Σακί.. για το....γουρούνι!!

Τους τελευταίους 6μήνες το πάγωμα των εσόδων μου έχει φέρει και οριστικό πάγωμα αγορών για ανανέωση  της γκαρνταρόμπας μου!
Άλλωστε και η ψυχολογία μου δεν βρίσκεται και στα καλύτερά της έτσι καλύπτεται με το παραπάνω 3-4κομμάτια που με βολεύουν και δεν τ'αποχωρίζομαι τελευταία.
Με τον καθρέπτη μου δε δεν είχα κανένα πρόβλημα είχα αποδεχτεί το είδωλό μου και τα πηγαίναμε μια χαρά οι δυό μας.
Ένα δώρο απ'τα "καμάρια" μου τις γιορτές μ'εφεραν σε κατάστημα γυναικείων ρούχων και αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα.

Θέλησα ν'αλλαξω το κοντό πουλόβερ με ένα μακρύ πλεκτό να συνδυάζεται με τα κολάν που φορώ τελευταία.
Και έτσι βρέθηκα στο Tally Weil της πόλης μου ένα κατάστημα 120τμ μ'εκαντοντάδες επιλογές!
-Θ'αργήσεις?


-Ε,δεν θα πάρω και γουρούνι στο σακί,θα προβάρω 1-2!

Και μ'αφησε ο σύζυγος να κάνει κάποιες δουλειές του.
Χάθηκα μέσα στα σχέδια και χρώματα και αφού επέλεξα 1-2μακριά πλεκτά.Πάω να τα δοκιμάσω και έπεσα απ'τα σύννεφα!
Δεν μπορεί δεν ήμουν έτσι εγώ άλλοι με κάνανε!
Είδα τα φοινίκια των γιορτών να μου έχουν καθίσει περιμετρικά στη μέση μου και το πλεκτό να διαγράφει καθαρά τις δίπλες και τις Χριστουγεννιάτικες τρίπλες!
Απογοητευμένη βγαίνω έξω και ψάχνω για φαρδιά πια μπλούζα αποκλείοντας τα πλεκτά.
Ολόκληρο μαγαζί με 10άδες πλεκτά κανένα να μη ταιριάζει στο σώμα μου.
Να δοκιμάζω τη μία μετά την άλλη να βλέπω τα χάλια μου στον καθρέπτη και να λέω.
-Εγώ δεν ήμουν έτσι άλλοι με κάνανε!
Αυτή η -ωλάρα δεν είναι δική μου αποκλείεται!
Δεν μπορεί, ο καθρέπτης με παραμορφώνει ή σε λάθος κατάστημα βρίσκομαι.
Αδύνατον να παραδεχτώ ότι τα γιορτινά δείπνα με στρογγυλοποίησαν.

Έβλεπα τις αφίσες με τα κορμάκια των μοντέλων και γύρω-γύρω ένα σωρό απαγορευμένα για μένα σχέδια και τόσο πιο πολύ απογοητευόμουν για τις τρελές ατασθαλίες των  γιορτών.
Μετά από καμιά 10αριά δοκιμές κατέληξα σε μία που ήταν και αναγκαστική επιλογή μου.
Αφού είχε περάσει ένα γεμάτο 1/2 ωρο έρχεται και ο σύζυγος.
-Βρήκες?
-Ναι ένα σακί για το γουρούνι απαντώ  εντελώς απογοητευμένη!

Οι απολαύσεις της ζωής πληρώνονται σκληρά δυστυχώς!!

Σκοτώνουν τους ήρωες όταν γεράσουν..??

Βαρέθηκα τον διασυρμό.Περισσότερο βαρέθηκα να κάθομαι δακρύβρεχτη στην κουπαστή ένός πλοίου ακυβέρνητου μ'ενα κομματάκι ψωμί στο χέρι και τυλιγμένη με κουρέλια να το σφίγγω σαν το τελευταίο μου εφόδιο.

Είναι κακομοιριά, αρνούμαι να ζήσω ή να πεθάνω με κακομοιριά,δεν μου το επιτρέπει το παρελθόν μας.Από πότε λουφάξαμε και περιμένουμε να δούμε να μας αφαιρούν ένα ένα τα ζωτικά μας όργανα?
Τι είναι αυτό που μας καθηλώνει?
Ποιο είναι το αντίδοτο του εξατμισμένου θυμού?
Για σας και για μένα μιλάω,πάντα απ'τους νέους εξαρτώνται οι εξεγέρσεις,γιατί κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου-φόβου περιμένοντας να δούμε τι θα φέρει το ξημέρωμα?
Τίποτα δεν θα φέρει,ερήμωση και καταστροφή θα φέρει.
Γιατί στο σκοτάδι θα εξαφανίζονται ολοένα και περισσότερα πράγματα που θα παίρνει κάποιο ξένο χέρι και το πρωί απλά θα συνειδητοποιούμε ότι δεν βρίσκονται πια εκεί.
Ποιός απ'΄τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους έδειξε ουσιαστική δράση? Κανείς.
Ποιός απ'τους κλέφτες τιμωρήθηκε?
Κανείς.

Τι περιμένουν οι γονείς που τα παιδιά τους λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία και κοιμούνται στ'αυτοκίνητα?
Να μας δείξουν έλεος?
Είδατε ποτέ κατακτητή. να δείχνει έλεος?
Ή μήπως είδατε γονατισμένο πρόγονό μας, να το ζητά?
Για μας χτυπά η καμπάνα και αν θέλετε να φύγετε και ν'αφήσετε πίσω γέρους και μετανάστες να γυαλίζουν τα παπούτσια των κατακτητών, ώρα σας καλή!
Οι υπόλοιποι όμως ,που θα μείνουμε δεν νομίζετε ότι έχουμε χρέος να αντισταθούμε σθεναρά?
Ή μήπως στολίσαμε τα δέντρα σα να κυλάει η ζωή με κάπως λιγότερη ευδιαθεσία και τρώμε κουραμπιέδες και μελομακάρονα "όσο έχουμε ακόμα"?

Ποιος το ορίζει αυτό το "όσο έχουμε"?
Κάποιος που δεν ξέρουμε, που μονάχα υποθέτουμε, ναι ο εχθρός είναι αόρατος. Ας αρχίσουμε λοιπόν από αυτούς που γνωρίζουμε, και είναι τριακόσιοι.
Αυτούς που ζητάνε αναδρομικά των κλεψιών τους 240 εκ.και δεν σταματάνε πουθενά.
Τουλάχιστον για να μη ντρεπόμαστε όταν μια γιαγιά απλώνει το χέρι χωρίς να μας κοιτάζει.
Ο πρώτος φόνος λοιπόν πρέπει να είναι του φόβου.
Τίποτα δεν έχουμε να χάσουμε απ'αυτό που με τόση καρτερικότητα φυλάσσομαι.Γιατί τίποτα δεν ήταν και δεν είναι δικό μας.Ούτε η θεσούλα με την σύμβαση,ούτε ό,τι μας πλασάρανε να επιθυμήσουμε και να το πληρώνουμε με δόσεις είναι δικό μας,ούτε το σπίτι με το στεγαστικό,ούτε η ίδια μας η πατρίδα που τη σκυλεύουν ακόμα δεν πεθάναμε.
Κάθε μέρα παραξενεύομαι και αναρωτιέμαι,ένα πένθος έχει τέσσερα στάδια, σόκ,πόνο.οργή, θλίψη.
Εμείς σε ποιό ακριβώς βρισκόμαστε?

Γιατί όπου και να ψάξω τον θυμό δεν τον βρίσκω πουθενά?
Η μόνη λύση είναι να ξυπνήσει η οργή,αυτή που με τόση μαεστρία ξέρουν να καταπνίγουν στο φόβο.
Ένα ποτάμι έχει τεράστια ορμή,ένα ποτάμι οργισμένο μπορεί να κάνει θαύματα.
Ακόμη και η ζωή μας να χαθεί τουλάχιστον θα μείνει η αξιοπρέπεια, απόγονε του Αχιλλέα,αν είσαι ακόμα,έσο έτοιμος.


Από την Ξένια Παπαδημητρίου.

Happy...!! μα πολλά χάπια !!

Οσο και'αν έψαξα να βρω κάτι αισιόδοξο να υποδεχτώ την νέα χρονιά, τίποτα δεν μ'ενθουσίασε, στάθηκα όμως σ'αυτήν την εικόνα. Έξυπνη ιδέα για να προσελκύσουν κόσμο!

Ενδιαφέρον προκάλεσε και μάλιστα μεγάλο!
Εθεάθη στη Θεσσαλονίκη και γύρισε σ'ολο το διαδίκτυο.
Το χιούμορ είναι το όπλο των άοπλων ανθρώπων. Βοηθάει ανθρώπους που καταπιέζονται να χαμογελούν με την κατάσταση που τους κάνει να υποφέρουν.

Σιμόν Βίζενταλ, 1908-2005, Εβραίος διώκτης των Ναζί
Όλες οι τυπικές ευχές περί υγείας και ευτυχίας γιαυτή την χρονιά που έρχεται,φαίνονται ανούσιες, όλοι γνωρίζουμε ότι θα'ναι μια δύσκολη χρονιά.
Καλή η υγεία, αλλά δεν αρκεί σ'αυτους τους χαλεπούς καιρούς και οι επιβάτες του Τιτανικού είχαν υγεία αλλά πνίγηκαν στο ναυάγιο γιαυτό πιστεύω
Καλή τύχη να'χουμε και δύναμη να σωθούμε απ'το ναυάγιο, που μας οδήγησαν όλοι οι πολιτικοί και περισσότερο μυαλό για ν'αντιδράσουμε όταν πρέπει!
Ένα βιντεάκι με τ'αστεία της χρονιάς που μας πέρασε διάλεξα να βάλω για να μας μπει,τουλάχιστον με χαμόγελο η νέα χρονιά. 

Καλή Χρονιά!

Το 2012 εύχομαι να'ναι εξ'ισου κακό με τον προηγούμενο και όχι χειρότερο!
Μια καλή ευχή είναι να'χετε όλοι μια δουλειά και ένα παγωμένο μισθό.

Χριστουγεννιάτικες...εικόνες!

Οι Κινέζοι λένε μια εικόνα είναι ίση με 1000λέξεις.
Εδώ στη πόλη μου δεν έχουμε δεί ακόμα τέτοιες εικόνες όμως υπάρχουν πολλοί συνάθρωποί μας που για αυτούς η μέρα των Χριστουγεννων είναι απλά μια ακόμα μέρα!

Ευχές...με Χριστουγεννιάτικες δίπλες..!

Μπορεί φέτος να μη στόλισα  αλλά δεν γίνεται αυτές τις μέρες να μη μοσχοβολήσει το σπίτι Χριστουγεννιάτικες λιχουδιές.
Άλλωστε είναι χαρά για μένα αυτές τις μέρες να ετοιμάζω τα παραδοσιακά γλυκά με αγνά υλικά και φτιαγμένα με μεράκι.
Θυσιάζω αρκετό χρόνο στη κουζίνα για την ετοιμασία τους,αλλά πάντα βγαίνω κερδισμένη απ'το αποτέλεσμα.

Και αφού η οικονομική κατάσταση δεν μας επιτρέπει φέτος για δωράκια είναι ό,τι καλύτερο να προσφέρω στους δικούς μου ανθρώπους δώρα καρδιάς με τις ευχές μου στις επισκέψεις μου.

Εκτός απ'τα φοινίκια (μελομακάρονα) κάθε χρόνο φτιάχνω και τις δίπλες που μας αρέσουν ιδιαίτερα.
Για τη παρασκευή τους χρειάστηκα:

1πακέτο αλεύρι φουσκώνει μόνο του(απ)
1κούπα ζάχαρη άχνη
4αυγά
3κουταλιές κονιάκ
3κουταλιές λαδι
ξύσμα από 1πορτοκάλι
το χυμό 1λεμονιού
1πρεζα αλάτι
Αλεύρι όσο πάρει.

Χτυπάω καλά τ'αυγά με σύρμα ή πιρούνι και την άχνη ζάχαρη να λιώσει προσθέτω το ξύσμα πορτοκαλιού και όλα τα υγρά(λάδι,κονιάκ,χυμό λεμονιού)
Αν θέλετε αντί για χυμό λεμονιού βάζετε του πορτοκαλιού αλλά πιστεύω το λεμόνι σπάει τη μυρωδιά του αυγού και οι δίπλες μου δεν έχουν αυτή την έντονη μυρωδιά.

Στο μείγμα υγρών προσθέτω το αλεύρι με το αλάτι σιγά σιγά  αφού το έχω κοσκινίσει να φύγουν τυχόν ξένα υλικά και ζυμώνω ώσπου να γίνει μια ζύμη σφιχτή.

Αφήνω τη ζύμη 1ώρα να ξεκουραστεί και μετά παίρνω τον πλάστη και ένα ένα μπαλάκι της δίνω και καταλαβαίνει.

Βγάζω επάνω της όλα το στρες των γιορτών γυμνάζω μπράτσα και κοιλιακούς και συνάμα ανοίγω ψιλό φιλαράκι!
Είναι η πιο δύσκολη φάση αυτή.
Για το άνοιγμα της ζύμης χρησιμοποιώ νισεστέ (κορν-φλάουρ)!

Κόβω με το ειδικό ροδάκι λουρίδες.
Και τις κρατώ στην άκρη ώσπου να τελειώσω όλη τη ζύμη.

Σ'ενα μεγάλο τηγάνι βάζω ελαιόλαδο ή αραβοσιτέλαιο να κάψει και τηγανίζω γυρίζοντας τις δίπλες με πιρούνι όσο τηγανίζονται.
Θέλουν μεγάλο τηγάνι ώστε να υπάρχει χώρος γιατί κατά το τηγάνισμα φουσκώνουν και διπλασιάζουν τον όγκο τους.

Αμέσως παίρνουν χρώμα και θέλουν γύρισμα στο λεπτό γιατί αρπάζουν γρήγορα.
Δεν χρειάζεται να'χετε το μάτι σε υψηλή θερμοκρασία σε μέτρια τις προλαβαίνετε καλύτερα.

Στο μεταξύ έχετε έτοιμο σιρόπι βράζοντας για 3λεπτά
1κούπα μέλι
1κούπα ζάχαρη
2κόυπες νερό
1φλούδα λεμόνι ή 1ξυλάκι κανέλας.

Τις αφήνετε στο ζεστό σιρόπι για 3-4λεπτά ενώ τις γυρίζετε και απ'την άλλη πλευρά.
Βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τις πασπαλίζουμε με καρύδια χοντροκομμένα και κανέλα.

Γίνονται αφρός και δεν μυρίζουν αυγουλίλα.
Τις στολίζουμε στο τραπέζι και περιμένουμε τους καλικάντζαρους να κάνουν επιδρομή!
Ευτυχώς που στόλισα 2πιατέλες γιατί οι δικοί μου αποδείχτηκαν πολύ άτακτοι και λαίμαργοι!

Χαρούμενα και Ευτυχισμένα Οικογενειακά Χριστούγεννα σε όλους!!