κατάφερε να βγάλει με κόπους και βάσανα. την  "αβγάτιζε" πάντα.Φασούλι το φασούλι γέμιζε σακούλια αμέτρητα τόσα χρόνια και βοηθούσε σύμφωνα με την κρίση της τα παιδιά της που είχαν ανάγκη στερώντας πάντα τον εαυτό της.Δεν είχε ποτέ ανάγκες ούτε καν έξοδα.Αλλά το πορτοφόλι της ήταν πάντα γεμάτο να δίνει.

Τα ροζιασμένα χεράκια της αμέτρητα  πλεκτά έφτιαξαν μια ζωή, να στολίσουν και δέκα σπίτια.
Αυτά είναι η μόνη της περιουσία σήμερα.Πολλές φορές αντικρίζοντάς τα μονολογεί
- τι κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια!!
Α..ρε Μάννα,πόσο άδικη ήταν η ζωή μαζί σου!
Σ'εστυψε σαν λεμονόκουπα, κυριολεκτικά και δε σου χάρισε τίποτα.Μια ζωή πάλεψες για τα πάντα και δεν χάρηκες ούτε αυτά που κατάφερες να κάνεις με τόσες στερήσεις!
Μια γυναίκα τόσο δυνατή και δημιουργική να εγκλωβίζεται σ'ενα κρεβάτι ανήμπορη,να εξαρτιέται από άλλους για τα πάντα.
-Να προσέχετε τον εαυτό σας ακούτε, μην την πάθετε όπως εγώ ποτέ δεν  σεβάστηκα  τον εαυτό μου και τώρα αυτό πληρώνω λέει και ξαναλέει συνέχεια όταν την επισκέπτομαι.
Η μοναξιά πρίν 1χρόνο ήταν φίλη της η τηλεόραση η συντροφιά της.Τώρα μόνο φόβο της προκαλεί και τίποτα δεν μπορεί να κερδίσει τον ενδιαφέρον της.
-Να με πάρει ο Θεός να ησυχάσω να μην ταλαιπωρώ τα παιδιά μου. λέει και το πιστεύει.
Προσπαθώ να της δώσω κουράγιο λέγοντάς της ότι δεν είναι άρρωστη,υπάρχουν και χειρότερα.Κουνάει το κεφάλι και σιωπά.
Αυτή η σιωπή ξέρω ότι κρύβει την θλίψη  για την κατάντια της
Έμαθα να διαβάζω τα μάτια της.Αυτά τα κουρασμένα μάτια της γεμάτα πόνο πολλές φορές ατενίζουν το μέλλον που φοβάται και τρέμει.Διακρίνω την χαρά και την αγαλιαση την σ'αυτά τις λίγες ώρες που με βλέπει.
 Αυτή την χρονική περίοδο που είναι τόσο σημαντική η συντροφιά μου για κείνη οι συγκυρίες της  ζωής δεν μου αφήνουν τον ελεύθερο χρόνο  που θέλω να αφιερώσω σε'κείνη.

Ευτυχώς είμαι γεμάτη από πολλές χαρούμενες στιγμές που έζησα μαζί της και τις έχω φυλαγμένες στην καρδιά μου.
Όταν μένει μόνη βλέπω στα μάτια της το φόβο και την απόγνωση,εκλιπαρεί την συντροφιά το χάδι την κουβέντα. Αυτή η κουβέντα κάθε μήνας που περνάει βλέπω ότι   περιορίζεται στα ίδια πράγματα αλλα της δίνει ζωντάνια να ρωτά ξανά και ξανά για τα εγγόνια της και τους γνωστούς της.
-Α..ναι σε ξαναρώτησα μου λέει .
Σαν το μικρό παιδί αναζητά την προσοχή μας πολλές φορές επινοώντας διάφορα τεχνάσματα.
Παιδί που λατρεύει τα γλυκά τις λιχουδιες απολαμβάνει τη συντροφιά φοβάται τη μοναξιά  το ακοτάδι έχει την ανάγκη μας,εξαρτάται από τους άλλους όπως ακριβώς το μωρό.

Αίθουσα Αναμονής!!

Το ασανσέρ σταματά στον 3^ο όροφο. Βγαίνοντας αντικρίζω ένα γκισέ και μια αίθουσα αναμονής με τριάντα περίπου καρέκλες. Δίνει τα χαρτιά της η Θεία στον υπεύθυνο και μας λέει να περιμένουμε ώσπου να την ειδοποιήσουν.
 Μια παγωμένη αίθουσα με κορμιά ταλαιπωρημένα δίπλα μου μάτια μέσ’την απόγνωση και’γω παρατηρητής αυτής της κατάστασης. Όλοι περιμένουν μ’ανυπομονησία τη σειρά τους για τη λυτρωτική ή επίπονη θεραπεία.
Δεν περνάνε δέκα λεπτά και μια νοσοκόμα παίρνει την Θεία σε μια αίθουσα και αρχίζει η μεγάλη αναμονή.

Ένα μεγάλο ρολόι απέναντί μου με ασημένιο χρώμα και οι δείκτες τους μεγάλοι αποφασιστικοί να παίζουν με τα νεύρα όλων των παρευρισκομένων.
Τικ-τοκ –τικ-τοκ σε αργό ρυθμό εκνευριστικό και’γω να βλέπω τους δείκτες να γυρνάνε χωρίς ν’αλλάζει τίποτα γύρω μου.
 Παρατηρώ όσους περιμένουν η θλίψη ο φόβος ενσωματωμένα επάνω τους.
 Γυναίκες με τουρμπάν να κρύψουν την γύμνια του κεφαλιού, άντρες με καπέλα όλοι αντιμέτωποι με  τον ίδιο φόβο ο καθένας σε διαφορετική κατάσταση.
 Κουβέντες ελάχιστες κούφιες χωρίς νόημα.
Σηκώνομαι πηγαίνω δίπλα στην αίθουσα που είναι η Θεία καθισμένη σε μια πολυθρόνα με τα μάτια κλειστά τα χέρια παραδομένα στο έλεος των φαρμάκων και το πνεύμα στον Κύριο.
Στο στήθος στέκεται ένα εικόνισμα απ’τα χείλη της βγαίνουν σιγανές προσευχές έχει παραδοθεί ψυχή και πνεύματι .
Το σώμα παραδομένο στον ορά που τρέχει με τους ρυθμούς του ρολογιού δηλητηριάζει τις φλέβες τα αγγεία τα κύτταρα και απλώνεται.
Η Θεία πάντα ευσεβής και πιστή. Τα τελευταία χρόνια δίνει δεινή μάχη με σώμα με σώμα, με φανερό προβάδισμα εκείνου, αφού έχει προχωρήσει στα κόκκαλα τώρα και στους πνεύμονες.
 Αυτός ο αγώνας της έχει χαρίσει τυφλή και αλόγιστη προσήλωση στα Θεία.
 Όσο επιμένει εκείνος τόσο πεισμώνει κάνει όνειρα και μεγαλώνει την πίστη της που της δίνει κουράγιο και ελπίδα.
Μου είχε πει κάποτε. Όσο δυναμώνουν οι δυσκολίες τόσο δυναμώνουμε και’μεις την προσπάθεια. Τόσο και’κεινη γραπώνεται γερά απ΄τον Σταυρό του Χριστού.
 -Είσαι καλά Θεία, Θέλεις κάτι??
- Όχι καρδιά μου, πήγαινε να πάρεις ένα καφέ να φας κάτι μην είσαι νηστικιά.
Στη αίθουσα με τη Θεία βρίσκονται άλλες έξι πολυθρόνες με άτομα που περιμένουν στωικά το λυτρωτικό φάρμακο. Όλοι έχουν στραμμένα τα βλέμματα στον ορό, ηλικιωμένοι νεότερες γυναίκες που ο τρόμος είναι ζωγραφισμένος στα πρόσωπά τους τα κορμιά τους χαλαρά έρμαια παραδομένα στο «κακό».
Ένας σκελετωμένος κύριος δίπλα της,ωχρός με μάτια βαθουλωμένα μελανά με εμφανή τα σημάδια της απόγνωσης και του πόνου.
 Βγαίνω, το στομάχι έχει γίνει κόμπος δεν πάει τίποτα κάτω ένα νερό παίρνω και ξαναεπιστρέφω να’μια πιο κοντά στη Θεία να νιώθει τουλάχιστον ότι δεν είναι μόνη σ’αυτήν την δοκιμασία της.
Το μεγάλο ρολόι συνεχίζει να μετρά με ακρίβεια τα κούφια λεπτά, τις άδειες ώρες που πρέπει να περάσουν ώστε ν’απορροφήσουν το φάρμακο τα ταλαιπωρημένα κορμιά.
Οι καρέκλες ολοένα και αδειάζουν οι ασθενείς βρίσκουν θέση και παραδίνονται στη λύτρωση τους. Το μυαλό δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ούτε στην ανάγνωση ενός κοσμικού περιοδικού που βρίσκω σε μια καρέκλα παρατημένο
.Διαβάζω για νέους έρωτες και κουτσομπολιά επωνύμων και αισθάνομαι τόσο ποταπή αυτήν την ώρα που οι συνάνθρωποι μου υποφέρουν και άλλοι ασχολούνται με το μπικίνι της κάθε Φαίης και Μάιης.
Ο πόνος διάχυτος γύρω μου και’γω νιώθω σαν να τους επιθεωρώ με το κιάλι του υγιή ατόμου.
Τικ- τοκ-τικ, βλέπω τους δέκτες να κουνιούνται κι όμως νομίζω ότι δεν έχει περάσει λεπτό. Παρ’όλες τις προσευχές της Θείας η φλέβα σπάει δεν αντέχει το 2 μπουκάλι ο πόνος και ο φόβος εμφανέστατος στο κάτασπρο πρόσωπό της .Με ήρεμη και γλυκιά φωνή παρακαλεί την νοσοκόμα που γυρίζει σε 3 παρόμοιες αίθουσες να προσέξει τη βελόνα. Μετά από 3-4 προσπάθειες βρίσκει φλέβα και συνεχίζει το φάρμακο με τον ρυθμό του ρολογιού ν’απλώνεται. Η μάτια μου στέκεται σε μια γυναίκα γύρω στα 40 δεν δείχνει καταβεβλημένη απ’την επάρατη νόσο. Φαίνεται αποφασισμένη το ύφος της είναι αγέρωχο το κορμί της στητό κρατάει ένα περιοδικό και το ξεφυλλίζει με το ελεύθερο χέρι της. Θαυμάζω κρυφά αυτή τη γυναίκα χωρίς να την ξέρω βλέπω ότι δεν έχει καταθέσει τα όπλα αισθάνεται δυνατή και το δείχνει άλλοι θα την χαρακτήριζαν αναίσθητη για μένα είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης της νόσου.
Κάνω το σταυρό μου για το σήμερα το τώρα ευχαριστώ το Θεό γιαυτά που έχω και κυρίως για την υγεία μου.

Περιμένοντας τον... Πελαργό!!!

Η

ζωή για όλους μας κυλά με τους δικούς της ρυθμούς με τις χαρές και τις λύπες που μας επιφυλάσσει πάντα. Η δική μου οικογένεια πρόκειται ν'αυξηθεί κατά ένα μέλος.

Ένα γεγονός που έχει φέρει απίστευτη αισιοδοξία, απέραντη χαρά και ευθύνη, σε όλα τα μέλη μας.
Ο καθένας μας θα πάρει και ένα νέο ρόλο.
Εγώ, πρέπει να συνηθίσω από τώρα το ρόλο της γιαγιάς.Μόνο τη λέξη που γράφω με γεμίζει σοβαρότητα,υπευθυνότητα,τρυφερότητα,υπομονή και απέραντη αγάπη.
Εγώ γιαγιά?? Δηλαδή πρέπει ν'αλλάξω στιλ να δείχνω πιο σοβαρή πιο ώριμη?
Μήπως ν'αλλάξω εμφάνιση?
 Η εικόνα που μου έρχεται, είναι μια μεσόκοπη γυναίκα ντυμένη απλά με γυαλιά! Τα γυαλιά τα'χω, εντάξει.
Μήπως να βγάλω τζιν και κολάν?
Οχι! Άλλωστε δεν μου ταιριάζουν τζεμπέρια και ρόμπες,και σιγά μην αλλάξω γκαρνταρόμπα τώρα με τέτοια κρίση.
Για να μπω καλύτερα στο ρόλο μου κατ'αρχήν εξασκήθηκα στην παλιά μου τέχνη,για την προίκα του μωρού.

Αγόρασα χαρούμενα φωτεινά μαλλιά, βρήκα ένα μοντέρνο σχέδιο, να με εκφράζει και έπλεξα την πρώτη κουβερτούλα που θα αγκαλιάσει το νεογέννητο,

Με το ίδιο μαλλί έπλαιξα και ζεστά καλτσάκια για τα μικρά πατουσάκια του.

Συναρμολόγησα  κάποια μοτίφια, από τα χρυσά χεράκια της μαμάς, που είχαν ξεμείνει για χρόνια
στο χρονοντούλαπο.Έπλεξα λίγα ροζ τριανταφυλάκια και ένα μικρό τελείωμα και'γινε μια πανέμορφη κλασική ολόμαλλη κουβερτούλα, που θα ζεστάνει με ακόμα περισσότερη αγάπη την τζούπρα μας.

Ο πελαργός επέλεξε την γενέτειρα του Δία, των Κουρητών,  του Καζαντζάκη για ν'αφήσει τον απόγονό μας και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.
 Ξαφνικά  κάνουμε ρίζες στην αγαπημένη μου Κρήτη.Γίνεται ο κρίκος ανάμεσα στις Κυκλάδες και την Ήπειρο..
Ζήσαμε ατέλειωτες ώρες   αγωνίας που εξελίχθηκαν  σε απέραντη συγκίνηση και απερίγραπτη χαρά,με γέλια για το
πρώτο κλάμα του νεογέννητου που ήρθε να μεγαλώσει την οικογένεια μας.

Εμπειρίες, ανάμεσα σε γοερά κλάματα των νεογέννητων του μαιευτηρίου και την απίστευτη δύναμη των μαμάδων που τα'φερναν στον κόσμο.
Στο πρώτο κλάμα της εγγονής, στην πρώτη της πάνα και μαζί της ήθελαν πάνες ο μπαμπάς οι παππούδες οι γιαγιάδες όλοι μαζί κατουρημένοι απ'τη χαρά.

Ακολουθήσαμε και'μεις το έθιμο των Κρητικών, να μοιράζουν κουφέτα για την γέννηση του νεογέννητου. Και εντυπωσιάστηκα  με τις υπέροχες δημιουργίες των γιαγιάδων γιαυτο το "κέρασμα".

Μικροσκοπικά καπελάκια,καλτσάκια,,φορεματάκια πλεγμένα με το βελονάκι στόλιζαν τα κουφετάκια που μοιράζονταν για τον ερχομό του μικρού.

Τόσες μέρες στη μεγαλόνησο θέλησα να γνωρίσω την Κυρία της μπλογκόσφαιρας.  Μετά τόσα χρόνια δικτυακής γνωριμίας έγινε και η διαπροσωπική και ήταν όπως εγώ την φανταζόμουν γλυκιά,τρυφερή κυρία, με πολλή ζωντάνια και επικοινωνιακή όπως ακριβώς εκπέμπει ο χώρος της.
Το σίγουρο είναι ότι ευκαιρίες θα δοθούν πολλές στο μέλλον που θα βλεπόμαστε!
Ρούλα μου σ'ευχαριστώ για το ιδιαίτερο δωράκι σου και τις ώρες που μου χάρισες

Εγώ ..και ένα βιβλίο.!!

Πόσο χρόνο θέλετε στο περίπου για να διαβάσετε ένα βιβλίο??
20-30,1 μήνα??άντε 2 το πολύ φαντάζομαι!

Εγώ εδώ και 15περίπου χρόνια δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω την ανάγνωση ενός.
Δεν είναι ότι απεχθάνομαι το διάβασμα ή βαριέμαι. Ίσα-ίσα το λατρεύω μάλιστα τόσο που όταν μ'αρέσει ένα βιβλίο το απολαμβάνω σιγά -σιγά σαν παγωτό δεν θα το ρουφήξω με τη μία απ'την αγωνία μου θα το κρατώ όσο μπορώ περισσότερο να το χαίρομαι. Όσο περισσότερο διαρκεί η ανάγνωση τόσο πιο πολύ ταυτίζομαι μ'αυτό και δεν θέλω να το αποχωριστώ.
Πιθανώς να ευθύνεται ο Ήλιος και ο Ερμής μου που είναι στον Ταύρο η γνώση και η επικοινωνία γίνεται αργά αλλά σταθερά.

Δεν συνέβει όμως το ίδιο με τον "Εφιάλτη της Αραβίας" όταν το ξεκίνησα πρίν 15περίπου χρόνια πίστευα ότι ήταν ένα παραμυθάκι γιαυτό και επέλεξα να το διαβάζω τα βράδια πριν τον ύπνο, να με χαλαρώνει σε συνδυασμό με άλλο πιο βαρύ που διάβαζα τις ελεύθερες ώρες μου.
Συνήθως τα πρωινά ή μεσημέρια μου διαλέγω ιστορικά ή ψυχολογικά που θέλουν μεγαλύτερη προσοχή και καθαρό μυαλό.
Αντί για παραμυθάκι λοιπόν ενώ ξεκίνησε ο συγγραφέας μια ομαλή διήγηση στο Κάιρο κατά τα μέσα του 14ου αί.στη συνέχεια άρχισε να μπερδεύει αφάνταστα.Από'κει που χρησιμοποιούσε γ'πρόσωπο ξαφνικά μ'εβαζε και μένα μέσα στο διήγημα γράφοντας στο β' πρόσωπο.
Ενώ περιέγραφε ένα όνειρο,σε ανύποπτο χρόνο γύριζε στα γεγονότα του διηγήματος.Δεν ήξερα τι διάβαζα όνειρο ή τα γεγονότα αυτό με κούραζε δεν μπορούσα να βγάλω άκρη έτσι σε 15μέρες το παράτησα. Έμενε εκεί δίπλα στο προσκεφάλι για 2-3χρόνια γιατί είμαι και επίμονη και έλεγα μέσα μου θα σε διαβάσω κάποια στιγμή.
Το συνέχιζα  απο'κει που το'χα αφήσει αλλά και πάλι καμία βελτίωση δεν με κέρδιζε κάτι να το ολοκληρώσω.
Αυτό γινόταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα και συνάμα άρχισε να γίνεται λόγος αναφοράς απ'τα παιδιά μου. Όταν ήθελαν να με πειράξουν για χαμένο χρόνο μου έλεγαν διάβασε τον "Αραβικό Εφιάλτη" Όταν εκείνα ζητούσαν κάτι ανάλαφρο να ξεχαστούν τους πρότεινα τον Αραβικό για να τα πειράξω.!!
Όμως δεν μ'αρέσει ν'αφήνω εκκρεμότητες και μισοτελειωμένες δουλειές θεωρούσα χρέος μου να τελειώσω την ανάγνωσή του.Δεκάδες βιβλία περνούσαν απ'τα χέρια μου δεν γινόταν να'ναι αυτό ατέλειωτο!
Ενώ είχαν περάσει αρκετά χρόνια  είχα βαρεθεί να το ξεσκονίζω  πάνω απ''το προσκεφάλι μου αποφάσισα να το τελειώσω επιτέλους,ντροπή!!
Μάλιστα το'πιασα πρωί -πρωί που το μυαλό είναι καθαρό.
Και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν είχα ξεχάσει τίποτα από την πλοκή του,πρόσωπα γεγονότα ήταν ζωντανά στην μνήμη μου και κάπως διαλευκασμένα .Αρχισα ν'αναρωτιέμαι Τι έγινε ρε παιδιά πως γίνεται μετά τόσα χρόνια να μην έχω ξεχάσει τίποτα ??
Και πως τώρα κυλάει σαν νεράκι??Λες να ωρίμασε το βιβλίο τόσα χρόνια που περίμενε??
Η φταίει το δικό μου I Q?
Πάλι όμως δεν κατάφερα να το τελειώσω.
Εχουν μείνει λιγότερες από 20σελίδες εδώ και 1-2χρόνια να τελειώσει.
Θέλω ν'ακούσω και άλλες κρητικές δεν μπορεί!
Γιατί έχει στοιχειώσει πάνω απ'το προσκεφάλι μου ούτε Ευαγγέλιο να'ταν!

Οταν η ζωή σου δείχνει τα δόντια της..και ο ήλιος σου κλείνει το μάτι..!

Για τα χειρουργεία από μικρή είχα ένα τρόμο..ανεξήγητο!!
Γύρω στα 11-12 μας μάζεψε και τα3 κορίτσια ο πατέρας τέλος καλοκαιριού να μας βγάλει τις αμυγδαλές σε ιδιωτική κλινική.Παραμονή άρχισα όλοι νύχτα τις προσευχές και τις δεήσεις,τότε είχα βλέπεις καλές σχέσεις με τα Θεία,έτσι το επόμενο πρωί ξύπνησα μ´ενα μάγουλο τούμπανο!

Με πάει ο μπαμπάς σε οδοντίατρο απαγορεύει να βγάλω αμυγδαλές.
Γλίτωσα τότε τις αμυγδαλές αλλά έχασα το δόντι μου και το παγωτό που ακολουθούσε μετά το χειρουργείο!
Δεν ματαείδα χειρουργείο παρά μονάχα στις γέννες μου.
Στην πρώτη σαν αρχάρια σε φυσιολογικο τοκετό στην δεύτερη είχα την ατυχία να'χω γνωστή που είχε γεννήσει πρίν 2μήνες.
Όταν συναντηθήκαμε μου είπε χαρτί και καλαμάρι τις κακές της εμπειρίες απ'την γέννα της.
Δεν μπορώ να εξηγήσω πως το μυαλό μπορεί να καταγράψει βιώματα και να επηρεάσειτις καταστάσεις,
Μετά 2περίπου μήνες βίωσα όλες τις άσχημες εμπειρίες της φίλης όπως μου τις είχε διηγηθεί και με το παραπάνω!
Ήταν και το μάθημά μου να μην ζητώ ποτέ ενημέρωση για ότι με περιμένει.
Εδώ και 3χρόνια απέφευγα αυτήν την επέμβαση με κάθε δικαιολογία
Είδε και έπαθε ο γιατρός να με πείσει να το πάρω απόφαση!
-Τι άλλο να κάνω για να σε πείσω?Πρέπει να μου'χεις εμπιστοσύνη !
ήταν η τελευταία του κουβέντα.

Έμεινα μετέωρη μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα!
Τυχαία γεγονότα πολλές φορές σε κάνουν ν'αλλάξεις τελείως γνώμη,Και αυτό ήταν όταν είδα σε μια εκπομπή μια κοπέλα να κάνει  πλαστική σε κοιλιά και στήθος ταυτόχρονα!
-Μα πως το αποφασίζουν μερικές για θέμα καλλωπισμού και δεν φοβούνται??
Αφού πάνε άλλες για ψύλλου πήδημα θα πάω και'γω για το καλό μου!
Δεν ενημερώθηκα καθόλου για την επέμβαση παρά μόνο τα βασικά δεν ήθελα να επηρεαστώ αρνητικά.
Καλύτερα να είμαι ανυποψίαστη για ότι συμβεί.
Έφτιαξα βαλίτσα όλα τα νεγκλιζέ μου,νεσεσέρ με καλλυντικά,μέχρι και λίμα πήρα λες και θα πήγαινα διακοπές!
Την παραμονή πρώτη και καλύτερη για τις περιπατητικές μου διαδρομές σκεπτόμενη ότι ίσως ένα πέσιμο ένα σπάσιμο ποδιού-χεριού με γλιτώσει απ'το νυστέρι.
Αλλά τίποτα,τελευταία Θεός και ζωή μόνο δόντια μου δείχνουν!

Μπήκα στο νοσοκομείο με T.V και 2βιβλία για να γεμίζω τις κούφιες ώρες μου.
Που να'ξερα η έρμη ότι με 2 υδραυλικές εγκαταστάσεις που ήμουν συνδεδεμένη δεν θα'χα τη δυνατότητα ούτε δάχτυλο να κουνήσω.
Η επέμβαση έγινε κοντά στους δικούς μου ανθρώπους,είχα την καλύτερη αντιμετώπιση από νοσηλευτές και γιατρούς τόσο οικείοι, όλοι γνωστοί!

60ώρες τιμωρία ούτε σταγόνα νερό δεν μου'διναν  και'γω ήθελα κρέμες προσώπου να  μην σπάσω,τρομάρα μου!
Πόσο εκτίμησα το απλό νεράκι αυτές τις ώρες,και πόσο υπέροχη μου φάνηκε η γεύση του τσαγιού στο άδειο στομάχι!
Η Fatmagul εκείνες  τις μέρες έκλαψε και για μένα αφού δεν είχα κουράγιο  ν'ανοίξω ούτε τα μάτια  μου!
Στο θάλαμο με μια  παλιά μου συμμαθήτρια ήταν μια κυρία 85χρονών που έκανε μια σοβαρή επέμβαση είχε τέτοια ζωντάνια και όρεξη που άφησε έκπληκτες τις υπόλοιπες!
Εγώ θαύμαζα την  δύναμη και την αξιοπρέπειά της δεν ήθελε να δώσει δικαίωμα
 σε κανένα να την λυπάται!
Την συμπονούσα σε τέτοια ηλικία, για την  δοκιμασία που της χάρισε η μοίρα,
και εκείνη πάλι σκεφτόταν εμάς μικρότερες της και έπαιρνε θάρρος για τα προβλήματά της.

Αυτή η δοκιμασία μου έδειξε ποιοι πραγματικά είναι "κοντά μου". ποιοι  είναι αληθινοί φίλοι!
"Πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις[" ήταν το 1ο μάθημα των αρχαίων στο γυμνάσιο!
Έκανα μια σούπερ αποτοξίνωση και μου έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσω με νέες βάσεις μια υγιεινή διατροφή για το μέλλον!
Βλέπω πιο αισιόδοξα το άμεσο μέλλον για την υγεία μου, τουλάχιστον!
Απόκτησα μια σπουδαία Κυρία φίλη, που έχει να μου δώσει πολλά απ'τις εμπειρίες της.

Τα άσχημα, είμαι εγκλωβισμένη εδώ και 10μέρες κρεββάτι-καρέκλα
Μπαίνει απ'το παράθυρο ο ανοιξιάτικος ήλιος και μου κλείνει το μάτι,η αυλή μου έχει γεμίσει ανοιξιάτικα χρώματα και μόνο να τα δω μπορώ χωρίς να τ'αγγίξω.
Ανυπομονώ να γυρίσω στις καθημερινές μου δραστηριότητες χωρίς να σφίγγω τα δόντια!

Ευχαριστώ όσους απο'σας μου απάλυναν τον πόνο ο καθένας με τον τρόπο του!

Η αγωνίστρια ..μάννα..!!

Κοίταξε την εικόνα της στον καθρέπτη του μπάνιου και την άκουσε να λέει
-Φτού !να μου χαθείς μωρή, πως κατάντησες έτσι?
 -Καλέ μαμά μόνη σου μιλάς?
-Ναι, βλέπω τα χάλια μου στον καθρέπτη και  τον σιχαίνομαι!
-Μια χαρά είσαι! Που να δεις άλλες που κάθονται όλη μέρα στο κρεβάτι.
Με το ζόρι σερνόταν στο σπίτι η 82χρονη μάνα και το’φερνε βόλτα μόνη της, χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Μια γυναίκα μέλισσα από μικρή δούλευε  και δημιουργούσε, απ’τα κουρέλια έπλεκε χαλάκια τα παλιά καινούρια έφτιαχνε. Είχε μάθει με τα λίγα και πάντα μάζευε σαν τη μέλισσα στην κερήθρα για να βοηθήσει τα παιδιά της !

Χιλιόμετρα οι δαντέλες που'χει πλέξει δεκάδες οι κουβέρτες και οι κουρτίνες που ακόμα χαρίζει σ'εγγόνια και συγγενείς να την θυμούνται.
Η δουλειά δεν την κούραζε συνήθιζε να λέει είχε ψηθεί από μικρή στα βάσανα.
Εκείνη θα’τρωγε τ’αποφάγια και θα’δινε το καλύτερο στο πιο αδύνατο παιδί και ας ήταν αγνώμων για κείνη ήταν, το μικρό της.
Και τώρα στα γεράματά της, με μισό πόδι  δεν καταδεχόταν από κανένα καμιά βοήθεια. Λατρευόταν μόνη της πολλές φορές μαγείρευε στο χωρισμένο της γιο για να βρίσκει ένα πιάτο ζεστό φαγητό.
Τυραννιόταν στο κουζινάκι μα δεν το’βαζε κάτω ο εγωισμός και το πείσμα της, ήταν που τις έδιναν δύναμη και αντοχή.
Το κινητικό της πρόβλημα δεν την είχε ρίξει κάτω! Εγχειρισμένη στα ισχία για εξάρθρωση απ’τα 30της χρόνια, την είχε κάνει ακόμα πιο δυνατή πιο επίμονη πιο σκληρή με τον εαυτό της.
Μ'αυτά τα μισά πόδια βρήκε τη δύναμη και το κουράγιο να δουλέψει στη φάμπρικα για 2χρόνια για να βγάλει μια σύνταξη . Γι αυτή τη μικρή σύνταξη συχωρνάει τον Αντρέα(Παπανδρέου) που της έδωσε το δικαίωμα με 3.000 ένσημα να'χει τώρα μια βοήθεια για τα γεράματά της.
Εγωίστρια και υπερήφανη όπως ήταν έβρισκε πάντα τρόπους να κάνει τις δουλειές της χωρίς να’χει κανένα ανάγκη.
Όπως, για να μεταφέρει την κατσαρόλα γεμάτη απ’την εστία στο ψυγείο την έβαζε επάνω στην καρέκλα και στηριζόμενη επάνω της την έσπρωχνε σιγά –σιγά!
Πάντα έπλενε στα χέρια τα ρούχα της, το πλυντήριο το είχε κυριολεκτικά για να ακουμπά τη λεκάνη επάνω! Ένα στολίδι ήταν στο μπάνιο που έπιανε χώρο ποτέ δεν το’χε χρησιμοποιήσει!

Ακόμα και τώρα σ'ατήν την ηλικία.  σπάνια δίνει στην κόρη που κάθεται δίπλα, τα ρούχα της  να τα βάλει στο πλυντήριο.
-Αυτό δεν είναι πλύσιμο που κάνετε εσείς!
Εγώ πλένω για ζωή και για θάνατο, λέει.
Τ’ασπρα μου αστράφτουν  όταν στόλιζα τις δαντέλες μου, όλες τις χάζευαν!
Και είχε δίκιο! Δεν υπήρχε περίπτωση να’βλεπες γαριασμένο ρούχο στο σπίτι μας!
-Εμένα που με βλέπεις απ’τα μαύρα χαράματα πολεμάω δεν κάθομαι στιγμή, αυλές ,λουλούδια, σπίτι   ε …και να’χα τα πόδια μου μόνο τα πόδια μου να’χα και δεν ήθελα τίποτα άλλο.
Θα ‘στύβα την πέτρα ζουμί θα της έβγαζα αν είχα τα νιάτα σας κρίμα τα νιάτα σας.
-Έχεις δίκιο μάνα ταλαιπωρείσαι, θέλεις να σου κάνω καμιά δουλειά?
-Έλα να κάνουμε ένα τσιγάρο δεν θέλω δουλειές τις κάνω μόνη μου! Μόνο τα "ψηλά" να μου κάνεις μια μέρα που δεν φτάνω.
-Έλα να σου πω 6νούμερα να μου στείλεις ένα λόττο μπας και κερδίσουμε να βοηθήσω τα παιδιά που δεν έχουν δουλειά.
 -Αμα περιμένουμε απ’το λόττο να σωθούμε ,καήκαμε!
-Μην το γρουσουζεύεις μωρή γρουσούζα. πες και μια φορά θα κερδίσουμε!
-Καλά θα κερδίσουμε! Για να δούμε!
Δεν έχω φέρει τα γυαλιά μου, έχεις εσύ? Για δώσε μου τα, να δω βλέπω.
-Σοβαρά μιλάς δεν βλέπεις χωρίς γυαλιά?
-Γιατί εσύ βλέπεις ρε μάνα. Αν βλέπω λέει? Μόνο όταν περνάω τη βελόνα τα φοράω.
- Κρίμα  τα νιάτα σας!
-Γεια σου ρε μάννα αγωνίστρια!

1η Μαϊού και πάλι..!!!

Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ
να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή ....
έλεγε ένα παιδικό τραγουδάκι τότε
και τρέχαμε στη φύση που οργίαζε η βλάστηση παντού.

Το χαμομήλι στα χωράφια χαλί στα πόδια μας οι παπαρούνες οι μαργαρίτες ατέλειωτα παιχνίδια πάνω τους δεν χόρταινε το μάτι και η μύτη τ'ανθισμένα αγριολούλουδα.
Στι μέρες μας για ν'αντικρίσεις τέτοια χωράφια πρέπει απομακρυνθείς στα βουνά και στα λαγκάδια και σε αρκετά απ'αυτά αντί για αγριολούλουδα φωτοβολταϊκά πια συναντάς και απογοητεύεσαι.
Γνήσιο παιδί της γης δεν θα μπορούσα να ζήσω σε διαμέρισμα ανάμεσα στα τσιμέντα.

Λίγα τετραγωνικά με λεμονόδεντρα και οπωροφόρα είναι αρκετά για να νιώθω στο στοιχείο μου.

Όταν δεν έχω τη δυνατότητα να βγώ στις εξοχές ανοίγω την πόρτα και με ζαλίζουν τ'αρώματα των ανθισμένων δέντρων, ξεχνιέμαι χαζεύοντας τις μέλισσες που ρουφούν λαίμαργα τους χυμούς τους.

Και κάθε 1η Μαγιά βγαίνω στον κήπο και φτιάχνω το μαγιάτικο στεφάνι με λουλούδια απ'το κήπο μου.

Φέτος όμως ο συμβίος μου βιάστηκε να καθαρίσει τον κήπο και δεν μ'αφησε λουλούδι για λουλούδι.

Για 'κείνον μόνο τα δέντρα είναι χρήσιμα που μας δίνουν καρπούς τα υπόλοιπα αποτελούν μπελά,αν πρόκειται κιόλας να τα περιποιηθεί.

Έτσι σήμερα δεν έψαξα   το μαγιόξιλο αυτό έχουν φροντίσει οι κυβερνώντες να το'χουμε διαρκώς μπροστά μας...
Βρήκα μόνο τ'ανθη της αγγελικούλας για το πατροπαράδοτο στεφάνι της Πρωτομαγιάς!
Δεν κολλάμε όμως σε λεπτομέρειες μ'οτι έχουμε μπορούμε φτιάξουμε!

Συνήθως μια τέτοια μέρα είμαι ευδιάθετη σήμερα δεν ξέρω γιατί μου βγαίνει μια μελαγχολία φταίει η φωτό μάλλον γιατί....

Όταν ήμουνα μικρούλα ήμουνα και νοστιμούλα τώρα που μεγάλωσα αστο διάολο χάλασα!!

Και του χρόνου καλύτερα εύχομαι για όλους μας!

Ανατολική ιατρική ...και η θεραπεία μου..!

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται στις εναλλακτικές θεραπείες για την υγεία τους.Η κλασσική (δυτική ) ιατρική με τον γιατρό (φακελάκι)  και την αλόγιστη χρήση φαρμάκων και χειρουργικών επεμβάσεων δεν αποτελεί πια μοναδική επιλογή των ασθενών.

Η διαφορά τους για μένα τεράστια στην δυτική ο ασθενής γίνεται παθητικός στα χέρια του γιατρού και των φαρμάκων ή χειρουργικής επέμβασης που θα επιλέξει.Ενώ στην εναλλακτική ο θεραπευτής καλείται να ερευνήσει το αίτιο με ολιστική προσέγγιση που προκάλεσε το σύμπτωμα του ασθενούς.
Ένας καλός θεραπευτής γίνεται "ο ψυχοθεραπευτής" του ασθενούς.
Και ο ασθενής παίρνει ενεργό ρόλο στην θεραπεία του γίνεται δέκτης της ενέργειας που θα του επιτρέψει να αυτοθεραπευτεί.

Προσωπικά γνώρισα την εναλλακτική ιατρική από την καλύτερή μου φίλη που αποφάσισε πάνω απ'τα 40της χρόνια να ασχοληθεί μ'αυτήν.
Ένα άνθρωπο που πραγματικά αγαπώ και θαυμάζω γιατί μπόρεσε να κάνει πράξη τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της.Διαθέτει ένα υπέροχο χαρακτήρα και ένα φοβερό δυναμισμό.

Ήμουν το μοντέλο της στα πρώτα μαθήματα ρεφλεξολογίας που πήρε και πειραματιζόταν τις γνώσεις επάνω σ'εμένα και τον άντρα μου.
Μείναμε και οι 2 έκθαμβοι όταν στην 1η  ψηλάφηση του αυτιού (αποτελεί μικρογραφία του ανθρώπινου σώματος )εντόπισε πρόβλημα στη μέση χωρίς να 'χει ιδέα για το ιατρικό του ιστορικό.
Από τότε παραδέχτηκα την Ανατολική ιατρική και τις μεθόδους της
Είχε μια έφεση σ’αυτές τις θεραπείες και μεγάλο ενθουσιασμό.
προχώρησε τις σπουδές της και έπαιρνε τις γνώσεις και τα πτυχία της το ένα μετά το άλλο εγώ πάντα την θαύμαζα για τον δυναμισμό την μεγαλοψυχία της και τις γνώσεις που μου μετέδιδε έμμεσα.

Αυτά τα χρόνια δεν πήρα ούτε ένα αντιφλεγμονόδες για μυηκό πόνο.
Κάθε φορά που είχα κάποιο πρόβλημα τη συναντούσα για καφέ, εκείνη με δακτυλοπιέσεις σε σημεία που περνούσαν συγκεκριμένοι μεσημβρινοί επέμβαινε και σε ½ ώρα ο πόνος υποχωρούσε.
Προχωρούσε πιο βαθιά στο λόγο που εκδηλώθηκε ο πόνος και έτσι έμαθα ότι ολοι οι πόνοι μας είναι αντιδράσεις του οργανισμού για τον τρόπο ζωής μας και τις καταστάσεις που ζούμε.
Εγώ την θαυμάζω για το «χάρισμα» της σαν θεραπεύτρια εκείνη πάντα με ταπεινοφροσύνη που την διακρίνει μου απαντά:
-Ολοι έχουν παρόμοιες ικανότητες απλά δεν τις αναπτύσσουν!

 

Αρχές καλοκαιριού πήρε και το πτυχίο Βελονισμού και έμενε η πρακτική της εξάσκηση για να ολοκληρωθεί σαν θεραπεύτρια πλέον.
Δέχτηκε η καθηγήτρια και εισηγήτρια της να έρχεται στο νησί και να παρακολουθεί από κοντά τις συνεδρίες της με τους ασθενείς με πολύ χαμηλές τιμές!


Εγώ είχα στα χέρια μου μια διάγνωση από 3γυναικολόγους που έλεγαν το ίδιο  και ένα υπέρηχο που έχριζε επανάληψη σε 3μήνες.
Ένα στομάχι χάλια που με ταλαιπωρούσε με καούρες ώστε να μη μπορώ να χωνέψω τίποτε και πόνους διάσπαρτους σε όλο το σώμα.

Δεν το σκέφτηκα καθόλου μπήκα στο πρόγραμμα για μια ολοκληρωμένη θεραπεία βελονισμού και αφέθηκα ολοκληρωτικά στα χέρια της.
Μετά 4-5θεραπείες τα προβλήματα του στομαχιού και οι πόνοι έπαψαν να υφίσταται ,ολοκλήρωσα τις θεραπείες κανονικά.
Το γυναικολογικό για 3μήνες το ξέχασα.

Πριν λίγες μέρες έκλεισα ραντεβού με τον γυναικολόγο μου για τον υπέρυχο που έπρεπε να επαναλάβω.
Και δεν πίστευα στα αυτιά μου όταν μου είπε ότι τα "βερίκοκα" που ήταν πριν 3μηνο συρρικνώθηκαν και έμειναν τα κουκούτσια.
-Γιατρέ αν θυμάσαι μου'χες συστήσει πρίν 1χρόνο εγχείρηση!
-Δεν χρειάζεται εφ'οσον συρρικνώθηκαν, αφαιρούμε βέβαια και με 1 ινομύωμα,εφ'οσον βλέπουμε ότι δεν εξελίσσονται δεν υπάρχει λόγος.
Μού'ρθε να τον φιλήσω συγκρατήθηκα όμως!
Πήγα στην φιλενάδα της είπα τα ευχάριστα την γέμισα αγκαλιές και φιλιά.
Αναζητήστε άξιους θεραπευτές της εναλακτικής ιατρικής και όχι αγύρτες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα χρήματά σας και όχι η υγεία σας γιατί υπάρχουν πολλοί από δαύτους και σ'αυτόν τον κλάδο και δρούν ανεξέλεγκτα.Αλλά πάνω απ'ολα να πιστεύεται σ'αυτές και περισσότερο στον εαυτό σας!