Βασίλισσες.. του κυνηγιού με ..μανιτάρια!!

Αυτή η εποχή είναι η χειρότερή μου από Σεπτέβρη (αντε τέλος Αυγούστου) που ξεκινά το κυνήγι ώς τα μέσα του Απρίλη.

Σύζυγος κυνηγού η δόλια, έρχομαι πολύ συχνά αντιμέτωπη με τους φτερωτούς μου φίλους που πρέπει να τους συμπεριφερθώ με πολύ βάναυσο τρόπο ώστε να τα μαγειρέψω.

 Γεμίζει ο καταψύκτης με σακουλάκια καταρχήν με τρυγόνια,μετά ορτύκια καμιά μπεκάτσα άντε καμιά πέρδικα και τώρα οι τσίχλες. Που όλα περνάνε απ'τα χέρια μου.
Και αν παραπονεθώ ακούω και το περίφημο:
-Εγώ τα κυνηγώ τα υπόλοιπα είναι δικά σου.

Σε δουλειά να βρίσκομαι δηλαδή όλο το χειμώνα.
Και μη μου πεις ότι είμαι τυχερή γιατί είναι βιολογικά και καθαρά γιατί σου τα χαριζω και προτιμώ ένα κοτόπουλο καθαρισμένο με όλες του τις διοξίνες.

Δεν είναι και η καλύτερή μου να "μαδάω πουλιά" αλλά ας όψεται η τύχη μου που μ'εριξε σε κυνηγό και όχι σε χασάπη να μου τα φέρνει καθαρό κρέας για μαγείρεμα.
Και μιας και δεν μ'αρέσει να ακολουθώ τις ίδιες συνταγές συνέχεια δοκιμάζω νέες για αλλαγή.

Για να'ρθουν σ'αυτή τη μορφή περνάνε μεγάλη ταλαιπωρία και αυτά και'γω. Συνήθως κάνω αυτή τη δουλειά όταν είμαι ψυχολογικά πολύ χάλια όταν δηλαδή έχω πολύ θυμό και πρέπει κάπου να εκτονωθώ.Φαντάζομαι ότι έχω μπροστά μου τον Σαμαρά και τους ομοίους του και κάνω ένα είδος "Βουντού", πούπουλο δεν αφήνω επάνω τους ούτε για δείγμα με το "άχτι" που τους έχω.

Τι μου φταίνε βέβαια τα δόλια τα πουλάκια, αλλά και που να βρω τους "άλλους" να τους σουρομαδήσω!

Για τη συνταγή θα χρειαστούμε.

4-5 μπεκάτσες καθαρισμένες

μπορείτε ν'αντικαταστήσετε το κυνήγι με κοτόπουλο.

1-2 κρεμύδια ψιλοκομμένα.

2-3 σκελίδες σκόρδο 

1 συσκευασία μανιτάρια φρέσκα ψιλοκομμένα

100 γραμμ. μανιτάρια "πορτσίνι" ξερά.

2πιπεριές κόκκινες ψιλοκομμένες 

2 πιπεριές πράσινες

1ποτηράκι κρασί λευκό

1φλιτζ. μαϊντανό ψιλοκομμένο  

αλάτι,πιπέρι θυμάρι ξερό.

Κατ'αρχήν βάζω τα ξερά μανιτάρια σ'ενα μπολάκι με νερό να φουσκώσουν και έπειτα ψιλοκόβω τα λαχανικά μου να τα'χω έτοιμα.

Αφού μαδήσω τα πουλιά λοιπόν κόβω στη μέση τις μπεκάτσες για να ψηθούν πιο γρήγορα, τις αλατοπιπερώνω και τις πασπαλίζω με ξερό θυμάρι.Τις σοτάρω σε λάδι και 1κουταλιά βούτυρο απ'ολες τις πλευρές να πάρουν χρώμα.

Βγάζω τα πουλιά απ'τη κατσαρόλα και σοτάρω πρώτα τα κρεμμύδια, το σκορδάκι τα μανιτάρια τις πιπεριές ώστε να μαραθούν. 

Αφού μαραθούν προσθέτω τα πουλιά και αφήνω να στεγνώσουν.Σβήνω με το κρασάκι και αφού εξατμιστεί το αλκοόλ προσθέτω τα πορτσίνι με το νεράκι του.

Τέλος προσθέτω τον μαϊντανό και κουνώ την κατσαρόλα ν'ανακατευτούν να πάει παντού!

Σβήνω τη φωτιά και ολοκληρώνω το μαγείρεμα με την κατσαρόλα στο φούρνο για 1h'να σιγοψηθεί στους 160C.

Σερβίρω τις μπεκάτσες πάνω σε τηγανιτές πατάτες και γλείφουμε τα δάχτυλά μας όλοι μαζί.

Στην Σαλαμίνα..!

Η Σαλαμίνα των παιδικών μου χρόνων ήταν μέρος καλοκαιρινών διακοπών σ'ενα παραθαλάσσιο σπίτι μεσ'τα πεύκα με μια καλοσυνάτη Θεία που με γέμιζε αγκαλιές και φιλιά.
Μια γλυκύτατη γυναίκα με αρκετή ζωντάνια που αποπνέει αγάπη και ηρεμία.

Αυτό το νησί είχε περάσει στο υποσυνείδητό μου με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ίσως οι εκπαιδευτικοί των πρώτων σχολικών μου χρόνων φρόντισαν να διαμορφώσουν την εικόνα αυτού του νησιού γιατί στα πρώτα μας ομαδικά παιχνίδια απέναντι στο Πέραμα θυμάμαι ανεβαίναμε στο θρόνο του Ξέρξη και οραματιζόμασταν την ναυμαχία της Σαλαμίνας και φουσκώναμε για την καταγωγή μας με περισσή περηφάνια.

Κάτι που στα σημερινά χρόνια είναι αδιανόητο, όχι το αίσθημα υπερηφάνειας που είναι παντελώς ανύπαρκτο στα παιδιά αλλά ακόμα και η γνώση της ιστορίας μας για εκείνα τα σημαντικά γεγονότα των προγόνων μας που πρέπει και ο μικρότερος Έλληνας να γνωρίζει.

Γιαυτό μακαρίζω τους τότε δασκάλους της Α' τάξης που φρόντισαν να μας περάσουν τα ιστορικά στοιχεία της γειτονιάς μας.

3-4 ήταν τα καλοκαίρια που πέρασα στη Σαλαμίνα και είχα τις καλύτερες παιδικές μνήμες σ'αυτό το νησί.

Μετά από 40ολόκληρα χρόνια επισκέφτηκα το νησί στα ίδια μέρη που είχα ζήσει με πολύ λιγότερους αγαπημένους ανθρώπους.

Αν και εκείνα τα 2-3δωμάτια εκείνης της εποχής με την τεράστια βεράντα που φιλοξενούσε πολλούς συγγενείς, διαμορφώθηκαν σε μια σύγχρονη εξοχική κατοικία, στην μνήμη μου γύριζαν ακόμη εκείνες οι εικόνες με τους αγαπημένους μου.

Μπορεί το ηλεκτρικό να είχε αντικαταστήσει την λάμπα "λούξ"που μάζευε τα ζεστά βράδια δεκάδες μαμούνια γύρω της, στη βεράντα που ξεροσταλιάζαμε στην κυριολεξία απ'τα χείλη των μεγάλων εξιστορώντας μνήμες και ιστορίες τους,

Όμως η μυρωδιά του πεύκου και το ατέλειωτο τραγούδι των τζιτζικιών δίπλα μας δεν άλλαξε.

Τα πεύκα του κτήματος ήρθαν και γιγάντωσαν μαζεύοντας ακόμα περισσότερους φτερωτούς φίλους δυναμώνοντας την ξέφρενη χορωδία,καλύπτοντας το σπίτι απ'τα αδιάκριτα βλέμματα.Αλλά εκείνη η πευκόφυτη πλαγιά που "έκρυβε " τους παιδικούς μας φόβους, άδειασε αφού ξεφύτρωσαν αρκετές κατοικίες και τα πεύκα ίσα που πήραν τ'απάνω τους από την τελευταία πυρκαγιά.

Στην ίδια βεράντα με την τεράστια κούνια,εκείνη την εποχή χαλαρώναμε με τον αδελφό μου, μετά το μεσημεριανό με τα κόμικς αγκαλιά όταν όλοι οι μεγάλοι έπαιρναν τον απογευματινό τους ύπνο. Τώρα παίρνω τον καφέ μου απολαμβάνοντας το εξαιρετικό τοπίο που τότε δεν δίναμε και μεγάλη σημασία.

Σ'εκείνα τα καταπράσινα νερά θυμάμαι κάτι φεγγαρόλουστα βράδια με τη βάρκα του Θείου για πυροφάνι.Οι επίδοξοι άντρες μπροστά με τα καμάκια στη μέση εμείς τα παιδιά να παρακολουθούμε σιωπηλοί σαν ταινία τον βυθό της θάλασσας με τα πολύχρωμα ψάρια να μένουν ακίνητα στο φως της λάμπας και να καρφώνονται με ασύλληπτη σβελτάδα.
Τα επιφωνήματα χαράς της Θείας και των γέρων όταν γυρίζαμε με γεμάτους γαζοντενεκέδες σουπιές,καβουρομάνες,ψάρια και μύδια αμέτρητα.

Πόσα άτομα φιλοξενούσε αυτό το σπίτι που έφυγαν, τον αδελφό μου, παππού,γιαγιά τον αγαπημένο μου θείο.
Σ'ενα από κείνα τα καλοκαίρια είχε έρθει για ένα ΣΒΚ γύρω στα 25 ψηλός καστανός με γαλάζια μάτια με το φαρδύ δασύτριχο στέρνο σαν ημίθεος φάνταζε στα παιδικά μου μάτια, μ'εβαζε στους ώμους του και νόμιζα ότι θ'ακουμπήσω τ'αστέρια.
Αξέχαστες βόλτες με τα ξεδέρφια στην παραλία και διηγήσεις απ'τα ταξίδια του στο εξωτερικό που με μάγευαν.
4Ο χρόνια και όμως νόμιζα πως ήταν χτες που η γιαγιά σιδέρωνε τα "καλά " μας ρούχα με το σίδερο με κάρβουνα προπαραμονή της Φανερωμένης.Ξεκινούσαμε απομεσήμερο απ'το μονοπάτι στο βουνό και πριν νυχτώσει ήμασταν στο μοναστήρι με χιλιάδες πιστούς κοιμόμασταν στο προαύλιο κάτω απ'τον έναστρο ουρανό και το πρωί είμασταν φρέσκοι για την εκκλησία.
Καθόμασταν όλη μέρα στο πανηγύρι και τ'απόγευμα πια εξουθενωμένοι γυρίζαμε στο σπίτι.

Την παραλία μας είδα εντελώς αλλαγμένη,τότε με πέτρες μαλλιαρές και κοφτερές ούτε που μας ένοιαζε αφού όλη την ώρα είμασταν στα ζεστά νερά, βγαίναμε και γυρίζαμε σπίτι ξυπόλητα με τα μαγιό.Τώρα στρωμένη με άμμο και περιποιημένη απ'τους λουόμενους και κατοίκους. Ίσως και η μοναδική σ'αυτήν την περιοχή που δείχνει τον πολιτισμό των κατοίκων της περιοχής.

Τότε άκουγες γέλια και παιδικές φωνές,τώρα μόνο το κύμα που γλύφει απαλά την αμμουδιά ακούγεται.
Όλα εκείνα τα παιδιά που ξεσήκωναν τη γειτονιά κάθε απόγευμα με τα παιχνίδια και τις φωνές τους οικογενειάρχες τώρα καθηγητές,γιατροί με παιδιά που σπάνια επισκέπτονται το εξοχικό των παππούδων τους.

Πόσα χρόνια,πόσες αναμνήσεις πόσοι αγαπημένοι λείπουν!
Τώρα μόνο η θεία έμεινε ν΄ αντιστέκεται σθεναρά στ'αβάσταχτα προβλήματα υγείας!
Και'γω ανύμπορη ν'απαλύνω τους πόνους της, ένα βάρος που δεν μπορεί κανείς να μοιραστεί και να την ελαφρύνει.

Αφήνω πίσω μου αυτό το νησί και ανακαλύπτω περισσότερο πόνο μου προκαλεί παρά χαρά τελικά.
Εύχομαι την επόμενη φορά που θα'ρθω να'χει ξεπεράσει τα προβλήματα η Θεία γιατί εκείνη είναι και "η ψυχή" της δικής μου Σαλαμίνας. 

Το ψάρεμα της ..κρίσης..!!

Εκτός απ'την ανεργία,τους φουσκωμένους λογαριασμούς  τα λιγοστά έσοδα η κρίση δυστυχώς μας πήρε και το αυτοκίνητο!
Θα μου πεις πως το πήρε? 2δεκατιών αμάξι με αρκετά μηχανικά προβλήματα τέτοια εποχή το σκέφτεσαι να του κάνεις σέρβις σε μια ζημιά,κάτι το σήμα κάτι η ασφάλεια λες βρε δεν το κλείνω με τα λεφτά που θα δώσω για σέρβις παίρνω ένα μικρότερο και κάνω τη δουλειά μου.
Έτσι το'φαγε η κρίση και μείναμε κατακαλόκαιρο μ'ενα μηχανάκι.
Καλό το μηχανάκι αυτήν την εποχή αλλά όχι για όλες τις δουλειές.

Έτσι όταν θέλαμε ψάρεμα το φορτώναμε κάπως έτσι!
Την πρώτη φορά ο καπετάνιος μου τόνισε να πάρω μόνο τ'αναγκαία για να πάρει τα εργαλεία για το ψάρεμα. Τότε μετά λύπης μου διαπίστωσα ότι πολλά τ'αναγκαία από κολατσιό,καφέ,νερό έτσι έβαλα μόνο μαγιό και φύγαμε.
Όταν ζήτησε πετσέτα να σκουπιστεί του είπα κοφτά δεν ήταν αναγκαία,έτσι έμεινα και'γω χωρίς αντηλιακό και φωτό ν'αποθανατίζω τις μοναδικές στιγμές στο πέλαγος.
Την επόμενη φορά φορτώθηκα ακόμα παραπάνω να κάνω τουλάχιστον το κέφι μου.

Και'νω σκίζει το βαρκί το μπλέ μεταξένιο σεντόνι προσπαθώ ν'αποθανατίσω όσο μπορώ το τοπίο.

Ανάμεσα στις αποχρώσεις του γαλάζιου εκστασιασμένη απ'τη γενναιοδωρία του Θεού μ'αυτό το χρώμα που χαρίζει τόση ψυχική ηρεμία.

Ξεκινάμε την καθετή αφήνοντας στην παραλία ΕΝΦΙΑ και πολιτικούς που μας προκαλούν ναυτία.

Μα και η θάλασσα δεν φαίνεται γενναιόδωρη όπως παλιά.
3-4 ώρες μετά βίας να συμπληρώσουμε ένα γεύμα.

Όταν γέμιζαν τ'αγκίστρια χαράς ευαγγέλια!

Μία και μοναδική φορά βέβαια αλλά ικανή να με κάνει να φουσκώνω στον καπετάνιο!!

Αλλά είπαμε το ψάρεμα θέλει υπομονή και χρειάστηκε  υπομονή  κοντά 4ωρών  αλλάζοντας διαρκώς σημεία μέσα στο λιοπύρι του Σεπτέμβρη για να βγει μια μαγεριά!

Αποκαμωμένοι απ'την ζέστη αποφασίσαμε ν'αράξουμε σ'ενα έρημο λαγκόνι να δροσιστούμε.

Περιτριγυρισμένη απ'τα άγονα βράχια σκέφτομαι πόσο δεμένη είμαι μ'αυτό το ξερονήσι.Και αν αυτά τα βράχια δεν έχουν τη δύναμη να κρατήσουν μια στάλα νερό να δώσουν ζωή και καρπό έχει η θάλασσα που θρέφει χιλιάδες χρόνια γενεές ολόκληρες,

Όπως και να το κάνεις είναι 10φορές πιο νόστιμα όταν τα πιάνεις εσύ τα καθαρίζεις και τα μαγειρεύεις.

Οσο εγώ καθάριζα τα ψάρια και απολάμβανα τα δροσερά χάδια του υγρού στοιχείου στο κορμί μου ο καπετάνιος μάζευε αλλά δώρα στα ενδότερα της.

Μοναδικές γεύσεις που λίγοι μπορούν ν'απολαμβάνουν,αχινούς φούσκες,στρείδια ανάμεσά τους και μια μπουρού.

Τελικά με λιγοστά πράγματα μπορεί να νιώσεις ολοκληρωμένος τι λέγαμε πιο πάνω απαραίτητα λεμόνι και ψωμί.?

Και όλα αυτά στα καταγάλανα νερά του νησιού με τ'αγονα και ξερά βράχια που τόσο λατρεύω.!

Γυρίζουμε στον όρμο του Γαλησσά με γαληνεμένη τη ψυχή και τη θαλασσινή γεύση νωπή στο στόμα!

Το "Ντελαγκρατσιανό"..!!

Στην αναζήτησή μου για ντόπιες παραδοσιακές συνταγές κάπου πήρε το αφτί μου για το "Ντελαγκρατσιανό",και αυτό όχι από ντόπιες  γιαγιάδες και παππούδες,

Πρώτη φορά το άκουσα σε μαγειρική εκπομπή και θέλησα να κάνω μια σχετική έρευνα γύρω απ'αυτό το φαγητό.
Προς απογοήτευσή μου κανένας γνωστός μου δεν γνώριζε τη συνταγή αν και έχω αρκετούς ντόπιους που κρατάνε γενιές πίσω. Ρώτησα και έξω απ'την πόλη στα χωριά αν γνωρίζουν το φαγητό μα δεν βρήκα τίποτα.

Τ'ονομά του μας παραπέμπει στο υπέροχο χωριό μας την Ντελαγκράτσια ή Ποσειδωνία.

Σκέφτηκα ίσως είναι πολύ παλιά ντόπια συνταγή που με το πέρασμα των χρόνων έχει χαθεί άλλωστε οι κάτοικοι της Ερμούπολης ως γνωστόν ήταν πρόσφυγες των νησιών που καταστράφηκαν απ'τον Τουρκικό ζυγό ,Χίο,εξ'ου και Βροντάδο συνοικία μας όπου δεσπόζει η Ανάσταση.

Όπως Ψαριανά και Σεφριότικα υπήρχαν παλαιότερα αλλά και προσφυγικά αργότερα απ'την Μικρά Ασία.

Είχα απογοητευτεί όταν  σε κάποιο σεμινάριο μαγειρικής που είχα συμμετάσχει πέφτει μπροστά μου η συνταγή με άλλες παραδοσιακές των Κυκλάδων και μένω μ...ας!

Πως γίνεται να την έχουν πολλοί διάσημοι σεφ στα κιτάπια τους και οι ντόπιοι να μην την γνωρίζουν??

Την πήρα λοιπόν και της άλλαξα τα φώτα  να τη δοκιμάσω να την γνωρίσετε και σεις και άν σας αρέσει την κρατάτε.
Η δική μου παρέμβαση ήταν στα μυρωδικά η συνταγή χρησιμοποιούσε δάφνη,κανέλα,μπαχάρια εγώ αφαίρεσα αυτά και πρόσθεσα μαϊντανό,βασιλικό,δυόσμο.

Τα υλικά μας.

6-7μελιτζάνες χοντρές.

1κιλό ντομάτες ώριμες ή ντοματάκια ψιλοκομμένα.

2κρεμύδια ψιλοκομμένα

2-3σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες

1π.ν ελαιόλαδο

1μάτσο μαιντανό ψιλοκομμένο

λίγο βασιλικό φρέσκο και δυόσμο ψιλοκομμένο

1π.ν τυρί τριμμένο ή μείγμα από τυριά.

5αυγά

1/2π.ν γάλα 

αλάτι ,πιπέρι.και λίγη ζάχαρη.

Κατ'αρχήν προετοιμάζουμε τις μελιτζάνες τις κόβουμε σε χοντρές φέτες εγώ τις βάζω στο χοντρό αλάτι για 1ώρα περίπου να ξεπικρίσουν.Τις ξεπλένω τις σκουπίζω καλά  τις αλευρώνω και τις τηγανίζω

με το αλεύρωμα δεν πίνουν πολύ λάδι.

Έπειτα ξεκινώ την σάλτσα του φαγητού σοτάροντας τα κρεμμύδια και τέλος τα σκορδάκια.

Ρίχνω την ντομάτα όταν μαραθούν αφού πρώτα την έχω ξεφλουδίσει και περάσει απ'το μούλτι.

Αλατοπιπερώνω και 1κ.γ ζάχαρη.

Και αφού πιεί το ζουμί της προσθέτω τον μαϊντανό ψιλοκομμένο και το βασιλικό και σβήνω το μάτι.

Σ'ενα πυρέξ αραδιάζω τις φέτες μελιτζάνας πασπαλίζοντας με αρκετό τυρί τριμμένο.Εδώ πιθανόν οι ντόπιοι να χρησιμοποιούσαν το Σαν Μιχάλη.

Αλλά εμάς η τσέπη δεν το επιτρέπει αν και είναι προϊόν δικό μας.

Περιχύνω μια στρώση σάλτσας και πάλι τυρί τριμμένο μια στρώση μελιτζάνες τυρί,σάλτσα τυρί.

Στο τέλος χτυπάω τ'αυγά με το γάλα και περιχύνω από πάνω.

Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο 180 C για 35 λεπτά.
Ενα "φαμελίτικος" καλοκαιρινός ψευτομουσακάςμε λίγα υλικά που δεν στοιχίζει πολύ για όσους αγαπούν τις μελιτζάνες.

Το Ντελαγκρατζιανό σίγουρα επινοήθηκε από αγρότισσα που ήθελε να αξιοποιήσει τις μελιτζάνες του μπαξέ της εφ'οσον σ'ολα τ'αγροτικά σπίτια τ'αυγά και το τυρί υπήρχαν πάντα.