Το Graffiti...!!

Μ ηχανικά έβαλε το μπρίκι στη φωτιά και άναψε την Τ.Β να ενημερωθεί ώσπου να πάρει το πρωινό της και να ετοιμαστεί για τη δουλειά.
Ανακάτευε αγγουροξυπνησμένη τον καφέ και ξαφνιάστηκε ακούγοντας τις πρωινές ειδήσεις.
Είχαν ζωντανή σύνδεση με την πλατεία Συντάγματος ενώ πολλά ειδησεογραφικά κανάλια Ελληνικά και ξένα ήταν συνδεμένα και μετέδιδαν όλα συγκλονισμένα.
 Η αγωνία της στο αποκορύφωμα ώσπου να φουσκώσει ο καφές να παρακολουθήσει γιατί όλο αυτή η ένταση πρωί-πρωί.

Ο δημοσιογράφος οργισμένος μιλούσε με τα χειρότερα λόγια για τον βρετανό θρασύ καλλιτέχνη του δρόμου που τόλμησε τη νύχτα και πέρασε το πολιτικό μήνυμα του στον τοίχο του κοινοβουλίου.
 Συνεντεύξεις με υπουργούς και δημόσια πρόσωπα που κατάγγελλαν τον άγνωστο που βεβήλωσε το μεγαλύτερο δημόσιο κτήριο σύμβολο δημοκρατίας της χώρας.
 Όλη η πρόσοψη της Βουλής είχε ένα τεράστιο graffiti με χρώματα και σχέδια.
Ενώ ο ξένος ανταποκριτής του BBC εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον ακτιβιστή Banksy που κατόρθωσε και δημιούργησε άλλη μια φορά παγκόσμια αίσθηση στέλνοντας το οργισμένο πολιτικοποιημένο μήνυμα του μέσω αυτής της τέχνης.
Αυτός που δεν δίστασε να περάσει στο τούνελ της Χαμάς και να φέρει την τέχνη του graffiti σε μια αποκλεισμένη πόλη φόντο ενός πολέμου δίχως τέλος.
Αντικρίζοντας τα ζωγραφισμένα σχέδια στον τοίχο της Βουλής μια παράξενη χαρά και ικανοποίηση την συνεπήρε που βρήκε τον τρόπο ίσως ο διασημότερος καλλιτέχνης του δρόμου να εκφράσει όσα εκείνη και εκατομμύρια Έλληνες ήθελαν και δεν είχαν το θάρρος.
Ικανοποίηση όπως ακριβώς νιώθεις όταν βλέπεις τον κλέφτη που σου αρπάζει την τσάντα να γκρεμοτσακίζεται στα 5μ μπροστά σου.

Αριστερά ήταν ζωγραφισμένη με γκρί μουντό χρώμα μια φρατζόλα ψωμί ένα παιδί ακέφαλο είχε προτείνει το χέρι του, να πιάσει την πιάσει. Ένας μπαλτάς ήταν καρφωμένος στον καρπό του παιδιού που τον κρατούσε ένας στρατιώτης..
 Όμως αντί για κεφάλι ο ναζί είχε ένα τσαρούχι και ένα σουβλάκι πιτάκι. Απ’τον καρπό του παιδιού έσταζαν 3σταγόνες αίμα .

Η πρώτη είχε μέσα ζωγραφισμένο ένα σχολείο,η δεύτερη ένα εργοστάσιο και η Τρίτη μια οικογένεια σφιχταγκαλιασμένη. Τα πόδια του αγοριού με τα τεράστια μάτια και στο πρόσωπο του ζωγραφισμένη η απόγνωση έβρεχε μια κόκκινη θάλασσα από μια ειδυλλιακή παραλία δεξιά του. Στην αμμουδιά της ήταν ξαπλωμένα γουρούνια που λιάζονταν ενώ άλλα έπαιζαν ρακέτες.

Ο καταζητούμενος και άγνωστος διάσημος καλλιτέχνης της παράνομης τέχνης είχε δώσει με την επαναστατικότητα που τον διακρίνει τη δική του άποψη για το μέλλον της χώρας μας.
Αυτή η άποψη ταυτιζόταν με την δική της και έβρισκε πολύ έξυπνο τον τρόπο που εκφράστηκε. Άλλωστε πάντα θαύμαζε τα graffiti έβγαζαν μια περίεργη ζωντάνια και δύναμη. Της άρεσε που οι τοίχοι οι δρόμοι μιλούσαν και εκφράζονταν μέσα από τα σχέδια και τα χρώματα των δυναμικών νεαρών .Με αυτή τους την παρέμβαση οι τοίχοι,,οι δρόμοι έπαυαν να’ναι άτονοι και απρόσωποι ξαφνικά η πόλη έπαιρνε χαρακτήρα και άποψη.

 Και τώρα αυτό ήταν ένα χαστούκι σ’ολους του ς πολιτικούς .Τους επισήμανε με τον καλύτερο τρόπο το μέλλον των παιδιών αυτής της χώρας. Πόνο και θλίψη έβγαζε όλη η εικόνα και τα μάτια της βούρκωσαν όχι για τη ζημιά που υπέστη σύμφωνα με τους πολλούς το κτήριο του κοινοβουλίου αλλά αναλογιζόμενη πως τελικά αυτή η χώρα μόνο απ’τις διακοπές των Ευρωπαίων περιμένει να ζήσει.
Ο επίμονος ήχος του ρολογιού χτυπούσε μανιασμένα μέσα στ’αυτιά της.
Το’κλεισε και γύρισε απ’την άλλη μεριά για λίγα λεπτά ακόμα.!!

ΛΕΞΕΙΣ,ΟΡΙΑ,ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Έριξε μια ματιά στις λέξεις του διαγωνισμού και σκέφτηκε, δεν της ήταν καθόλου δύσκολο να δημιουργήσει, με γνώμονα αυτές τις λέξεις. Τώρα που το σκεφτόταν καλύτερα, άλλωστε όλη της η ζωή πάνω σε γνώμονες πατούσε και σχέδια.

Νόμοι και διατάξεις καθόριζαν τη ζωή της ακόμα και άγραφοι κανόνες ηθικής που ακολουθούσε πάντα για να μη δίνει σχόλια στον κοινωνικό της περίγυρό. Ίσως η γνώμη των άλλων ήταν τελικά που καθόριζε τη ζωή της. Στα πλαίσια πάντα ενός εκπαιδευτικού προγράμματος και στους κανονισμούς που όριζαν πατούσε χωρίς παραδρομές. Δεν θυμόταν σκασιαρχεία κοπάνες, μα και καμία νεανική τρέλα στα μαθητικά της χρόνια. Στην εργασία πάλι πάντα κάποιες οδηγίες ακολουθούσε, ένα πρότυπο αντέγραφε, ακόμα και στα χόμπι της αυτή τη συνήθεια είχε ν’ακολουθεί ομάδες και κανόνες. Δημιουργούσε πάντα με γνώμονα μια συνταγή ακόμα και στο γυμναστήριο προτιμούσε ν’ακολουθεί μια ομάδα σ’ένα πρόγραμμα παρά να γυμνάζεται μόνη της, τελικά μάλλον η ελευθερία τη φόβιζε!! Δεν θυμόταν να’κανε κάτι ελεύθερα χωρίς περιορισμούς να’κανει το δικό της βρε αδελφέ!

Έκανε μια βαθιά ενδοσκόπηση σ’αυτό το σημείο και είδε ότι και την παιδικότητά της μάντρες και τοίχοι την είχαν «εσωκλείσει» την έπνιξαν με αυστηρούς όρους και κανόνες για το καλό της. Αυτές οι μάντρες στην εφηβική της ηλικία πήραν την μορφή του αρραβώνα για να της υποβάλουν τα «πρέπει και τα μη της.»Ένα γάμος πολύ νωρίς έβαλε τα δεσμά του στην προσωπική της ελευθερία και αυτά τα πρέπει και τα μη έγιναν συρματόπλεγμα που φυλάκισαν «τα θέλω» της. Πολλές φορές τα «θέλω» συγκρούστηκαν πάνω στα «πρέπει» που την εγκλώβιζαν με αποτέλεσμα να ματώνει και να πονά μετά από κάθε αναμέτρηση μαζί τους .Έμαθε να γλύφει τις πληγές της και να σηκώνεται πάντα, αυτό κάθε φορά την έκανε πιο δυνατή.

Τα όνειρά της άσπρα καράβια και ταξιδιάρικα θαλασσοπούλια χάνονταν στην απέραντο γαλάζιο. Τόσο ελεύθερα, που ξεμάκρυναν τελείως από’κεινη μ’αποτέλεσμα να ξεχάσει ότι είχε κάποτε όνειρα,στόχους προορισμούς. Γιαυτό λοιπόν φοβόταν την ελευθερία γιατί ήταν ανεξέλικτη και αυτό τη φόβιζε!

Θυμάται την πρώτη φορά που ταξίδεψε μόνη της πόσο φοβισμένη αισθανόταν σαν μουδιασμένη καρδερίνα έξω απ’το κλουβί της. Ωστόσο αυτή η πρωτόγνωρη αίσθηση της λιγοστής ελευθερίας της άρεσε και αν τη συνόδευαν δεκάδες πρέπει,που δεν μπορούσε ν’αποβάλει από πάνω της.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία,  την τόλμη δεν μπόρεσε να βρει ποτέ για να διεκδικήσει τη δική της προσωπική ελευθερία.

Καλοκαιρινός..έρωτας!!

Ξύπνησε από ένα εκκωφαντικό θόρυβο η Νίνα, ένας ξαφνικός αέρας χτυπούσε το παραθυρόφυλλο της για να της θυμίσει ότι άλλο ένα καλοκαίρι είχε φύγει αφήνοντας στη ψυχή της τα σημάδια του.

Το βλέμμα της χάθηκε στην μαβιά αφρισμένη θάλασσα απ’ γκρίζα ταξιδιάρικα σύννεφα που ολοκλήρωναν το φθινοπωρινό μοτίβο.
 Την μελαγχολούσε πάντα αυτή η εποχή μα τώρα είχε ένα λόγο παραπάνω να νιώθει αυτή την συννεφιά να της πλακώνει την καρδιά.
Κι’όμως όταν το καλοσκεφτόταν κάθε τέτοια εποχή τα ίδια συναισθήματα την πλημμύριζαν,την ίδια μοναξιά ένιωθε τα τελευταία χρόνια.
 Απλώς τώρα είχε πει ΤΕΛΟΣ στον Τάκη είχε αποφασίσει ν’αλλάξει σελίδα στη ζωή της, δεν θα τον περίμενε πια άλλο καλοκαίρι, θα συνέχιζε να ζει και τον χειμώνα.
 Αυτή η σχέση ζούσε μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, εκείνος ερχόταν στο νησί για τις διακοπές του πρώτα 2μήνες μετά 1μιση και τα τελευταία χρόνια μόνο 1μήνα.
 Θυμόταν την μέρα που είχαν γνωριστεί δεν είχαν ανταλλάξει λέξη. Λένε ότι τα μάτια έχουν πολύ περισσότερα να πούν απ’τα λόγια και εκείνη τη στιγμή το είχε επιβεβαιώσει η Νίνα.
Το πλουτώνιο εκείνο βλέμμα που της έριξε της είχε μείνει αξέχαστο την είχε σημαδέψει.
Εκείνη τη μέρα τo καυτό επίμονο βλέμμα του. της έλεγε πόσο πολύ την ποθούσε, εκείνη δεν άντεξε την πρόκλησή του, έπεσε σαν φρούριο απόρθητο.
 Την είχε τυφλώσει ο έρωτας, μπροστά της φάνταζε σαν θεός δεν του’βρισκε κανένα ψεγάδι κανένα ελάττωμα στο χαρακτήρα και στην συμπεριφορά του.
 Κάθε άνοιξη που έβλεπε τα χελιδόνια να’ρχονται η καρδούλα της φτερούγιζε έβλεπε ότι πλησιάζει η στιγμή που θα σφίξει στην αγκαλιά της το ταίρι της. Λαχταρούσε το καλοκαίρι για να σβήσει τους ανοιξιάτικους οργασμούς της όπως η φύση δίνει καρπούς στα δέντρα.
 Όταν ερχόταν δεν την χωρούσε το νησί απ’την χαρά της! Ζούσαν έντονα την κάθε στιγμή τους.
Η σελήνη είχε καθρεφτιστεί στις πλάτες τους σ’ολες της τις φάσεις στις νυχτερινές τους περιπτύξεις στις παραλίες. Τα δειλινά τους έβρισκαν να ερωτοτροπούν πάντα σαν τα περιστέρια και πόσες ανατολές δεν βρέθηκαν αγκαλιασμένοι στην αμμουδιά!
Έτρεχαν σαν κυνηγημένοι στην σκηνούλα τους να μη τους βρει ο πρωινός ήλιος. Μαζί του είχε γνωρίσει όλες τις απόμερες ακρογιαλιές του νησιού. Απόφευγαν τα περίεργα ντόπια βλέμματα και έβρισκαν καταφύγιο σε όμορφες απόμερες παραλίες .Με το σκάφος του είχαν οργώσει όλο το νησί κάθε παραλία τώρα και μια ανάμνηση κάθε δειλινό και μια μαχαιριά στην καρδιά της.
 Είναι τρελό και όμως ακόμα είχε ζωντανή την αίσθηση του κορμιού της όταν σπαρτάρισε στο πιο τρυφερό του χάδι, στ’αφτιά της βούιζαν συχνά τα τρυφερά του λόγια που τις ψιθύριζε κάτω απ’τον έναστρο ουρανό.
 Αυτές τις αναμνήσεις τις κρατούσε σ’ολόχρυσο κουτί μέσα της και πορευόταν τους υπόλοιπους μήνες που ήταν μόνη και περίμενε σαν την Πηνελόπη την εποχή που θα ήταν και εκείνη ευτυχισμένη. Η ευτυχία είχε καταλάβει ήταν σαν την άμμο όσο περισσότερο ανοίγεις τα χέρια για να κρατήσεις τόσο πιο γρήγορα φεύγει και μένει ένας κόκκος να σου θυμίζει μια στιγμή μονάχα.
 Και’κεινη τα τελευταία 7χρόνια μόνο ένα καλοκαιρινό μήνα ένιωθε έτσι. Το τελευταίο διάστημα όμως έβλεπε το χρόνο να κυλάει σαν νερό από μπροστά της.
Ξαφνικά σαν να ξύπνησε από ένα λήθαργο και αυτή η καλοκαιρινή σχέση έγινε θηλιά που την έπνιγε. Το βιολογικό της ρολόι άρχισε να χτυπά έντονα και να της θυμίζει ότι ο χρόνος είναι ανελέητος αφήνοντας τα σημάδια πάνω της. Η πρώτη ρυτίδα έκφρασης την έφερε στην πραγματικότητα , είχε κάνει την εμφάνισή της στο πρόσωπό της και αυτό την άγχωνε. Ζούσε το σήμερα μονάχα αδιαφορώντας για το αύριο, αυτό το σήμερα όμως ήταν στην ουσία ψεύτικο.
 Ο Τάκης ήταν απλώς ένα καλοκαιρινός εραστής χωρίς μέλλον και κείνη δεν μπορούσε να επενδύσει πάνω του. Δεν μετάνιωσε για τις στιγμές που έζησε μαζί του, μα για τα χρόνια που άφησε να κυλήσουν μπροστά της. Όμως ήταν ακόμα ένα τριαντάφυλλο που είχε σκοπό να ευωδιάζει την ατμόσφαιρα οι χυμοί του κυλούσαν μέσα της και θα’πρεπε εν ευθέτω χρόνο να γίνουν γάλα και να θρέψει τα παιδιά της.
 Σ’αυτό την είχε επηρεάσει η μητέρα της που λαχταρούσε να νταντέψει τα εγγόνια της,είχε γίνει πια εμμονή της. Ο Τάκης όμως ποτέ δεν έκανε όνειρα για το μέλλον. Απολάμβανε τ’αρώματά της και τέλος την έκοβε και την απωθούσε σ’ένα ποτήρι με νερό να μένει όσο μπορούσε δροσερή για το επόμενο καλοκαίρι. Τώρα που η λογική νίκησε το πάθος που είχε κυριεύσει όλες τις αισθήσεις της, βρήκε το κουράγιο και του είπε αυτές οι διακοπές θα’ταν οι τελευταίες που θα περνούσαν μαζί.

 Ένα σκαρί αγκυροβολημένο στο νησί, ήταν η Νίνα, η πρυμιά καδένα που την κρατούσε γερά ήταν η ευαίσθητη υγεία της μητέρας της. Την είχε φέρει στον κόσμο δεν άντεχε στη σκέψη να την αφήσει μόνη της με τα προβλήματά της. Ήθελε να’ναι πάντα στο πλάι της ως την στιγμή που θα την σκέπαζε το χώμα και προσπαθούσε πάντα να διώχνει αυτή την μαύρη στιγμή απ’το μυαλό της.
 Ενώ η πρώρα καδένα ήταν η θάλασσα που ήταν η ίδια, η ζωή της. Την έβλεπε κάθε πρωί που άνοιγε τα μάτια της και έπαιρνε δύναμη και κουράγιο για την υπόλοιπη μέρα. Πότε ήρεμη και βαθυγάλανη ,κι άλλοτε ανταριασμένη με αγριεμένα μολυβιά κύματα να βγάζουν άσπρα φίδια και να γλύφουν τους βράχους.

Την λάτρευε δεν την φοβόταν την είχε μάθει ο πατέρας της ,παλιός εργάτης της να την σέβεται πάντα. Εκείνος της είχε μεταδώσει την αγάπη του και το σεβασμό καθώς και πολλά μυστικά της όταν την έπαιρνε μαζί του, παιδί ακόμα στα ψαρέματα του. Ακόμα κι όταν την έβλεπε μ’αφρισμένα κύματα που κτυπούσαν με μανία στους βράχους δεν ανησυχούσε γιατί ήταν σαν να’βλεπε τη φουρτουνιασμένη της καρδιά όταν ήταν απογοητευμένη και απελπισμένη με τις καταστάσεις και επιλογές της ζωής της. Όπως ήταν σήμερα μολυβιά φθινοπωρινή όμοια με την ψυχική της μελαγχολία.
Ήξερε ότι σύντομα θα ερχόταν και για τις δύο η ησυχία που αποζητούσε με τον καιρό δεν θ’αφηνε τις καλοκαιρινές αναμνήσεις να τις τριβελίζουν το μυαλό και να την κρατάν δέσμιά τους, θα ξεχνούσε θα συνέχιζε να ζει όλο το χρόνο.

Ο Απόλλωνας.. της !!

Αφού έβαλε ένα καλό στρώμα αντηλιακού στο κορμί της ,πήρε στα χέρια της  το βιβλίο και άρχισε να χάνεται στις σελίδες του ξαπλωμένη στη ψάθα της κάτω από ένα αλμιρίκι σε μια ερημική παραλία με τον μεσημεριάτικο  ήλιο να φλερτάρει με τη λευκή της επιδερμίδα.Τα τζιτζίκια και τα τριζόνια οργίαζαν μέσα στην μεσημεριάτικη λάβα.

Είχε διαλέξει μια ερωτική νουβέλα να ξεχνάει τα προβλήματά της και να μη μεμψιμοιρεί για τις ατυχίες της.

Η τελευταία της σχέση πριν 4μήνες είχε καταλήξει σ’ένα ολέθριο καβγά «εν βρασμώ ψυχής» ειπώθηκαν λόγια που την τραυμάτισαν.

Είχε αποφασίσει να μην αφήσει κανένα αρσενικό να την ταλαιπωρεί. Και το τήρησε μέχρι εσχάτων!

Βρισκόταν στο σημείο που η ηρωίδα συναντιόταν με τον έρωτά της για πρώτη φορά!

«Εκείνη, έτσι όπως σπαρταρούσε από τον πόθο να γίνει ένα μαζί του, γονάτισε με λαχτάρα μπροστά του να γευτεί το μεγαλείο της φύσης του»..Διάβαζε…

Και αυτές οι γραμμές πυροδότησαν  την σεξουαλική της επιθυμία που βρισκόταν σε αδράνεια!

Ήπιε δυό γουλιές απ’το παγωμένο τσάι της και μια βουτιά στη δροσερή θάλασσα της έφερε την αγαλλίαση που αναζητούσε αυτή ακριβώς τη στιγμή.

Συνέχισε την ανάγνωση ενώ το άσμα των καλοκαιρινών τραγουδιστών είχε κοπάσει λίγο απ’τον διαγωνισμό που’χαν στήσει μεταξύ τους. Όταν γύρισε το βλέμμα της στο απέραντο γαλάζιο να ξεκουράσει το βλέμμα της ως δια μαγείας απ’τη θάλασσα βγήκε ο Απόλλωνας με καστανά μαλλιά μέχρι τους ώμους το καλοσχηματισμένο κορμί του  έδειχνε υπέροχο κάτω απ’τον λαμπερό ήλιο και αντί για άρπα κρατούσε ψαροτούφεκο.

Έμεινε άναυδη να θαυμάζει  το αθλητικό του παράστημα τα στιβαρά του μπράτσα το αρρενωπό του πρόσωπο με τις μαύρες βρεγμένες τούφες να του τονίζουν τα σαρκώδη χείλη ,την ολόισια μύτη

Ξαφνικά ένιωσε το αετίσιο βλέμμα του διεισδυτικό να την διαπερνά σαν μαχαιριά.

Όλες οι  αισθήσεις ήταν σε εγρήγορση.!

-Μήπως θα μπορούσατε να μου βάλλεται αντηλιακό στην πλάτη ,ψέλισσε

-Βεβαίως της απάντησε

Και σε λίγο ένιωσε το άγγιγμα του και ένα ηλεκτρικό ρεύμα να διαπερνά το κορμί της. Οι χτύποι της καρδιάς της άρχισαν ένα ακατάπαυστο χορό και φοβήθηκε να μην την προδώσουν . Ένιωσε τα στήθη της να σφίγγονται και οι ρόγες να πετάγονται όρθιες.

Τα χέρια του χάιδευαν το σώμα της απλώνοντας το αντηλιακό  και εκείνη κατολίσθαινε στο ναδίρ! Το κορμί της έτρεμε σαν το ψάρι από πόθο για εκείνον. Όταν τα χέρια του πλησίασαν το πίσω μέρος των γλουτών της την έλουσε κρύος ιδρώτας.

Κολυμπούσε σε μια θάλασσα ηδονής όλες οι ασθήσεις χτυπούσαν κόκκινο ένιωθε το χέρι του σαν πυρωμένο σίδερο να της καίει κάθε κύτταρο του είναι της.

-Συνέχισε άκουσε να λένε τα χείλη της.

Και εκείνος γύρισε και ακούμπησε τα σαρκώδη χείλη του στο στόμα της που έκαιγε από πόθο.

Ένιωσε τη φλόγα του να της καίει το κορμί.

Άνοιξε τα μάτια ν’αντικρύσει το φλογερό του βλέμμα, είδε τις σελίδες του βιβλίου επάνω της……

Αυτά παθαίνει κανείς όταν διαβάζει ερωτικές νουβέλες!

                                                           Γράφτηκε σ'ενα διαγωνισμό της Coulas                                                            οι λέξεις που είναι υπογραμμισμένες                                                            υποχρεωτικά για να γίνει το κείμενο!