Το Καρναβάλι στην ...Ανω-Σύρο!!

Για 3η συνεχή χρονιά το Καρναβάλι της Σύρου χτυπά δυναμικά κατά της κρίσης και των μνημονίων που έχουν γονατίσει τους πολίτες αυτής της χώρας!

Τελευταίο Σάββατο της αποκριάς και η Ανω-Σύρος στολίζεται και με χαρούμενα τραγούδια περιμένει το καρναβάλι στα σοκάκια της.

Η "πιάτσα"φωταγωγείται, κρασιά βγαίνουν έξω για τον κόσμο οι ταβέρνες έτοιμες να δεχτούν καρναβαλιστές και επισκέπτες!

Τα σοκάκια γεμίζουν σιγά σιγά και αρχίζει η παρέλαση των ομάδων γεμίζοντας κέφι και ζωντάνια τον 1ο Μεσαιωνικό οικισμό εν ζωή.

Το κέφι η ζωντάνια η ξεγνοιασιά ξεχύνεται στα στενά της Απάνω-Σύρας που αυτή η αμεσότητα συναρπάζει κάθε επισκέπτη της.

Μικροί μεγάλοι μασκαρεμένοι στο κλήμα του καρναβαλιού χαίρονται διασκεδάζουν με την ψυχή τους.

Τα θέματα που έχουν επιλέξει οι ομάδες ποικίλα,προσαρμοσμένα όλα στα προβλήματα της εποχής μας.

Στριμώχνονται καρναβαλιστές με τις κατασκευές τους με τους επισκέπτες κάτω απ'την λάτιν μουσική που παίζουν δυνατά τα ηχεία και ξεσηκώνουν όλη την Απάνω -Σύρα!

Πάντως έστω για λίγο βρήκαν τη λύση να διώξουμε την Μέρκελ τουλάχιστον όση ώρα κρατάει το "μεθύσι"!

Τα κουστούμια μπορεί να'ναι κλασσικά αλλά οι ατάκες τους ευφυέστατες όπως "Τα σκυλιά της γδαρματίας¨!

17πληρώματα συμμετείχαν με πάνω από 1000άτομα στο φετινό Καρναβάλι.

Μια από τις μοναδικές μέρες που δέχεται η Ανω-Σύρος τόσο κόσμο στα σοκάκια της, όσο κατεβαίνουν οι ομάδες τόσο στριμώχνεται ο κόσμος χωρίς να δυσανασχετεί.

Άλλωστε είναι μέρα χαράς,κεφιού και διασκέδασης. Και ας θέλει η ομάδα να "Πάει αλλού"Εδώ στα σοκάκια και αυτοί το διασκεδάζουν κιόλας περισσότερο!

Το πλήρωμα που απέσπασε και το 1ο βραβείο για το θέμα του!

Αφού πάντα τραβά τα βλέμματα όλων όπως και να εμφανίζεται!

Και αν δεν γνωρίζεις πως βγήκε η ρήση κοίτα εδώ στο φίλο μας για να μάθεις!

Τα παιδιά κατάφεραν να φέρουν και το καράβι στα σοκάκια φυσικά μαζί και ο Πλοίαρχος με τα μεγάλα "προσόντα".

Περνάει και η τελευταία ομάδα ενώ το κέφι έχει ανάψει για τα καλά τα στενά είναι γεμάτα κόσμο που κατευθύνονται στην πλατεία του Μάρκου Βαμβακάρη όπου θ'αναβιώσει το έθιμο των Ζεμπεκιών όπως κάθε χρόνο μετά το τέλος της παρέλασης.

Τα παραδοσιακά ταβερνάκια δέχονται τους επισκέπτες που συνεχίζουν το γλέντι τους μέχρι πρωίας.Η πόλη έχει ήδη φορέσει το νυχτικό της και αφουγκράζεται τους αποκριάτικους ήχους που χτυπούν στην καρδιά της Ανω-Σύρου.

Στο ...Βορειότερο άκρο ...του νησιού!!

Tο ένστικτό μου κάτι ήξερε, και  μ'επρωχνε π.Χ(πριν χειρουργείο)να πάρω τα όρη τα βουνά και να περπατώ ώρες ατέλειωτες αφού τώρα μόνο ν'α απολαμβάνω τις διαδρομές από φωτό μπορώ.

Μια μοναδική διαδρομή είχα απολαύσει με το σύλλογο πεζοπόρων ανακαλύπτοντας το βορειότερο σημείο του νησιού!
Υπέροχη εμπειρία ανακαλύπτοντας το νησί μέσα από μονοπάτια που έχει καταγράψει η ομάδα!

Ξεκινώντας απ' Κάμπο στην Απάνω Μεριά(κάνοντας κλικ ανοίγει ο χάρτης) κατευθυνθήκαμε για το Διαπόρι τον πρώτο κάβο του νησιού που βλέπεται όταν πιάνεται Σύρο από Πειραιά!

Εδώ ο Βοριάς μόνο θάμνους αφήνει στο πέρασμά του.Το τοπίο γυμνό, σκληρό ο νοτιάς που φυσούσε εκείνη τη μέρα μοσχομύριζε φασκόμηλο και θυμάρι ανακατεμένος με την αλμύρα της θάλασσας.

Απόκρυμνοι βραχώδεις λόφοι εκτείνονται μπροστά μας περιτριγυρισμένοι απ'τα αιγαιοπελαγίτικα γαλάζια νερά.

Μονοπάτια που αρχικά έχουν ανοιχτεί απ'τα κατσίκια που ζούν εδώ σ'αυτό το άγριο τόπο και βρίσκουμε εμείς έτοιμα.
Οι κυνηγοί έβλεπαν τα προηγούμενα χρόνια πριν την κρίση να σβήνουν τέτοια μονοπάτια απ'την έλλειψη αιγοπροβάτων.

Με την κρίση ο κάθε αγρότης έβαλε λίγα ζωντανά να εκμεταλλεύεται και έτσι σώθηκαν τα παλιά μονοπάτια.

Περνάμε την πλαγιά του λόφου για να βγούμε σ'ενα διάσελο και απο'κει να κατευθυνθούμε ανατολικά προς τα Γράμματα.
Τον περίφημο αυτόν όρμο ανοιχτό μόνο στην κατεύθυνση του νότιου ανέμου φημισμένου απ'την αρχαιότητα σαν ασφαλές αγκυροβόλιο στις φουρτούνες.

Πάντα ήθελα να επισκεφτώ αυτή την παραλία και μιας και από θάλασσας μου ήταν αδύνατο να που μου δόθηκε η ευκαιρία να την περπατήσω.

Εδώ το τοπίο αλλάζει εντελώς, ο λόφος κρυμμένος απ'τον βοριά δίνει την ευκαιρία να βλαστήσει η γη, έτσι ένα καταπράσινο χαλί με κρεμμύδες και ανεμώνες απλώνεται μπροστά μου.

Ο ήλιος στραφταλίζει πάνω στα βράχια που θα'πρεπε να υπήρχαν οι περίφημες επιγραφές που καλύπτουν μια ολόκληρη περίοδο από τους κλασικούς ως τους πρώιμους βυζαντινούς χρόνους.

Επιγραφές που εκ''των υστέρων έμαθα ότι την δεκαετία του '90 Ολλανδικά ή Ελβετικά κότερα ήλθαν με αλυσοπρίωνα αφαίρεσαν ολόκληρους βράχους χαραγμένους χωρίς να'χουν την παραμικρή παρεμπόδιση απ'τις αρχές του νησιού.

Σ'αυτές αναφέρεται και το παρακάτω κείμενο που βρήκα στα "Συριανά Γράμματα"

Αφήνουμε την μικρή παραλία των Γρμμάτων και και συνεχίζουμε την πορεία μας για άλλη παραλία.

Ίδιοι μορφολογικά βραχώδεις γυμνοί λόφοι περνάμε κατευθυνόμενοι για την Γριά Σπηλιά (Αμερικάνου για τους περισσότερους) τον τελικό προορισμό μας.

Η αφρισμένη θάλασσα δίπλα νομίζω ότι με κοροϊδεύει που με βλέπει να περπατώ μια ανάσα απόσταση χωρίς να της δίνω σημασία!

Σε λίγα μέτρα εμφανίζεται μπροστά μου μια παρθένα παραλία με γαλαζοπράσινα νερά.

Τα ξερά αλμυρίκια αυτήν την εποχή με τα καταπράσινα πεύκα δίνουν μια ξεχωριστή αντίθεση στην παραλία.

Με έκπληξή μου ανακαλύπτω πως αυτή η παραλία έχει μοναδική ομορφιά προχωρώντας πιο βαθιά. μια συστάδα πεύκων εκτείνεται μπροστά μου και μια Σπηλιά!
Σίγουρα δεν είναι αυτή που έχει τ'ονομά της η παραλία.

Ένα πηγάδι περιμένει να δροσίσει με το γάργαρο νερό τον κάθε κουρασμένο επισκέπτη.

Σ’ αυτό το σκληροτράχηλο μέρος , αρχίζοντας το 1966 , ο John H.G. Pierson φύτεψε πεύκα και διασκορπισμένα αλμυρίκια κοντά στην παραλία θέλοντας να ξανακάνει την τοποθεσία τόσο πράσινη όσο την περιέγραψε ο Όμηρος στην Ο 403-414,ραψωδία όπου αναφέρεται στο νησί.

Μετά από 1,1/2 ώρας συνεχόμενης πεζοπορίας ένα 20λεπτο διάλειμμα στο καταφύγιο το δικαιούμαστε.

Απολαμβάνω για άλλη μια φορά την μοναδική βλάστηση σ'αυτά τα μέρη ενώ στο βάθος ξεχωρίζει η καταγάλανη θάλασσα.Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα ότι βρίσκομαι στο ξερό άγονο νησί μου!

Αφήνουμε την πανέμορφη παραλία και παίρνουμε την ανηφόρα για να ολοκληρώσουμε την διαδρομή μας.

Δεξιά μας βλέπουμε την μικρή παραλία Μαρμάρι ενώ μπροστά μας ξεχωρίζει το παλαιό λατομείο όπου πήρε και τ'ονομά της η παραλία όπου κατέβαζαν τα μάρμαρα για να τα φορτώσουν στα πλοία για τις πόλεις.

Μια βαθιά χαράδρα ήταν ο κατηφορικός δρόμος που έσερναν τα κάρα φορτώνοντας  τα μάρμαρα στην παραλία.

Τα ερείπια του παλιού λατομείου!
Ενώ νοτιότερα απ'το λατομείο υπήρχε ιερό του προστάτη των ναυτικών Αγ.Φωκά των βυζαντινών χρόνων.

Από μακριά φαντάζουν απροσπέλαστες όλες αυτές οι παραλίες και όμως τις γνώρισα σε μια υπέροχη διαδρομή.

Ολοκληρώνουμε την πεζοπορία  μετά από 3ώρες.
Ήταν η μεγαλύτερη  και όμως νιώθω τόσο ζωντανή χωρίς ίχνος κούρασης απεναντίας μία ανεξήγητη ευεξία με πλημμυρίζει μετά από αυτήν την υπέροχη διαδρομή μέσα την φύση!

Ένα.. εκμεκ κανταΐφι...για την Τσικνοπέμπτη..!!

Μ πορεί να μην μπορούμε λόγω "στριμώγματος" μεγάλου λέμε, να το "τσικνίσουμε" όπως παλιά. Φέτος είναι και το θέμα της ανάρρωσης που μου δίνει απαγορευτικό ή μάλλον καλύτερα. βρήκα την καλύτερη δικαιολογία να μεμψιμοιρώ για τα χάλια μου,μας ότι θέλεις βάλε!
Αλλά είπαμε δεν είμαι και ανάπηρη, στην ανάρρωση είμαι!
Έπειτα εδώ και 15μέρες έχω τρελαθεί στη σούπες νισάφι πια, όσο για ψητά και λουκούλια γεύματα δεν μου επιτρέπει το στομάχι ακόμα, αλλά ένα γλυκάκι το λαχταρώ σαν τρελή!
Αν μου μπει εμένα κάτι, δεν μου βγαίνει ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα.

Και το εκμέκ κανταΐφι μου στριφογύριζε μέρες και δεν μ'αφηνε να κοιμηθώ ήσυχη!
Βρήκα ευκαιρία και το ταξίδι του γιου στην Κρήτη οπότε και ξεκίνησα με την κρέμα πατισερί πρώτα.

Κατ'αρχήν κοπάνισα 2σταγόνες μαστίχα Χίου με 2κουταλιές ζάχαρη στο γουδί.
Θα το κτυπούσα στο multi άλλα μ'αφησε ένα ωραίο μεσημέρι με το τυρί ατριφτο και το μηχάνημα να μουγκρίζει άγρια.! Έτσι κατέφυγα στις παλιές καλές μεθόδους!

Έβαλα στην κατσαρόλα να ζεσταίνει 1και1/4 του λίτρου γάλα!

Στο μεταξύ σ'ενα μπώλ χτύπησα 1αβγό και 4κρόκους, 1κούπα ζάχαρη, 100γραμ.κορν, φλάουρ,και 1κούπα γάλα κρύο.

Τέλος ανακάτεψα μαζί και 2βανίλιες μαζί με τη μαστίχα που κοπάνισα με τη ζάχαρη.

Όταν άρχισε να βράζει το γάλα πρόσθεση το μείγμα αυγών,κορν φλάουρ και άρχισα να ανακατεύω με το σύρμα να μην πιάσει η κρέμα.
Όταν άρχισε να κάνει φουσκάλες η κρέμα έσβησα τη φωτιά και την άφησα να πήξει.

Στο μεταξύ πήρα τη συσκευασία το φύλλο κανταΐφι και άρχισα να τη σουρωμαδώ ν'αφρατέψει.

Το χώρισα σε 2ταψάκια και πρόσθεσα κομματάκια βούτυρο το μισό σε βάρος του φύλλου.Δηλαδή εγώ για 500γραμ.φύλο χρειάστηκα 250γραμ.βούτυρο.

Τα έβαλα σε προθερμασμένο φούρνο να ψηθούν στους 180C για 25-30'.

Όπως ήταν ζεστά πάτησα το φύλλο να σπάσει και να καλύψει ομοιόμορφα το ταψάκι και τ'αφησα να κρυώσουν.

Στο μεταξύ έβαλα σε κατσαρόλα 2ποτήρια ζάχαρη με 2ποτήρια νερό 3κουτ.χυμό λεμονιού και 1φλούδα λεμονιού να βράσουν για 5'.
Σε τηγάνι καθαρό καβούρδισα 1φλιτζ.αμύγδαλα τα κοπάνισα με το γουδί.

Αφού έβρασε το σιρόπι περέχυσα το σιρόπι σε κρύο το φύλλο.

Από πάνω πασπάλισα με τα καβουρντισμένα αμύγδαλα.

Έστρωσα και την κρέμα που είχε στο μεταξύ κρυώσει και τ'αφησα στο ψυγείο να πήξει το γλυκό.

Στο μεταξύ χτύπησα ένα κουτί φυτική σαντιγύ Εrmol που είχα στο ψυγείο να παγώσει με 1κουτί ζαχαρούχο γάλα.

Σε λίγα λεπτά είχα μια ομοιόμορφη παχιά σαντιγύ!

Την άπλωσα πάνω απ' το γλυκό έκανα σχέδια με το πιρούνι και πασπάλισα καβουρντισμένο φιστίκι.
Το άλλο ταψάκι ταξίδεψε για Κρήτη ελπίζω μην πάει σε μορφή σούπας!
Τολμήστε το αξίζει το χρόνο και τον κόπο είναι πλούσιο για ξεχωριστές στιγμές!!

Καλή Τσικνοπέμπτη και του χρόνου καλύτερα!!