Ο Γαλησσάς και η Αγ.Πακού...!!

Πάντοτε ήθελα ν'ανέβω στην Αγ.Πακού ν'ανάψω ένα κερί να γνωρίσω και'γω αυτό το καθολικό ξωκκλήσι που σε κάθε ψάρεμα είναι άγρυπνος φρουρός προστάτης και σημάδι μας.
Έτσι αποφασίσαμε μια μέρα να πάμε για χόρτα και να γνωρίσω και αυτή την πλευρά του Γαλησσά.

Καθώς φτάνουμε στην παραλία και προχωράμε για την προκυμαία δίπλα στο ξενοδοχείο Dolphin Bay μας οδηγεί σε μονοπάτι με σκαλιά στο ύψος της προβλήτας που μας βγάζει στο ύψωμα προς το κάβο που βρίσκεται το ξωκκλήσι.

Καθώς ανεβαίνουμε θαυμάζουμε τη σπηλιά που δημιουργούν τα βράχια που φωτίζονται όλο το καλοκαίρι από το δήμο δημιουργώντας μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα στην προβλήτα.

Αριστερά πάνω στο λόφο απλώνεται το ξενοδοχειακό συγκρότημα άδειο αυτή την εποχή.

Κάτω η παραλία με άλλη οπτική γωνία.

Φτάνουμε στο ύψωμα και κάτω στα πόδια μας έχουμε όλο τον κάμπο με τα κτίσματα και την παραλία του.

Ενώ μπροστά μας απλώνεται τα Αιγαιοπελαγίτικα νερά με την αχνή Σέριφο, την Κύθνο όπου χάνεται πίσω της ο ήλιος κατά την δύση του, τα Γιούρα ίσα που διακρίνονται στον ορίζοντα!
Δυστυχώς το εκκλησάκι κλειστό δεν θα μπορέσω να το γνωρίσω και μέσα.

Επάνω στην πόρτα διακρίνουμε μαρμάρινη επιγραφή που οι γνώσεις μου δεν με βοηθούν ν'αποκρυπτογραφήσω.

Πιθανόν απομεινάρι παλιού ιερού αφιερωμένου στην Θεά "Επήκοο" που κατά τους χριστιανικούς χρόνους η θεά "μεταβλήθηκε" πιθανότατα σε "Αγία Υπακοή" απ' όπου προέρχεται το σημερινό ...Αγία Πακού.

Μια άλλη άποψη υποστηρίζει ότι επειδή το εκκλησάκι είναι των Καθολικών η ονομασία του παράγεται από την λατινική λέξη που δηλώνει την ειρηνοποιό,την υπακοή,δηλαδή είναι ναός των Εισοδίων της Παναγίας.Παρόλα αυτά γεγονός είναι ότι η Αγία Πακού παραμένει Παναγία που Ακούει....μόνο εκείνη ξέρει τι ακούει σκαρφαλωμένη σ'αυτόν εδώ το λόφο!

Μονοπάτι συνεχίζει από την πίσω πλευρά του υψώματος κατεβάζοντας αμέσως στην μικρή ακρογιαλιά Αρμεός(το καταφύγιο των γυμνιστών).

Η στενή κοιλάδα του Αρμεού καταλήγει στην ακτή, κατηφορίζοντας μια σκιερή τοποθεσία με μια μικρή πηγή,καμιά διακοσαριά μέτρα στο βάθος.

Η θέση αυτή της Αγ.Πακούς με την ευρύτερη περιοχή ήταν το σημαντικότερο μαζί μ'εκείνο της σημερινής Ερμούπολης αρχαϊκό και κλασσικό κέντρο της Αρχαίας Σύρου.

Ήδη τον 6ο π.χ αιώνα στο Γαλησσά υπήρχε πόλη με αυτόνομο δήμο, οχειρωμένη εντεινόμενη γύρω από το ύψωμα της Αγ.Πακούς και φαίνεται ότι απλώνοταν και στην πλαγιά, όπου σήμερα βρίσκεται το ξενοδοχείο.
Ίσωςη σημαντικότερη αρχαιολογική τοποθεσία μετά την Χαλανδριανή.

Η πόλη ήταν τυπικό δείγμα της ιστορικής αυτής περιόδου με δύο όρμους εκατέρωθεν (Γαλησσάς-Αρμεός).σταθερή πηγή νερού και νεκρόπολη.
Το πιθανότερο όνομα της "Γαλησσός" προκύπτει από το προσωνύμιο "Γαλήσσιος" που έχει απαντηθεί σε σωζόμενες αρχαίες επιγραφές

Η πόλη βρισκόταν σε ακμή τους επόμενους δύο αιώνες και οι σχέσεις της με την Αθήνα ήταν ιδιαίτερα στενές.Βρέθηκαν κομμάτια μελανόμορφων αττικών αγγείων και επιτύμβιων στηλών.

Η ίδια όμως περιοχή φαίνεται ότι ήταν διαρκώς κατοικημένη και κατά τη 3η και 2η π.χ χιλιετηρίδα.
Μπορεί τότε εκείνα τα χρόνια να βρισκόταν σε μεγάλη ακμή αυτή η περιοχή μα σήμερα δεν ήταν δυνατόν να μου προσφέρει ούτε ένα πιάτο χόρτα.
Έτσιέφυγα μόνο με τις εικόνες και τις ιστορικές πληροφορίες για τον Γαλησσά και την Αγ.Πακού!

Στήριξε το δίκαιο αίτημα της Ελλάδας!!

Έκκληση προς όλους τους Έλληνες να προσυπογράψουν το σχετικό αίτημα περί καταβολής των Γερμανικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα(σ.σ.κατοχικό δάνειο και πολεμικές αποζημιώσεις), απευθύνει το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών τη Γερμανίας προς την Ελλάδα, μέσω e-mail που  κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο.

Όπως τονίζεται στο κείμενο του email,αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Αυτό που ζητά το Εθνικό Συμβούλιο που διεκδικεί τις αποζημιώσεις από τους παραλήπτες του ηλεκτρονικού μηνύματος είναι να ζητήσουν από τους φίλους και τους γνωστούς τους να επισκεφθούν την ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.greece.org/blogs/wwii/ και να υπογράψουν το αίτημα. Το σχετικό κείμενο ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση, μετά από εκκρεμότητα πολλών δεκαετιών, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, αποπληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών, που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο. Ο Χίτλερ για να σώσει τον Μουσολίνι από μια ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 ‘Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας.

Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο,

«Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο(κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιό της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στη Πολωνία το 1956και στην Γιουγκοσλαβία του 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945,1946,1947,1964,1965,1966,1974,1987, και το 1995.

Παρά ταύτα, η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας που πραγματοποιήθηκε το 1990.
Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς την Ελλάδα είναι το ακόλουθο:εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6% η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163.8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.

Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται στα 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).

Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr.Albrecht συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μια περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.(Der Spiegel,June 21, 2011,quardian.co.uk, June 21, 2011).
Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από του Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».

Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.
Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τους κατοίκους 89Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς θησαυρούς.



Του Θάνου Καψάλη.

Το 1ο ψάρεμα της χρονιάς ..!!

Η νέα χρονιά μας μπήκε πολύ γλυκά μ'ενα ήπιο καιρό και μια υπέροχη  χειμωνιάτικη λιακάδα.Φυσικά και δεν μπορέσαμε ν'αντισταθούμε στην πρόκλησή του εφόσον το βαρκί βρισκόταν στα νερά του.

Έτσι τη 2η μέρα ετοιμαστήκαμε για ψάρεμα οικογενειακώς με τον "μικρό" που είχε έλθει για πρωτοχρονιά στο νησί.

Και πάλι η θάλασσα σαν πεντακάθαρο τζάμι, στο βάθος καθρέπτιζαν τα σίδερα και τα σχοινιά των σκαφών που ήταν δεμένα στο μουράγιο.
Λύσαμε και το βαρκί γλίστρησε στη βαθυγάλανη ασάλευτη θάλασσα!

Ο μπάτης χάιδευε ευχάριστα το πρόσωπο βρήκε γυμνό το λαιμό και'δωσε παγωμένο φιλί αφέθηκα στο λάγνο χάδι του και αυτός δεινός εραστής τόλμησε να διαπεράσει  ακόμα πιο βαθιά στο μπούστο αναστατώνοντας τις αισθήσεις μου.

Ο ήλιος φέγγιζε τους γυμνούς γνωστούς μας βράχους χαρίζοντας το χρυσαφένιο του χρώμα ζωντάνευε το βαθυγάλανο της θάλασσας αλλά δεν ζέσταινε το σώμα.Η θερμοκρασία στο GPS έδειχνε 15 στο νερό και 10έξω.

Κοιτούσα σαν μαγεμένη τη θάλασσα τον ουρανό τον ήλιο τίποτα δεν μαρτυρούσε την αλλαγή του χρόνου όλα ακολουθούσαν την ίδια γνωστή πορεία τη ρώτα του ήλιου και το βαρκί τα δικά του γνωστά σημεία.

Δολώσαμε και αρχίσαμε να ψαρεύουμε εγώ με τον μικρό στα μηχανάκια ο Γιώργος με το καλάμι.
Τα ψάρια δεν τσιμπούσαν ιδιαίτερα σήμερα.
Μετά από 40λεπτά ένα σκάφος ερχόταν προς το μέρος μας από μακριά διακρίναμε τις κεραίες του Λιμενικού σε λίγα λεπτά ήταν δίπλα μας.
Μας ζήτησαν τα χαρτιά της βάρκας,τα βεγγαλικά και τα σωσίβια τους τα δώσαμε, είδαν και τα ψάρια που είχαμε πιάσει μας ευχήθηκαν καλή χρονιά και συνέχισαν το ταξίδι τους για την Άνδρο.

Ευτυχώς που ήταν από άλλο νησί αν ήταν δικοί μας μέχρι σπίρτα ζητάνε προκειμένου να σε "γράψουν";για παράβαση.

Αλλάξαμε σημείο μπροστά μας τ'ασπρα σπίτια του Κινιού και τα βράχια του διακρίνονταν καθαρά.

Ενώ ο γνωστός στους ναυτικούς "καθρέπτης" αντανακλούσε το φώς του ήλιου φωτίζοντας περισσότερο τα γυμνά βουνά.

Εδώ η κίνηση των ψαριών κάπως πιο έντονη έδωσε 3μαζεμένα στο γιό που πετάχτηκε απ'την χαρά του.
Τις λίγες φορές που βρίσκεται στο νησί είναι απ'τις στιγμές που χαίρεται τον τόπο του, με τόσα απλά πράγματα.

Και'κει που πετύχαμε τα ψάρια ώσπου ν'ανέβω μπλέκουν τα δυο νήματα και γίνομαι κουβάρια.

Μείναμε γύρω στα 15λεπτά να ξεμπλέξουμε ενώ ο μικρός ανέβασε και 2η αρματοσιά γεμάτη μπαλάδες.

Ώσπου να ξαναρίξει μπλέκει εκείνος και γίνεται κουβάρι με το καλάμι!
Ο,τι χειρότερο για τον ψαρά!
Το βαρκί μικρό δεν μπορούν να ψαρέψουν 3άτομα.
Και'μεις είχαμε στόχο να πιάσουμε ορισμένο αριθμό για να βγει μια καλή μαγεριά.

Όσο τα μετρούσαμε όμως τόσο δεν έφταναν και όλο και λιγότερα πιάνονταν στ'αγκίστρια.

Δεν απογοητευόμασταν όμως, το μάτι χαλάρωνε στ'απέραντο γαλάζιο αναζητώντας τα γύρω νησιά που αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα,και το μυαλό δεν έφευγε σε δυσάρεστες σκέψεις.
Ζεις μόνο τη στιγμή και αδιαφορείς για το μετά και το αύριο.

Έτσι ξεχαστήκαμε η ώρα πέρασε αβίαστα  ο ήλιος πέρασε στ'απογειό του και συνέχιζε το ταξίδι του.

Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε και για καλαμάρια! Πού θα ξαναβρίσκαμε τέτοια μπουνάτσα μεσ'το καταχείμωνο?
Τώρα ψάρευαν οι άντρες ενώ εγώ καθόμουν και ρέμβαζα  τον ήλιο με μάτια στυλωμένα στην μενεξεδένια δόξα τ'ουρανού.

Ενώ τ'αεράκι τώρα ψυχρό πάγωνε τα χέρια που ήταν ακάλυπτα τη μύτη, τα μάγουλα.

Και'να το το καλαμάρι πιάστηκε στο καυτερό!
Το στομάχια όμως άρχισαν να διαμαρτύρονται και τα μέλη  δεν άντεχαν στο φοβερό κρύο που μούδιαζε τα χέρια.

Είχαμε ήδη κλείσει 8ώρες στο βαρκί απολαύσαμε με το παραπάνω τη θάλασσα σ'ολο της το μεγαλείο τη 2η μέρα του χρόνου, αυτή μας φέρθηκε με φειδώ βέβαια αλλά πάντα φεύγουμε ευχαριστημένοι με ότι και αν μας δώσει.

Σακί.. για το....γουρούνι!!

Τους τελευταίους 6μήνες το πάγωμα των εσόδων μου έχει φέρει και οριστικό πάγωμα αγορών για ανανέωση  της γκαρνταρόμπας μου!
Άλλωστε και η ψυχολογία μου δεν βρίσκεται και στα καλύτερά της έτσι καλύπτεται με το παραπάνω 3-4κομμάτια που με βολεύουν και δεν τ'αποχωρίζομαι τελευταία.
Με τον καθρέπτη μου δε δεν είχα κανένα πρόβλημα είχα αποδεχτεί το είδωλό μου και τα πηγαίναμε μια χαρά οι δυό μας.
Ένα δώρο απ'τα "καμάρια" μου τις γιορτές μ'εφεραν σε κατάστημα γυναικείων ρούχων και αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα.

Θέλησα ν'αλλαξω το κοντό πουλόβερ με ένα μακρύ πλεκτό να συνδυάζεται με τα κολάν που φορώ τελευταία.
Και έτσι βρέθηκα στο Tally Weil της πόλης μου ένα κατάστημα 120τμ μ'εκαντοντάδες επιλογές!
-Θ'αργήσεις?


-Ε,δεν θα πάρω και γουρούνι στο σακί,θα προβάρω 1-2!

Και μ'αφησε ο σύζυγος να κάνει κάποιες δουλειές του.
Χάθηκα μέσα στα σχέδια και χρώματα και αφού επέλεξα 1-2μακριά πλεκτά.Πάω να τα δοκιμάσω και έπεσα απ'τα σύννεφα!
Δεν μπορεί δεν ήμουν έτσι εγώ άλλοι με κάνανε!
Είδα τα φοινίκια των γιορτών να μου έχουν καθίσει περιμετρικά στη μέση μου και το πλεκτό να διαγράφει καθαρά τις δίπλες και τις Χριστουγεννιάτικες τρίπλες!
Απογοητευμένη βγαίνω έξω και ψάχνω για φαρδιά πια μπλούζα αποκλείοντας τα πλεκτά.
Ολόκληρο μαγαζί με 10άδες πλεκτά κανένα να μη ταιριάζει στο σώμα μου.
Να δοκιμάζω τη μία μετά την άλλη να βλέπω τα χάλια μου στον καθρέπτη και να λέω.
-Εγώ δεν ήμουν έτσι άλλοι με κάνανε!
Αυτή η -ωλάρα δεν είναι δική μου αποκλείεται!
Δεν μπορεί, ο καθρέπτης με παραμορφώνει ή σε λάθος κατάστημα βρίσκομαι.
Αδύνατον να παραδεχτώ ότι τα γιορτινά δείπνα με στρογγυλοποίησαν.

Έβλεπα τις αφίσες με τα κορμάκια των μοντέλων και γύρω-γύρω ένα σωρό απαγορευμένα για μένα σχέδια και τόσο πιο πολύ απογοητευόμουν για τις τρελές ατασθαλίες των  γιορτών.
Μετά από καμιά 10αριά δοκιμές κατέληξα σε μία που ήταν και αναγκαστική επιλογή μου.
Αφού είχε περάσει ένα γεμάτο 1/2 ωρο έρχεται και ο σύζυγος.
-Βρήκες?
-Ναι ένα σακί για το γουρούνι απαντώ  εντελώς απογοητευμένη!

Οι απολαύσεις της ζωής πληρώνονται σκληρά δυστυχώς!!

Σκοτώνουν τους ήρωες όταν γεράσουν..??

Βαρέθηκα τον διασυρμό.Περισσότερο βαρέθηκα να κάθομαι δακρύβρεχτη στην κουπαστή ένός πλοίου ακυβέρνητου μ'ενα κομματάκι ψωμί στο χέρι και τυλιγμένη με κουρέλια να το σφίγγω σαν το τελευταίο μου εφόδιο.

Είναι κακομοιριά, αρνούμαι να ζήσω ή να πεθάνω με κακομοιριά,δεν μου το επιτρέπει το παρελθόν μας.Από πότε λουφάξαμε και περιμένουμε να δούμε να μας αφαιρούν ένα ένα τα ζωτικά μας όργανα?
Τι είναι αυτό που μας καθηλώνει?
Ποιο είναι το αντίδοτο του εξατμισμένου θυμού?
Για σας και για μένα μιλάω,πάντα απ'τους νέους εξαρτώνται οι εξεγέρσεις,γιατί κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου-φόβου περιμένοντας να δούμε τι θα φέρει το ξημέρωμα?
Τίποτα δεν θα φέρει,ερήμωση και καταστροφή θα φέρει.
Γιατί στο σκοτάδι θα εξαφανίζονται ολοένα και περισσότερα πράγματα που θα παίρνει κάποιο ξένο χέρι και το πρωί απλά θα συνειδητοποιούμε ότι δεν βρίσκονται πια εκεί.
Ποιός απ'΄τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους έδειξε ουσιαστική δράση? Κανείς.
Ποιός απ'τους κλέφτες τιμωρήθηκε?
Κανείς.

Τι περιμένουν οι γονείς που τα παιδιά τους λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία και κοιμούνται στ'αυτοκίνητα?
Να μας δείξουν έλεος?
Είδατε ποτέ κατακτητή. να δείχνει έλεος?
Ή μήπως είδατε γονατισμένο πρόγονό μας, να το ζητά?
Για μας χτυπά η καμπάνα και αν θέλετε να φύγετε και ν'αφήσετε πίσω γέρους και μετανάστες να γυαλίζουν τα παπούτσια των κατακτητών, ώρα σας καλή!
Οι υπόλοιποι όμως ,που θα μείνουμε δεν νομίζετε ότι έχουμε χρέος να αντισταθούμε σθεναρά?
Ή μήπως στολίσαμε τα δέντρα σα να κυλάει η ζωή με κάπως λιγότερη ευδιαθεσία και τρώμε κουραμπιέδες και μελομακάρονα "όσο έχουμε ακόμα"?

Ποιος το ορίζει αυτό το "όσο έχουμε"?
Κάποιος που δεν ξέρουμε, που μονάχα υποθέτουμε, ναι ο εχθρός είναι αόρατος. Ας αρχίσουμε λοιπόν από αυτούς που γνωρίζουμε, και είναι τριακόσιοι.
Αυτούς που ζητάνε αναδρομικά των κλεψιών τους 240 εκ.και δεν σταματάνε πουθενά.
Τουλάχιστον για να μη ντρεπόμαστε όταν μια γιαγιά απλώνει το χέρι χωρίς να μας κοιτάζει.
Ο πρώτος φόνος λοιπόν πρέπει να είναι του φόβου.
Τίποτα δεν έχουμε να χάσουμε απ'αυτό που με τόση καρτερικότητα φυλάσσομαι.Γιατί τίποτα δεν ήταν και δεν είναι δικό μας.Ούτε η θεσούλα με την σύμβαση,ούτε ό,τι μας πλασάρανε να επιθυμήσουμε και να το πληρώνουμε με δόσεις είναι δικό μας,ούτε το σπίτι με το στεγαστικό,ούτε η ίδια μας η πατρίδα που τη σκυλεύουν ακόμα δεν πεθάναμε.
Κάθε μέρα παραξενεύομαι και αναρωτιέμαι,ένα πένθος έχει τέσσερα στάδια, σόκ,πόνο.οργή, θλίψη.
Εμείς σε ποιό ακριβώς βρισκόμαστε?

Γιατί όπου και να ψάξω τον θυμό δεν τον βρίσκω πουθενά?
Η μόνη λύση είναι να ξυπνήσει η οργή,αυτή που με τόση μαεστρία ξέρουν να καταπνίγουν στο φόβο.
Ένα ποτάμι έχει τεράστια ορμή,ένα ποτάμι οργισμένο μπορεί να κάνει θαύματα.
Ακόμη και η ζωή μας να χαθεί τουλάχιστον θα μείνει η αξιοπρέπεια, απόγονε του Αχιλλέα,αν είσαι ακόμα,έσο έτοιμος.


Από την Ξένια Παπαδημητρίου.