Μέσα απ'την Ποσειδωνία !!

Η διαδρομή  της προηγούμενης Κυρικής περνούσε μέσα από την Ποσειδωνία η Ντελαγκράτσια όπως την γνωρίζουν οι περισσότεροι απ'το άσμα του Μ.Βαμβακάρη.Την έχω παρουσιάσει παλαιότερα εδώ 

Η περιήγηση μέσα στο χωριό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Συναντήσαμε  υπέροχες εξοχικές κατοικίες φτιαγμένες με μεράκι.
Όπως αυτή η αυλή με το υπέροχο τραπεζάκι που αγκαλιάζει το δένδρο.

Μοντέρνες αλλά και κλασικές ανάμεσα στο πευκόφυτο χωριό.

Πολλά σπίτια εγκαταλελειμμένα έρμαια στο πέρασμα του χρόνου που αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια επάνω τους.

Ανάμεσα στα πεύκα περάσαμε από το υπέροχο  αρχοντικό της οικογένειας  Βαλμά που  καταγόταν απ'την Ανδρο και είχε το παγοποιείο και την ηλεκτρική εταιρεία εκείνης της εποχής.

Χτισμένο το 1912 έχει χαρακτηριστεί μνημείο νεοελληνικής ιστορίας.Εξαιρετική παρουσίαση έχουν κάνει τα παιδιά του δημοτικού σχολείου της Ποσειδώνιας εδώ  

Στο βάθος ξεπροβάλει μεγαλόπρεπη η επαυλη "Τσιροπινά" το σημερινό δημαρχείο του χωριού.

Ιδιαίτερο καφέ-ουζερί με πολύ μεράκι και εξαιρετικούς μεζέδες.

Περνάμε ανάμεσα στον Αγ.Ιωάννης η ορθόδοξη εκκλησία του οικισμού,και το σημερινό δημαρχείο του χωριού.

Περισσότερες φωτό εδώ 

Διασχίζουμε ένα μονοπάτι ανάμεσα σε καλαμιές

Και άλλο σπίτι παρατειμένο !
Η αμυγδαλιά δεν φοβήθηκε το κρύο και ξεπρόβαλε δειλά δειλά τα πρώτα της ανθάκια.

Οι βαριές αυτές καγκελόπορτες σημάδια μιας εύπορης εποχής αφού μόνο ανώτερη τάξη εχτιζε τις εξοχικές της κατοικίες σ'αυτό το χωριό.

Οι περισσότερες από  μεγαλέμπορους μεγαλοβιομήχανους του νησιού και όχι μόνο.

Τι κρίμα να ρημάζουν στο χρόνο σαν φρούρια χωρίς ίχνος ζωής.

Περνάμε την παραλία.Απ'τις μεγαλύτερες και καθαρότερες του νησιού μας.

Σήμερα ήταν μια μεγάλη ομάδα,Κατευθυνόμαστε προς το Κόμητο.

Έχουμε και μεις "κρόκο"!

Το Κόμητο μία αρκετά κοσμική παραλία τους θερινούς μήνες.

Πέρνουμε τα βουνά.Το μάτι χάνεται ανάμεσα στο μπλέ και τα "γυμνά" μας βουνά.

Μόνο θάμνους συννατάς η μυρωδιά του φασκόμηλου και το θυμαριού αναδύεται σε κάθε μας βήμα.

Ο δρόμος μας είναι μακρύς ατέλειωτος θα'λεγα!

Περνάμε ξερά άγονα βουνά και ακούω συζητήσεις πίσω μου ότι αυτούς τους ξερότοπους παλαιότερα όταν δεν είχε βιομηχανοποιηθεί το νησί και οι κάτοικοι ζούσαν μόνο απ'την γή τους καλλιεργούσαν.

Ανέβαιναν εδώ πάνω με ζώα και καλιεργούσαν για να βρίσκουν τα ζώα τροφή.Πόσο ταλαιπωρημένοι ήταν οι πρόγονοί μας.!!

Ένα χαλί κεντημένο το βουνό με τις  ανεμώνες σε όλα τα χρώματα ροζ,άσπρες,μωβ.

Απομεινάρια από φυλάκιο των Γερμανών από την εποχή της κατοχής.

Το κρύο κρατά για τα καλά μπορεί να φαίνεται γαλήνια η θάλασσα αλλά κρύβει ένα 4άκι. Μόνο οι γλάροι τολμούν να παίξουν μαζί της.

Τα βράχια σμιλεμένα απ'τη θάλασσα και τον αέρα.Κάποιο χέρι τόλμησε να βάλει μάτια και στόμα στον βράχο που μας κοιτά ανέκφραστος για χρόνια τώρα.

Η ομάδα μας έχει φτάσει ήδη στον Φάρο το νοτιότερο σημείο του νησιού.

Αυτές οι πεζοπορίες μου δίνουν την δυνατότητα να γνωρίσω το νησί μου απ'ολες τις πλευρές να γνωρίσω την ιστορία του και κάθε του σημείο.

Αλλά και κάθε βότανο που φυτρώνει πάνω του.

Πήρα πάλι τα ..Βουνά!!

Π άνω από ένα χρόνο είχα να βρεθώ με την ομάδα και να περπατήσω στη φύση.Επιτέλους τα κατάφερα και Κυριακή πρωί ξεκινήσαμε μια σχετικά εύκολη διαδρομή.
Φοίνικας-Κόκκινα-Ατσιγγανόκαστρο -σπίτι Κυπρίων

Πόσο μου έλειψαν αυτές οι εικόνες.

Τα γυμνά σχετικά βουνά και η θάλασσα ν'αγκαλιάζει τα βράχια.

Οι κορυφές των βράχων διαβρωμένες απ'τον αέρα κα τη βροχή μοιάζουν με χέρια που προσκυνάν τον ήλιο.

 Εμείς στο ψηλότερο σημείο απολαμβάνουμε το απέραντο γαλάζιο,πίνοντας τον καφέ μας.

 Στην ανηφόρα για το σπίτι (μόνο σπίτι δεν είναι,αλλά  Βιλάρα με τα όλα της) συναντήσαμε το γνωστό Λυχναράκι.Πολλοί όπως και'γω νομίζαμε ότι είναι είδος άγριας ορχιδέας. Η ονομασία του είναι Arisarum vulgare

Παίρνουμε τον δρόμο του γυρισμού  η θέα μαγευτική από αυτό το σημείο. Οι δαντελωτές ακτές του νησιού και ο Φοίνικας με τα σπίτια του ενδιάμεσα.

Στην κορυφή του πιο ψηλού  βουνού στο Σταυρό διακρίνουμε την υπόλοιπη "δυνατή" ομάδα.

Χαζεύω τα υπέροχα σπίτια που συναντώ με μεγάλους  κήπους.Μπορεί να μην είναι καταπράσινοι με ωραία λουλούδια όμως αυτή η λιτότητα με τα παχύφυτα τους κάνει εξ'ίσου όμορφους.

 Μία πεζοπορία έφτασε στο τέλος της.Γυρίζω με πνευμόνια γεμάτα από καθαρό αέρα,μυαλό ήρεμο  και κυρίως από κυρίως γαλήνια μετά από την επαφή μου με την φύση.

Αφιερωμένο !!

Μετά από 135 χρόνια πάντα επίκαιρος ο Σουρής.Αφιερωμένο στην Αριστερά μας Κυβέρνηση και σε όσου υπερψήφισαν το Πολυνομοσχέδιο.Από δω και στο εξής τα μνημόνια θα ονομάζονται "πολυνομοσχέδιο" Να τους χαιρόμαστε !!

Σαλπάραμε....!!

Τα καταφέραμε και Σαλπάραμε με αρκετά μεγάλο πλήρωμα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς !

Όταν ξεκίνησα το blog αυτό, πρίν 9χρόνια δεν φαντάστηκα ποτέ ότι κείμενά του θα κυκλοφορούσαν σε βιβλίο και τ'ονομά μου θα φιγουράριζε στο εξώφυλλο. Πριν αρχίσω το blogging,πέρα από κανένα ημερολόγιο δεν έγραφα τίποτα. Ήμουν πάντα ένας καλός αναγνώστης
 Με τ'armenaki συνειδητοποίησα  ότι μπορώ να εκφραστώ άνετα με τον γραπτό λόγο. Έτσι άρχισα να καταγράφω αναμνήσεις να περιγράφω και να ζωντανεύω εικόνες.Διαβάζοντας άλλους μπορούσα να καταλάβω απ'το τρόπο που έγραφαν,τον ψυχικό τους κόσμο, να ξεδιπλώνεται σιγά σιγά  μέσα απ'τα κείμενά τους.Αυτά τα οκτώ χρόνια που ασχολήθηκα ανακάλυψα τη μαγεία του γραπτού, πόσα μπορείς να μεταφέρεις με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.
Όταν πια έχασε την αίγλη του και άρχισαν όλο  ν'αραιώνουν οι bloggers έπεσε  ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής στα χέρια μου.
Δεν το σκέφτηκα πολύ, γράφτηκα αμέσως μάλιστα ακολούθησε και ο γιός μου(το μήλο κάτω απ'την μηλιά θα πέσει).Ετσι πριν δύο χρόνια βρεθήκαμε σε μια τάξη σχολείου 12 άτομα άγνωστα μεταξύ τους ανάμεικτες ηλικίες διαφορετικά επαγγέλματα και ενδιαφέροντα για τον καθένα.
Στο ίδιο θρανίο μάνα και γιός.Ο συνταξιούχος πια δάσκαλος συναντήθηκε με μαθήτριά του μετά από χρόνια στο ίδιο θρανίο.Τόσο απρόβλεπτη η ζωή.!
Ο εισηγητής μας Αντώνης Κρύσιλας επεξε το ρόλο του μαέστρου. Αφού μας είπε 10 λόγους του καλού γραπτού, μας έδινε το θέμα και σε κάθε συνάντηση ανυπομονούσαμε να ακούσουμε το κείμενο του καθένός μας.Μια λέξη,μια ιδέα έπαιρνε 12 διαφορετικές χροιές καθώς ο καθένας την ερμήνευε και την μετέφερε στο χαρτί σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια.
Χωρίς να γνωριζόμστε ιδιαίτερα ανακαλύψαμε για τον καθένα αρκετά στοιχεία του χαρατήρα του που ξεχώριζαν απ'τον τρόπο γραφής του.
Στο τέλος του σεμιναρίου έπεσε η ιδέα να γεννηθεί ένα ομαδικό  βιβλίο με ένα κείμενο απ'τον καθένα.Οι περισσότεροι ενθουσιαστήκαμε μύχια επιθυμία πολλών μας..Μέσα στην κρίση ποιός εκδοτικός οίκος θ'αναλάμβανε την έκδοση?? Απογοητευτήκαμε μέσα σε μικρό διάστημα και η ιδέα έμεινε σ'ενα ντουλάπι μαζί με τα κείμενα μας.
Πριν ένα μήνα για την ακρίβεια πήρα ένα μήνυμα απ'τον συγγραφέα και εισηγητή μας να παρευρεθώ στην παρουσίαση του βιβλίου μας.

Έμεινα παγωτό!Μετά δύο χρόνια?? Στο διάστημα αυτό έγιναν άλλοι 3κύκλοι σεμιναρίων αυξήθηκαν οι συγραφείς και τα κείμενα και απο 11 έγιναν 29.

Ήταν μια πολύ συγκινητική βραδιά ανάμεσα σε πολύ χαρούμενα πρόσωπα.Διαβάστηκαν έξι ιστορίες που έδωσαν το στίγμα και το χαρακτήρα του βιβλίου.
Η "Καδένα μου" είναι περιγραφές βιογραφικές απ'την παιδική μου ηλικία, που έχουν γεννηθεί στ'armenaki.
Ο "Περίπλους" είναι ένα μικρό κείμενο του γιού απ'την ενασχόλησή του με την ιστιοπλοΐα.

Όλα τα κείμενα είναι εκπληκτικά,κομμάτια που ξετυλίγονται μέσα σ'αυτά γλυκόπικρες ιστορίες καθημερινών ανθρώπων.
Χρωστάω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κατ'αρχή στην Βαρδάκειος Σχολή Ερμούπολης που μου έδωσε την δυνατότητα να έχω στα χέρια μου ένα κομμάτι του εαυτού μου,τον εισηγητή τον συγγραφέα Αντώνη Κρύσιλα γιατί συνείσφερε τα μέγιστα και τις εκδόσεις Ars Libri .