ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΩΡΑ ΕΛΛΗΝΑ.. ???

Κατάλαβες τώρα, γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες




(ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα 



(ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ);

Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά…





Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;



Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου.



Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.



Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;



Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.



Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την… “ελεύθερη αγορά”;



Για να κλείσει ο μπακάλης της γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας.



Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες… διατροφής.



Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους “μη νόμιμους μετανάστες” τόσο πολύ οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας;



Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι’ εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;



Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο – το καλύτερο οικόπεδο – και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των… αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό;



Θέλεις 45 ευρώ και πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε “όμορφο” που παριστάνει τον… εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα… χαζοκούτια;



Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των… σήριαλ. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο.



Να σου κάνουν με το ζόρι ”φιλική” γλώσσα τα … Τουρκικά!!!

Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων “τίποτα”, με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.



Κατάλαβες τώρα γιατί σ’ έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου μια θέση στο… “δημόσιο”;



Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους… “εποίκους”.

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα… 70 του;



Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές.

Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι’ αυτό προωθούν την… υπογεννητικότητα.



Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος;



Επειδή αυτός δεν θέλει ν’ ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις “άγιες οικογένειες” του τόπου.

Έτσι, στο θέατρο που λέγεται… Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν είναι…θεατρίνοι.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ’ αυτά;



Επειδή είναι υπεύθυνοι

για τον κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ…ΓΕΝΝΗΘΕΙ,

για την κάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ…ΓΕΝΝΗΘΕΙ.



Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ’ αυτόν τον τόπο.

Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη.

Πηγές
http://olympia.gr/

Κίνι - Δελφίνι - Βαρβαρούσα..!!

Δύο μέρες μάζευε ο νοτιάς τα σύννεφα πάνω απ'το νησί κάνοντας την ατμόσφαιρα ανυπόφορα μουντή,Φόρτωνε,φόρτωνε με έναν γλυκό ζεστό αερά ώσπου αργά τ'απόγευμα ξέσπασε.
Βροντές,αστροπελέκια και μια καταρρακτώδης βροχή ,πρώτα πότισε το διψασμένο χώμα μετά παράσερνε ότι έβρισκε μπροστά της δημιουργώντας λίμνες,χείμαρρους σε δρόμους και πλατείες του νησιού.
Έβγαλε όλη την κακία του όλη νύχτα, ο καιρός και το πρωί ξημέρωσε μ'ένα πεντακάθαρο ουρανό και ένα δειλό ήλιο να παίζει με τα σύννεφα.
Δεν το πολυσκέφτηκα το πρωί, άφησα τις δουλειές του σπιτιού για άλλη ώρα και πήγα στο ραντεβού των πεζοπόρων.

Το πρόγραμμα είχε για σήμερα Κίνι-Δελφίνι-Βαρβαρούσα δεν είχα κάνει την διαδρομή και ήταν για μένα πρόκληση.

Στο Κίνι, η θάλασσα διάφανο γυαλί που καρφωμένα άραζαν τα πλεούμενα πάνω της.Πήραμε τον ανήφορο παραλιακώς για Δελφίνι, πίσω μου το χωριό ήταν μαγευτικό.

Η βροχή που'ριξε όλο το βράδυ νόμιζες ότι το ξέπλυνε και έγινε εντελώς καθάριο.

Η έντονη μυρωδιά του θυμαριού και της φασκομηλιάς ανακατευόταν με απροσδιόριστες ευωδιές του βρεγμένου χώματος.

Το γαλάζιο νερό ασάλευτο ούτε ίχνος κουβέντας με τα βράχια μια ηρεμία απόλυτη νόμιζες και χαλάρωνε κι αυτό μετά από την άγρια ολονύχτια πάλη μαζί τους.

Εμείς ακολουθούμε το μονοπάτι με τα εμφανή σημάδια που άλλοι πεζοπόροι έχουν βάλει.

Νομίζεις ότι το μονοπάτι κόπηκε πολύ πρόσφατα για να περάσουμε.Πατάμε φασκομηλιά και σκίνους και η ατμόσφαιρα ευωδιάζει ακόμα περισσότερο.

Μπροστά μας ανοίγεται το Δελφίνι με την υπέροχη παραλία του. Καλοκαίρι εδώ γίνεται το αδιαχώρητο είναι απ'τις μαγευτικές, κοσμικές παραλίες του νησιού.
Τ'ονομά αυτής της παραλίας βασίζεται σ'ενα μύθο σύμφωνα μ'αυτόν λοιπόν ζούσε στην Πάρο ο Κοίρανος που ξεχώριζε για την αγάπη του στα ταξίδια και στα ζώα.

Σ'ενα από τα πολλά ταξίδια του, στο Βυζάντιο, συνάντησε κάποιους ψαράδες έτοιμους να κομματιάσουν δελφίνια που είχαν μπλεχτεί στα δίχτυα τους.Ο φιλόζωος Κοίρανος τ'αγόρασε ζωντανά και τα έριξε στην θάλασσα για να συνεχίσουν τα τρελά χοροπηδήματα τους.

Μετά από λίγο καιρό ο Κοίρανος έφυγε για τη Μίλητο.Εκεί συνάντησε κάποιους συμπατριώτες του που ετοιμάζονταν να γυρίσουν στην Πάρο. Ευχαρίστως τους συνόδευσε στο ταξίδι της επιστροφής που δεν ήταν όμως όπως το εύχονταν.

Στο μπουγάζι Νάξου και Πάρου, το πλοίο άρχισε να κλυδωνίζεται από τη θαλασσοταραχή. Σε κάποια στιγμή, οι επιβάτες βρέθηκαν να παλεύουν με τα κύματα. Τότε συνέβηκε το θαύμα. Χωρίς να πάρει είδηση ο Κοίρανος βρέθηκε στην πλάτη ενός δελφινιού που μόνο του γλίστρησε ανάμεσα στα πόδια του.
Ήταν ένα από εκείνα τα δελφίνια που είχε σώσει από το μαχαίρι των ψαράδων.

Εν τω μεταξύ ο καιρός είχε κάπως ηρεμήσει και το δελφίνι με τον Κοίρανο συνέχισε παιχνιδίζοντας πάνω στα κύματα.
Το ταξίδι τελείωσε σ'αυτόν τον ορμίσκο στα δυτικά της Σύρας που από τότε ονομάζεται "Δελφίνι" .

 Την όμορφη αυτή ιστορία και το αίσιο τέλος της με την ανακήρυξη του Κοιράνου σε βασιλιά του νησιού, περιγράφει ο μεγάλος παριανός ιαμβογράφος Αρχίλοχος.

Και'μεις αφήνουμε πίσω αυτόν τον ορμίσκο και ανηφορίζουμε για άλλη παραλία ερημική του νησιού.

Μετά από 15' περπάτημα μπροστά μας έχουμε μια μοναδική παραλία την Βαρβαρούσα.Αν και Συριανή είναι πρώτη φορά που πατώ το πόδι μου σ'αυτήν την πανέμορφη παραλία.

Φαίνεται πεντακάθαρη τα γυμνά βουνά που την ζώνουν, το καταγάλανο νερό κάνουν μια φοβερή αντίθεση που σε τραβά σαν μαγνήτη στην αγκαλιά της.

Ίσως το γεγονός ότι μόνο από θάλασσα είναι προσβάσιμη σε τουρίστες και ντόπιους κράτησε την ομορφιά της τόσο ακέραιη.

Και να που στην έξοδο ανακαλύπτω την ανθρώπινη παρέμβαση.Τουλάχιστον είναι κρυμμένη είναι και αυτός πολιτισμός δεν μπορείς να πεις!!

Παίρνουμε τον δρόμο του γυρισμού αφήνοντας πίσω τις ομορφιές του νησιού.

Μπροστά μου μια εικόνα δείχνει τον ερχομό του χειμώνα και συνάμα το παρελθόν μιας καλοκαιρινής περιόδου.

Βασίλισσες.. του κυνηγιού με ..μανιτάρια!!

Αυτή η εποχή είναι η χειρότερή μου από Σεπτέβρη (αντε τέλος Αυγούστου) που ξεκινά το κυνήγι ώς τα μέσα του Απρίλη.

Σύζυγος κυνηγού η δόλια, έρχομαι πολύ συχνά αντιμέτωπη με τους φτερωτούς μου φίλους που πρέπει να τους συμπεριφερθώ με πολύ βάναυσο τρόπο ώστε να τα μαγειρέψω.

 Γεμίζει ο καταψύκτης με σακουλάκια καταρχήν με τρυγόνια,μετά ορτύκια καμιά μπεκάτσα άντε καμιά πέρδικα και τώρα οι τσίχλες. Που όλα περνάνε απ'τα χέρια μου.
Και αν παραπονεθώ ακούω και το περίφημο:
-Εγώ τα κυνηγώ τα υπόλοιπα είναι δικά σου.

Σε δουλειά να βρίσκομαι δηλαδή όλο το χειμώνα.
Και μη μου πεις ότι είμαι τυχερή γιατί είναι βιολογικά και καθαρά γιατί σου τα χαριζω και προτιμώ ένα κοτόπουλο καθαρισμένο με όλες του τις διοξίνες.

Δεν είναι και η καλύτερή μου να "μαδάω πουλιά" αλλά ας όψεται η τύχη μου που μ'εριξε σε κυνηγό και όχι σε χασάπη να μου τα φέρνει καθαρό κρέας για μαγείρεμα.
Και μιας και δεν μ'αρέσει να ακολουθώ τις ίδιες συνταγές συνέχεια δοκιμάζω νέες για αλλαγή.

Για να'ρθουν σ'αυτή τη μορφή περνάνε μεγάλη ταλαιπωρία και αυτά και'γω. Συνήθως κάνω αυτή τη δουλειά όταν είμαι ψυχολογικά πολύ χάλια όταν δηλαδή έχω πολύ θυμό και πρέπει κάπου να εκτονωθώ.Φαντάζομαι ότι έχω μπροστά μου τον Σαμαρά και τους ομοίους του και κάνω ένα είδος "Βουντού", πούπουλο δεν αφήνω επάνω τους ούτε για δείγμα με το "άχτι" που τους έχω.

Τι μου φταίνε βέβαια τα δόλια τα πουλάκια, αλλά και που να βρω τους "άλλους" να τους σουρομαδήσω!

Για τη συνταγή θα χρειαστούμε.

4-5 μπεκάτσες καθαρισμένες

μπορείτε ν'αντικαταστήσετε το κυνήγι με κοτόπουλο.

1-2 κρεμύδια ψιλοκομμένα.

2-3 σκελίδες σκόρδο 

1 συσκευασία μανιτάρια φρέσκα ψιλοκομμένα

100 γραμμ. μανιτάρια "πορτσίνι" ξερά.

2πιπεριές κόκκινες ψιλοκομμένες 

2 πιπεριές πράσινες

1ποτηράκι κρασί λευκό

1φλιτζ. μαϊντανό ψιλοκομμένο  

αλάτι,πιπέρι θυμάρι ξερό.

Κατ'αρχήν βάζω τα ξερά μανιτάρια σ'ενα μπολάκι με νερό να φουσκώσουν και έπειτα ψιλοκόβω τα λαχανικά μου να τα'χω έτοιμα.

Αφού μαδήσω τα πουλιά λοιπόν κόβω στη μέση τις μπεκάτσες για να ψηθούν πιο γρήγορα, τις αλατοπιπερώνω και τις πασπαλίζω με ξερό θυμάρι.Τις σοτάρω σε λάδι και 1κουταλιά βούτυρο απ'ολες τις πλευρές να πάρουν χρώμα.

Βγάζω τα πουλιά απ'τη κατσαρόλα και σοτάρω πρώτα τα κρεμμύδια, το σκορδάκι τα μανιτάρια τις πιπεριές ώστε να μαραθούν. 

Αφού μαραθούν προσθέτω τα πουλιά και αφήνω να στεγνώσουν.Σβήνω με το κρασάκι και αφού εξατμιστεί το αλκοόλ προσθέτω τα πορτσίνι με το νεράκι του.

Τέλος προσθέτω τον μαϊντανό και κουνώ την κατσαρόλα ν'ανακατευτούν να πάει παντού!

Σβήνω τη φωτιά και ολοκληρώνω το μαγείρεμα με την κατσαρόλα στο φούρνο για 1h'να σιγοψηθεί στους 160C.

Σερβίρω τις μπεκάτσες πάνω σε τηγανιτές πατάτες και γλείφουμε τα δάχτυλά μας όλοι μαζί.

Στην Σαλαμίνα..!

Η Σαλαμίνα των παιδικών μου χρόνων ήταν μέρος καλοκαιρινών διακοπών σ'ενα παραθαλάσσιο σπίτι μεσ'τα πεύκα με μια καλοσυνάτη Θεία που με γέμιζε αγκαλιές και φιλιά.
Μια γλυκύτατη γυναίκα με αρκετή ζωντάνια που αποπνέει αγάπη και ηρεμία.

Αυτό το νησί είχε περάσει στο υποσυνείδητό μου με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ίσως οι εκπαιδευτικοί των πρώτων σχολικών μου χρόνων φρόντισαν να διαμορφώσουν την εικόνα αυτού του νησιού γιατί στα πρώτα μας ομαδικά παιχνίδια απέναντι στο Πέραμα θυμάμαι ανεβαίναμε στο θρόνο του Ξέρξη και οραματιζόμασταν την ναυμαχία της Σαλαμίνας και φουσκώναμε για την καταγωγή μας με περισσή περηφάνια.

Κάτι που στα σημερινά χρόνια είναι αδιανόητο, όχι το αίσθημα υπερηφάνειας που είναι παντελώς ανύπαρκτο στα παιδιά αλλά ακόμα και η γνώση της ιστορίας μας για εκείνα τα σημαντικά γεγονότα των προγόνων μας που πρέπει και ο μικρότερος Έλληνας να γνωρίζει.

Γιαυτό μακαρίζω τους τότε δασκάλους της Α' τάξης που φρόντισαν να μας περάσουν τα ιστορικά στοιχεία της γειτονιάς μας.

3-4 ήταν τα καλοκαίρια που πέρασα στη Σαλαμίνα και είχα τις καλύτερες παιδικές μνήμες σ'αυτό το νησί.

Μετά από 40ολόκληρα χρόνια επισκέφτηκα το νησί στα ίδια μέρη που είχα ζήσει με πολύ λιγότερους αγαπημένους ανθρώπους.

Αν και εκείνα τα 2-3δωμάτια εκείνης της εποχής με την τεράστια βεράντα που φιλοξενούσε πολλούς συγγενείς, διαμορφώθηκαν σε μια σύγχρονη εξοχική κατοικία, στην μνήμη μου γύριζαν ακόμη εκείνες οι εικόνες με τους αγαπημένους μου.

Μπορεί το ηλεκτρικό να είχε αντικαταστήσει την λάμπα "λούξ"που μάζευε τα ζεστά βράδια δεκάδες μαμούνια γύρω της, στη βεράντα που ξεροσταλιάζαμε στην κυριολεξία απ'τα χείλη των μεγάλων εξιστορώντας μνήμες και ιστορίες τους,

Όμως η μυρωδιά του πεύκου και το ατέλειωτο τραγούδι των τζιτζικιών δίπλα μας δεν άλλαξε.

Τα πεύκα του κτήματος ήρθαν και γιγάντωσαν μαζεύοντας ακόμα περισσότερους φτερωτούς φίλους δυναμώνοντας την ξέφρενη χορωδία,καλύπτοντας το σπίτι απ'τα αδιάκριτα βλέμματα.Αλλά εκείνη η πευκόφυτη πλαγιά που "έκρυβε " τους παιδικούς μας φόβους, άδειασε αφού ξεφύτρωσαν αρκετές κατοικίες και τα πεύκα ίσα που πήραν τ'απάνω τους από την τελευταία πυρκαγιά.

Στην ίδια βεράντα με την τεράστια κούνια,εκείνη την εποχή χαλαρώναμε με τον αδελφό μου, μετά το μεσημεριανό με τα κόμικς αγκαλιά όταν όλοι οι μεγάλοι έπαιρναν τον απογευματινό τους ύπνο. Τώρα παίρνω τον καφέ μου απολαμβάνοντας το εξαιρετικό τοπίο που τότε δεν δίναμε και μεγάλη σημασία.

Σ'εκείνα τα καταπράσινα νερά θυμάμαι κάτι φεγγαρόλουστα βράδια με τη βάρκα του Θείου για πυροφάνι.Οι επίδοξοι άντρες μπροστά με τα καμάκια στη μέση εμείς τα παιδιά να παρακολουθούμε σιωπηλοί σαν ταινία τον βυθό της θάλασσας με τα πολύχρωμα ψάρια να μένουν ακίνητα στο φως της λάμπας και να καρφώνονται με ασύλληπτη σβελτάδα.
Τα επιφωνήματα χαράς της Θείας και των γέρων όταν γυρίζαμε με γεμάτους γαζοντενεκέδες σουπιές,καβουρομάνες,ψάρια και μύδια αμέτρητα.

Πόσα άτομα φιλοξενούσε αυτό το σπίτι που έφυγαν, τον αδελφό μου, παππού,γιαγιά τον αγαπημένο μου θείο.
Σ'ενα από κείνα τα καλοκαίρια είχε έρθει για ένα ΣΒΚ γύρω στα 25 ψηλός καστανός με γαλάζια μάτια με το φαρδύ δασύτριχο στέρνο σαν ημίθεος φάνταζε στα παιδικά μου μάτια, μ'εβαζε στους ώμους του και νόμιζα ότι θ'ακουμπήσω τ'αστέρια.
Αξέχαστες βόλτες με τα ξεδέρφια στην παραλία και διηγήσεις απ'τα ταξίδια του στο εξωτερικό που με μάγευαν.
4Ο χρόνια και όμως νόμιζα πως ήταν χτες που η γιαγιά σιδέρωνε τα "καλά " μας ρούχα με το σίδερο με κάρβουνα προπαραμονή της Φανερωμένης.Ξεκινούσαμε απομεσήμερο απ'το μονοπάτι στο βουνό και πριν νυχτώσει ήμασταν στο μοναστήρι με χιλιάδες πιστούς κοιμόμασταν στο προαύλιο κάτω απ'τον έναστρο ουρανό και το πρωί είμασταν φρέσκοι για την εκκλησία.
Καθόμασταν όλη μέρα στο πανηγύρι και τ'απόγευμα πια εξουθενωμένοι γυρίζαμε στο σπίτι.

Την παραλία μας είδα εντελώς αλλαγμένη,τότε με πέτρες μαλλιαρές και κοφτερές ούτε που μας ένοιαζε αφού όλη την ώρα είμασταν στα ζεστά νερά, βγαίναμε και γυρίζαμε σπίτι ξυπόλητα με τα μαγιό.Τώρα στρωμένη με άμμο και περιποιημένη απ'τους λουόμενους και κατοίκους. Ίσως και η μοναδική σ'αυτήν την περιοχή που δείχνει τον πολιτισμό των κατοίκων της περιοχής.

Τότε άκουγες γέλια και παιδικές φωνές,τώρα μόνο το κύμα που γλύφει απαλά την αμμουδιά ακούγεται.
Όλα εκείνα τα παιδιά που ξεσήκωναν τη γειτονιά κάθε απόγευμα με τα παιχνίδια και τις φωνές τους οικογενειάρχες τώρα καθηγητές,γιατροί με παιδιά που σπάνια επισκέπτονται το εξοχικό των παππούδων τους.

Πόσα χρόνια,πόσες αναμνήσεις πόσοι αγαπημένοι λείπουν!
Τώρα μόνο η θεία έμεινε ν΄ αντιστέκεται σθεναρά στ'αβάσταχτα προβλήματα υγείας!
Και'γω ανύμπορη ν'απαλύνω τους πόνους της, ένα βάρος που δεν μπορεί κανείς να μοιραστεί και να την ελαφρύνει.

Αφήνω πίσω μου αυτό το νησί και ανακαλύπτω περισσότερο πόνο μου προκαλεί παρά χαρά τελικά.
Εύχομαι την επόμενη φορά που θα'ρθω να'χει ξεπεράσει τα προβλήματα η Θεία γιατί εκείνη είναι και "η ψυχή" της δικής μου Σαλαμίνας.